ΠΕΡΙ ΚΟΣΜΟΥ

ΧΑΡΑΤΣΙ ΔΕΗ

2011-11-27T19:04:00.007+02:00

Μετά τα κυβερνητικά καραγκιοζλίκια, που βιώσαμε όλοι τον τελευταίο καιρό, τους φόρους τουρκοκρατίας, την συνεχή οσφιοκαμψία των κυβερνώντων στους υπαλλήλους της τρόικας και του διεθνούς νομισματικού ταμείου μετά τα διεθνή ρεζιλίκια με τα δημοψηφίσματα, ήρθε μια ακόμα σφαλιάρα στους φωστήρες του υπουργείου οικονομικών, και στους θεόσταλτους σωτήρες μας.
Το θέμα έχει να κάνει με το χαράτσι στά ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.
Ο συγκεκριμένος εκβιαστικός φόρος κρίθηκε παράνομος ακόμα και από τον επίτροπο ενέργειας της ΕΕ κον Günther Oettinger.
Αντιγράφω ακριβώς από το site του ΣΚΑΙ, και στο τέλος παραθέτω και το σχετικό link
“Νέα δεδομένα για την καταβολή του ειδικού τέλους ακινήτων δημιουργεί η παρέμβαση της Συνηγόρου του Πολίτη, σύμφωνα με την οποία η διακοπή ηλεκτροδότησης σε όσους αδυνατούν να το πληρώσουν παραβαίνει το Σύνταγμα και τα δικαιώματα των πολιτών, αλλά και η τοποθέτηση του ευρωπαίου επιτρόπου για την ενέργεια, ο οποίος -βάσει κοινοτικής οδηγίας- ζητά να αποσυνδεθεί η φορολογία από τα τιμολόγια ηλεκτρισμού.

Απαντώντας στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Χουντή, ο επίτροπος ενέργειας της ΕΕ Günther Oettinger υπενθυμίζει την οδηγία της ευρωπαϊκής ένωσης που ορίζει ότι θα πρέπει θα αποσυνδεθεί η
προμήθεια ρεύματος από τις φορολογικές υποχρεώσεις, γεγονός που ανατρέπει το μέτρο που συνδέει το Ειδικό Τέλος με την ΔΕΗ.

«Οι διατάξεις γεννούν σαφή υποχρέωση των κρατών μελών να παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Η οδηγία δεν περιέχει διατάξεις που να εξαρτούν το δικαίωμα αυτό από την κατάσταση του νοικοκυριού ή των μεμονωμένων μελών του όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις”
Βιβλιογραφία:

http://www.skai.gr/news/greece/article/187329/nea-dedomena-stin-pliromi-tou-telous-akiniton/

Και τώρα κύριοι μήπως πρέπει να αποσύρετε αυτόν τον κατάπτυστο φόρο, και να επιστρέψετε τα χρήματα σε όσους τον έχουν πληρώσει???
Ποια θα είναι η θέση σας κε Βενιζέλο, αν μας παραπέμψουν στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο λόγο αυτού του επαίσχυντου νόμου.
Άλλα ξέρω ΣΚΑΣΙΛΑ ΣΑΣ. Εσείς από την τσέπη σας θα πληρώσετε το όποιο πρόσθημο???
Αλλά εδώ θα μου πείτε, αν είχατε λίγη αξιοπρέπεια θα έπρεπε κάτι να είχατε δώσει και εσείς για να δώσετε το καλό παράδειγμα, αλλά εσείς κύριοι πολιτικοί μας ταγοί αντί να δώσετε παίρνετε κιόλας.
Τα προνομιάκια σας και ο μισθουλάκος σας, και δεν πάει να καεί όλη η Ελλαδα.
Και μιας και είπα να καεί η Ελλάδα θυμήθηκα και αυτο.
Για δείτε το.

Σοβαρά κυρά μου???
Να καείς εσύ και όλο σου το κόμμα.
Δεν είναι μακριά οι εκλογές, εκεί στις κάλπες θα τα πούμε ένα χεράκι.
Πόσο θα αργήσουν??
Εκεί θα ξεπεζέψετε ρε παράσιτα θέλετε δεν θέλετε.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους τους εθνοσωτήρες μας

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

2011-10-15T15:52:00.006+03:00

Όταν πριν καιρό αναρτούσα το “νέα κυβέρνηση”, ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος από εμάς μπορούσε να φανταστεί τι θα επακολουθούσε όταν άνοιγε το “πακέτο”, και γίνονταν τα αποκαλυπτήρια. Τα ψέμματα και η αποκάλυψη τους γινόταν ραγδαία. Όσες φορές κάποιος κυβερνητικός έλεγε με στόμφο μπροστά στις κάμερες “ ΔΕΝ ΘΑ ΓΊΝΕΙ ΕΚΕΊΝΟ η ΤΟΎΤΟ π.χ. νέοι φόροι, αύξηση ΦΠΑ κτλ κτλ), πριν αλέκτωρ λαλήσει τρείς εξαγγελλόταν σαν νέο μέτρο.
Ακούσαμε μάλιστα και τον πρώην υπουργό οικονομικών, τον κο Παπακωσταντίνου να λέει μπροστά στις κάμερες κατά την εξαγγελία κάποιας δέσμης μέτρων για την σωτηρία της οικονομίας ότι, “Αν τα μέτρα δεν πετύχουν και χρειαστούν και άλλα μέτρα σημαίνει ότι απέτυχα και τότε θα παραιτηθώ”.
Βέβαια από εκείνη την εξαγγελία ο εν λόγο κύριος πήρε μέτρα και μέτρα αλλά κουβέντα για παραίτηση, παρότι απέτυχε παταγωδώς και τώρα μου βρίσκετε θρονιασμένος στην πολυθρόνα του υπουργείου δημοσίων έργων απολαμβάνοντας μισθό(και μίζες??) και λοιπά προνομία.
Αλλά οι υπόλοιποι της κυβέρνησης συμπεριλαμβανομένου και τον πρωθυπουργό ήταν (είναι) καλύτεροι. Όχι βέβαια, απέδειξαν περίτρανα ότι είναι πολιτικοί απατεώνες του χειρίστου είδους, που σκοπό έχουν να εξυπηρετήσουν κατά τον καλύτερο τρόπο σαν καλοί και ευσυνείδητοι υπάλληλοι, τις επιθυμίες των αφεντικών τους τα οποία σαφώς και δεν είναι ο ελληνικός λαός.
Αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης, πάρα τις βαρύγδουπες προεκλογικές εξαγγελίες, λεφτά υπάρχουν κτλ κτλ, βρεθήκαμε με ένα “μνημόνιο”, η μάλλον “μνημόσυνο”, στις πλάτες μας, το οποίο αναθεωρούνταν επί το χείριστο κάθε φορά πού ερχόταν η ώρα για νέα δόση χρημάτων και βέβαια το μεσοπρόθεσμο που έβαλε και το τελικό ΠΩΛΕΊΤΕ στην χώρα ολόκληρη.
Μπορούσε όμως να γίνει διαφορετικά?? Φυσικά, δανειστές υπήρχαν και υπάρχουν και αλλού με καλύτερους όρους, Ρωσία, Κίνα, και φυσικά θα πρέπει να μπει μια τάξη στην χώρα που κανείς από τους πολιτικούς δεν θέλει να βάλει, γιατί αυτή η σπατάλη και η αταξία του πελατειακού, κομματικού κράτους πού έχουν οικοδομήσει εξυπηρετεί αυτούς δίνοντάς τους τους ψήφους για να εκλεγούν βουλευτές. Αλλιώς όχι στην βουλή δεν θα ήταν αυτοί οι κύριοι, αλλά δεν θα τους έπαιρναν ούτε για σκουπιδιάρηδες. Αυτή είναι η πραγματική αξία των κυβερνώντων την Ελλάδα.
Φυσικά θα μπορούσε η χώρα να είναι αλλιώς αν εκμεταλλεύονταν τον ορυκτό πλούτο της και ειδικά το πετρέλαιο, και το φυσικό αέριο πού σύμφωνα με εκτιμήσεις έγκριτων πανεπιστημιακών καθηγητών υπάρχει αρκετό, τόσο ώστε η χώρα να μην χρειαζότανε μνημόνια και άλλες κατάπτυστες δανειακές συμβάσεις για να προχωρήσει, με άνεση ακόμα και σε καιρούς κρίσεις σαν αυτούς που ζούμε σήμερα, όπως ακριβώς κάνει η Κύπρος, η οποία ασκώντας μια εξωτερική πολιτική για σεμινάριο, έδεσε χειροπόδαρα το τέρας (Τουρκία) και προχωρά ακάθεκτη στην εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου.
Οι πολιτικοί μας όμως παρ' ότι ήταν γνωστή η ύπαρξη αυτού του πλούτου κάτω από τα πόδια μας από πολύ παλιά, αρνούνταν πεισματικά την ύπαρξή του και το μόνο που ήξεραν ήταν να δανείζονται, με αποτέλεσμα το 1996 το δημόσιο χρέος ήταν το αστρονομικό ποσό των 114 δις, η δε κυβέρνηση Σημίτη φόρτωσε χοντρά χοντρά 100 δις χρέος επί πλέων στην χώρα και η κυβέρνηση Καραμανλής άλλα τόσα ενώ η κυβέρνηση του “λεφτά υπάρχουν” άλλα 50 δις παρά τα χαράτσια και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, χωρίς βέβαια κανένας να μας δώσει λογαριασμό, άλλα και προσπαθούσαν να βγάλουν τρελούς όσους κατά το παρελθόν μιλούσαν και προέτρεπαν για την εξόρυξη του.
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στα σκάνδαλα που στοίχισαν στην χώρα δις και την έφεραν μια ώρα αρχύτερα στο χείλος του γκρεμού και πού όταν αποκαλύπτονταν, μέσω μιας επιτροπούλας τα θάβανε, και τα θάβουνε, και τα λαμόγια, από τον όρο δεν εξαιρώ βουλευτές, υπουργούς, πρωθυπουργούς κόμματα και λοιπούς παρατρεχάμενους, τρώνε και πίνουνε στην υγεία του κορόιδου του ελληνικού λαού.
Και φτάνουμε στο ζοφερό σήμερα όπου μετά από δυο χρόνια πασοκικής διακυβέρνησης της χώρας, μετρούμε στρατιές ανέργων, 40 νέους φόρους μέσα σε δυό μόλις χρόνια, και μια χώρα να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, ακολουθώντας κατά πόδας, η σημερινή κυβέρνηση, την οικονομική πολιτική Μένεμ και Ρούα που τελικά χρεοκόπησαν την Αργεντινή το 2001.
Οι ίδιοι οι πολιτικοί άνδρες όμως σε αντίθεση με το λαό πού το βιοτικό του επίπεδο έχει κατακρημνιστεί και επιβιώνει, αν επιβιώνει, με τα βίας, ζουν με προκλητική πολυτέλεια, χωρίς να κόψουν το ελάχιστο από τους μισθούς τους, χωρίς να θίξουν κανένα μα κανένα κεκτημένο τους.
Αλήθεια, ας μου απαντήσει, και σιγά μην μου απαντήσει ως γνωστό γραμμένο με έχει όπως και όλους μας, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, η κεφαλή του κράτους, 280.000 ευρώ μισθό υψηλότερο και από του προέδρου των ΗΠΑ, τι τον κάνεις?? Δεν σου φτάνουν τα 80000 για να ζήσεις?? Μαζί σου θα τα πάρεις??
Σε τέτοιες εποχές κε Πετσάνλικε πρόεδρε της βουλής, τόσο πολύ κουραστήκατε που μου θέλετε και ησυχαστήριο στον Γράμμο??? Εκεί δεν είναι δασική έκταση??? μήπως είναι λίγο, όσο πατά ο ελέφαντας, παράνομη η οικοδόμησή του??? και πού είπαμε είναι η αριστερά, που κόπτεται κατά τα άλλα για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, να πει μια κουβέντα?? ετοιμάζει τα σκι μάλλον.
Α να μην ξεχάσω, η λίστα Κουσελά με τα 3800 φυσικά πρόσωπα που χρωστούν πάνω από 1000000 ευρώ στο δημόσιο τι έγινε αυτή??? Σας τράβηξαν το αυτάκι κύριοι του ΠΑΣΟΚ??
Κύριε Βενιζέλο Υπουργέ οικονομικών, έγκυρε συνταγματολόγε, πόσα αντισυνταγματικά νομοσχέδια έχετε περάσει από την βουλή και τα έχετε κάνει νόμο του κράτους???
Όσο για τον “πάτο το βαρελιού” που ψάχνετε, με την πολιτική που ακολουθήτε, όλοι εσείς, θα τον βρείτε στον χειμώνα του 1941. εκεί θα τον βρείτε, και έτσι θα μας καταντείσετε.
Επίδοξε σωτήρα της χώρας κε Σαμαρά, μπορείτε να μου εξηγήσετε μια ακόμα φορά γιατί ρίξατε την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θεός φυλάξει από την καντεμιά, και πού βρήκατε τα χρήματα για την “Πολιτική Άνοιξη”, γιατί έχω κάποιες απορείες???
Τελειώνοντας θέλω να θυμίσω στους εθνοπατέρες μας γενικός ότι ο Ρούα το 2001 έφυγε από την βουλή με ελικόπτερο,αλλά η ελληνική βουλή δεν έχει ελικοδρόμιο.
Οπότε πώς θα φύγετε όταν αγριέψει ο κόσμος, γιατί ακόμα δεν έχει αγριέψει.
Και να σας θυμίσω ότι η πείνα κάστρα, εν προκειμένω Καστριά, καταλείει
Εν κατακλείδι να αφιερώσω ένα τραγουδάκι σε όλους τους βουλευτές, νυν πρώην και μελλοντικούς
Όσο για εμάς τους υπόλοιπους ας κάνουμε κάτι, πριν ζήσουμε εμείς και οι επόμενες γενεές, “μέρες κατοχής”

Νέα Κυβέρνηση

2009-10-07T13:54:00.003+03:00

Ναι πραγματικά, έχω καιρό να γράψω κάτι. Σε μια περίοδο όμως όπου στην πολιτική σκηνή έγιναν πολλά και ακούστηκαν ακόμα περισσότερα, προτίμησα να μείνω σιωπηλός, ώστε να μην " κάνω θόρυβο ", και έτσι να μπορώ να ακούω και να σκέφτομαι. Κατά την γνώμη μου ήταν ανούσιο να κάνω κρίσεις για προεκλογικές ομιλίες, για λόγια που λέγονται εκ του ασφαλούς και που η λειτουργία τους είναι ίδια με του μυιγόχαρτου, ούτε βέβαια για το αποτέλεσμα των εκλογών γιατί ακόμα δεν είδαμε τίποτε. Πριν λίγο τελείωσε το πρώτο υπουργικό συμβούλιο με την ομιλία του νέου πρωθυπουργού, όπου ακούστηκαν πολλά ωραία λόγια, που όμως μέχρι στιγμής, δεν είναι παρά μόνο σχέδια, αν πραγματικά υπάρχουν, επί χάρτου και λόγια. Μόνο λόγια. Λόγια που σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ωραία και ελπιδοφόρα, και δεν νομίζω ότι διαφωνείτε, δεν έχουν ακουστεί για πρώτη φορά από το στόμα νέου πρωθυπουργού
Η μετουσίωση όμως τον λόγων σε έργα είναι τελικά το ζητούμενο, και δεν σας κρύβω, αγαπητοί αναγνώστες, ότι προσωπικά έχω βαρεθεί να ακούω λόγια που μένουν μόνο λόγια και έργα μηδέν.
Αυτό πού απαιτώ πλέων είναι έργα, και μόνο έργα για να πιστό
Τότε και μόνο τότε θα χειροκροτήσω. Τότε και μόνο τότε θα πω μπράβο, και καλά θα κάνετε όλοι εσείς τότε να χειροκροτήσετε. Μετά από τις τόσες φορές που την έχουμε πατήσει, θεωρώ άκαιρα όλα τα χειροκροτήματα που ακούγονται σήμερα, όπως και τις προηγούμενες μέρες, γιατί είδατε, και εγώ μαζί σας, να μας παρουσιάζουν μόνο ένα κουτί με ένα φανταχτερό περιτύλιγμα.
Όμως το περιτύλιγμα σκίζετε, το κουτί πετάγεται στα σκουπίδια, όπως και τα λόγια.
Και μένει το περιεχόμενο. Το πραγματικό " δώρο " που οι " Μάγοι " κόμισαν σε εμάς.
Εύχομαι μόνο να μην απογοητευτούμε, για μια ακόμα φορά, από αυτό, και αν αυτό συμβεί να βάλουμε όλοι μυαλό επιτέλους να μην πιαστούμε για μια ακόμα φορά κορόιδα για το καλό όλων μας.
Για το καλό το δικό μας και βέβαια των παιδιών μας.

Όταν δυαλύεται ο καπνός

2009-08-30T01:49:00.015+03:00

Πριν από 8 μέρες είχαμε ένα δυσάρεστο γεγονός να ξεκινά, που δημιούργησε αισθήματα λύπης αλλά και αγανάκτησης.
Μιλώ για την φωτιά που έκανε κάρβουνο την βορειοανατολική Αττική, στερώντας από τους κατοίκους ολόκληρου του νομού, και όχι μόνο ένα ακόμα δάσος. Τις επιπτώσεις από την καταστροφή του θα τις βιώσουμε όλοι οι κάτοικοι της Αττικής άλλοι σοβαρότερες, όπως οι κάτοικοι τον περιοχών που κάηκαν με την απώλεια της ομορφιάς που τους περιέβαλε καθώς και με καταστροφές που θα φέρουν οι βροχές του φθινοπώρου και του χειμώνα καθώς δεν θα υπάρχουν τα δένδρα να συγκρατήσουν το νερό που θα ρέει ανεμπόδιστο στους χειμάρρους παρασύροντας το χώμα από τις πλαγιές κάνοντας τις προσπάθειες αναδάσωσης, φυσικής η τεχνητής, αδύνατες και δημιουργώντας πλημμύρες, αίτιο καταστροφής ανθρώπινων περιουσιών και υποδομών που το κόστος αποκατάστασής τους θα επιβαρύνει την ήδη ελλειμματική ελληνική οικονομία κάνοντας ακόμα μεγαλύτερη την μαύρη τρύπα, και βέβαια η έλλειψη ενός δάσους σημαίνει λιγότερο οξυγόνο και λιγότερη δροσιά για όλους μας, επιπτώσεις που το επόμενο καλοκαίρι θα τις νιώσουμε όλοι στο πετσί μας.
Σκεφτείτε όλοι όσοι θα διαβάσετε αυτό το κείμενο πριν από 15- 20 χρόνια, που τα δάση της Πεντέλης, του Υμηττού και της Πάρνηθας υπήρχαν ακόμα, χρειαζόμασταν κλιματιστικά??
Τι να τα κάναμε, αφού υπήρχε ο φυσικός κλιματισμός των δασών τα οποία σιγά σιγά εξαφανίσαμε, και δείτε πού φτάσαμε.
Εγώ, ο συντάκτης αυτού του κειμένου, αλλάζω πια πορεία.
Όχι δεν πρόκειται με αυτό το κείμενο να αρχίσω να κλαίω και να οδύρομαι για το δάσος που χάσαμε, ούτε να παρουσιάσω από επιστημονικής πλευράς τις θλιβερές επιπτώσεις της απώλειας, αλλά να ζητήσω ευθύνες.
Ευθύνες από την πολιτεία που για αυτά που δεν έκανε, και από τους πολίτες για αυτά που έκαναν.
Και ας αρχίσω με τους πολίτες. Αλήθεια πόσο πολύ σεβόμαστε το δάσος και το προσέχουμε??
Η εμπειρία μου δυστυχώς με κάνει να πω καθόλου. Μέσα σε ένα δάσος μπορείς να βρεις τα πάντα. Περπατώντας σε μέρη που δεν δέχονται πολλούς επισκέπτες, βλέπεις κάθε είδους σκουπίδια. Σακούλες με μπάζα παλιά στρώματα, παλιά έπιπλα, λάστιχα αυτοκινήτων και κάθε είδους “καλούδια”, παραπροϊόντα της ανθρώπινης δραστηριότητας που εναποτίθενται ανάμεσα στα δένδρα, μετατρέποντας τα δάση κυρίως που γειτονεύουν με οικισμούς, σε σκουπιδότοπους. Μία μεγάλη βόλτα μέσα σε κάποιο από τα δάση αυτά θα σας πείσει για του λόγου μου το αληθές. Όσο για τις πολυσύχναστες περιοχές. Τα ίχνη του περάσματος ανθρώπων είναι εμφανή. Πλαστικά πιάτα, ποτήρια από καφέ, σακούλες με αποφάγια και συσκευασίες κάθε είδους είναι πεταμένες παντού, απ' όπου περάσατε Έλληνες.
Αυτά μαζί με την βλακώδη συμπεριφορά, άκουσα στις ειδήσεις ότι η τελευταία φωτιά που μας στέρησε χιλιάδες δένδρα ξεκίνησε από την προσπάθεια κάποιον να κάψουν μια σφηκοφωλιά, δικαιολογεί αυτή μου την θέση.
Αυτό το κακό ελάττωμα τελικά, αυτό το “έλα καημένε και τι θα γίνει”, το “σώπα αδερφέ τώρα”, το βόλεμα μας, η αδιαφορία μας, είναι μια σοβαρή αιτία που εκτός των άλλων, καταστροφικών συνεπειών καίει και τα δάση.
Αλήθεια, αν ο κάθε ένας από τους κατοίκους τον περιοχών που σαφώς τα σπίτια τους κινδυνεύουν από μια δασική πυρκαϊά λόγο θέσεως, είχαν πάρει τα μέτρα τους, πόσο θα κινδύνευαν από αυτήν???
Έλεγαν στις ειδήσεις, και το έδειχναν τα ρεπορτάζ από τις πληγείσες περιοχές, ότι η φωτιά έγλυφε τα σπίτια, μα πώς θα γινόταν αυτό αν τυχών είχαν καθαριστεί τα ξερά χόρτα γύρω από τα σπίτια?? Τι θα έκαιγε η φωτιά, αν δεν είχε τίποτε να κάψει?? Πώς θα προχωρούσε?? Αν είχαν έναν βασικό εξοπλισμό πυρόσβεσης στην διάθεσή του ο κάθε ένας από αυτούς που μένουν σε τέτοιες περιοχές πόσο καλύτερα θα ήταν άραγε τα πράγματα αφού ο βαθμός δυσκολίας για την φωτιά να πλησιάσει κατοικημένες περιοχές θα ήταν υψηλότερος?? για να μην πούμε ότι αυτές οι περιοχές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και σαν αντιπυρικές ζώνες που θα σταματούσαν την φωτιά
Όλοι είδαμε στους δέκτες της τηλεόρασης σπίτια, πνιγμένα στα ξερόχορτα, ακαθάριστα οικόπεδα, προϊόντα της προσωπικής αδιαφορίας του κάθε ενός από εμάς, και ανθρώπους να λένε ότι “ Η φωτιά πλησίαζε αλλά τι να κάνουμε με το λαστιχάκι??” δείχνοντας στην κάμερα τα λάστιχα του ποτίσματος. Αν αγαπητέ μου είχες κάνει όλα όσα η κοινή λογική υπαγορεύει το σπιτάκι σου θα υπήρχε απείραχτο ναι η όχι???
Και αλήθεια, ποιος είπαμε σου έδωσε την άδεια να χτίσεις εκεί?? Πόσο νόμιμο είναι το σπιτοκαλυβάκι σου με την πισίνα και τους δυο ορόφους, να ρωτήσω η να μην ρωτήσω, πτωχούλη του θεουλάκου??? Αν ήξερες εξ ορισμού ότι με το που θα έκανες την κίνηση να χτίσεις την σπιταρόνα με άδεια ποιμνιοστασίου η αναψυκτηρίου θα έπαιρνε ο διάολος, εσένα τον εργολάβο και τον μηχανικό θα το έχτιζες ρε ξεφτίλα αποκαλώντας με την κίνηση σου αυτή όσους είμαστε νόμιμοι και έχουμε πληρώσει τα πολιτειακά κερατιάτικα, κορόιδα??? Γιατί εγώ έτσι αισθάνομαι κάθε φορά που τα κανάλια βγάζουν στον αέρα τέτοιες περιπτώσεις. Κορόιδο. Ναι κορόιδο.
Και ας έρθουμε στις ευθύνες της πολιτείας.
Ακούγαμε στις τηλεοράσεις, πολιτειακούς παράγοντες να μας λένε για έργα που θα έπρεπε να είχαν γίνει και αν είχαν γίνει αυτά τα έργα δεν θα ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα, και είδαμε επίσης και επισήμους να επισκέπτονται τις περιοχές και να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις καταστροφές ενώ την προηγούμενη περίοδο αδιαφορούσαν προκλητικά για οποιαδήποτε προετοιμασία για κάθε ενδεχόμενο.
Δεν μου λέτε κύριοι, για βλάκα με περνάτε?? Για κανένα ηλίθιο??
Αφού ξέρετε καλά τι πρέπει να γίνει γιατί κατά την διάρκεια του χειμώνα δεν το κάνατε??
Ποια έργα αντιπυρικής προστασίας κάνατε??
Έγιναν αντιπυρικές ζώνες ώστε να κόβετε η φωτιά?? Έγιναν δασικοί δρόμοι ώστε οι επίγειες δυνάμεις να προσεγγίζουν καλύτερα τις περιοχές έντασης και να μην ακούμε για δύσβατες περιοχές?? Στην Αττική βρισκόμαστε που να πάρει και δεν έχουμε τίποτε βουνά φοβερά και τρομερά.
Κάνατε κάποια άσκηση πυρόσβεσης ώστε να μάθετε από τα λάθη σας κύριε διοικητά της πυροσβεστικής ώστε να μην μοιάζετε σαν διαλυμένη διαδήλωση σε ώρα κρίσεως??
Και τώρα που σφίξαν τα ζωνάρια τρέχετε και δεν φτάνετε, και φυσικά φταίνε όλοι εκτός από εσάς, αγαπητά ανώτατα στελέχη της πυροσβεστικής και δασικής υπηρεσίας.
Εσείς κύριε δήμαρχε, κοινοτάρχη, υποχρεώσατε τους κατοίκους των περιοχών ευθύνης σας, να καθαρίσουν τα οικόπεδά τους?? Φροντίσατε ώστε η πόλη σας, το χωριό σας να μην είναι γεμάτο ξερά χόρτα, μετατρέποντας τον οικιστικό ιστό σε μπαρουταποθήκη έτοιμο να γίνει βορά κάποιας φωτιάς??
Φρόντισε κανένας από εσάς να κάνει το πιο απλό. Δεξιά και αριστερά από τους επαρχιακούς δρόμους να είναι τα πάντα καθαρά για 4 μέτρα από κάθε πλευρά ώστε ο δρόμος να γίνει εξ ορισμού μια αντιπυρική ζώνη που όταν χρειαστεί θα αποτελέσει ανάχωμα στην φωτιά??
Όταν βλέπατε ένα ακόμα αυθαίρετο να ξεφυτρώνει σαν μανιτάρι πήρατε τους υπεύθυνους στο κυνήγι?? Εκτός αν δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε ένα ποιμνιοστάσιο η ένα αναψυκτήριο από μια βίλα, οπότε αρμόδιος είναι η γιατρός η εισαγγελέας κατά περίπτωση.
Και μην ακούσω κανένα ξανά να λέει ότι προσπαθήσαμε αλλά.... γιατί κύριοι όλοι κρινόμαστε από το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες στρέμματα πολύτιμου δάσους στάχτη, οπότε αποτύχατε κύριοι και γιαυτό, δρόμο. Σπίτια σας
Δεν χρειαζόμαστε αναποτελεσματικούς ανθρώπους σε αυτές τις θέσεις όπως εσείς.
Όσο για εσάς κύριοι βουλευτές αντί να κατηγορείτε άλλοτε τον στρατηγό άνεμο και άλλοτε τα πεύκα για τις φωτιές αναλάβετε επιτέλους τις ευθύνες σας και κάντε αυτά που δεν κάνατε τόσα χρόνια. Τούς άριστους και όχι τους αρεστούς στις θέσεις κλειδιά, μήπως και σώσουμε τίποτε και δεν γίνει όλη η Αττική ερημότοπος από την εγκληματική αδιαφορία σας. Καταλάβετε επιτέλους ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η αυλή σας, η το κόμμα σας.
Εν κατακλείδι ένα πράγμα θα πω.
Κυβερνήστε επιτέλους. Σταθείτε άξιοι της εμπιστοσύνης του λαού που σας ψήφισε αλλιώς κάντε το μόνο καλό που μπορείτε γι αυτόν τον τόπο.
Παραδεχθείτε την ανικανότητά σας και παραιτηθείτε και οι 300, αφήνοντας τις θέσεις σας σε ικανούς ανθρώπους για να έχει η ιστορία να γράψει ότι κάνατε και ένα καλό σε τούτο τον τόπο.
Απολαύστε βιντεάκια

http://www.rtve.es/mediateca/videos/20090824/las-llamas-atenas-avivan-durante-noche-han-quemado-20000-hectareas/571471.shtml

http://www.rtve.es/mediateca/videos/20090823/incendio-cerca-las-afueras-de-atenas/571175.shtml

http://www.rtve.es/mediateca/videos/20090825/los-bomberos-griegos-han-visto-esta-madrugada-como-sus-esfuerzos-empiezan-a-tener-exito/572462.shtml

Διακοπές τέλος συνέχεια τρίτη και τελευταία

2009-08-16T18:02:00.020+03:00

Η τελευταία πόλη που επισκέφθηκα ήταν η Γρανάδα, γνωστή ανα τον κόσμο για το διάσημο παλάτι της Αλάμπρα και τους εκπληκτικούς κήπους του

Ας ξεκινήσουμε όμως από μιά βόλτα στην πόλη

Το "γιουσουρούμ " της Γρενάδας

Στάση για καφέ εδώ

Και η βόλτα συνεχίζετε

μέσα σε εκπληκτικούς δρόμους και σε υπέροχες γειτονιές

Αγορά

Και άλλες γειτονιές με εκπληκτικά σπίτια. Μιά πόλη που η νύχτα την ομορφαίνει ακόμα περισσότερο.

και η βόλτα συνεχίζετε.

ανάμεσα σε διακοσμιμένα σπίτια η πολύ διακοσμιμένα σπίτια

όπως αυτό.

Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη στα παλάτια της Αλάμπρα.

Ενα μέρος που μόνο αν το επισκευτείς ο ίδιος μπορείς να καταλάβεις την εντιποσιακή ομορφιά του.

Επλίζω να πείρατε μια ιδέα από την ομορφιά που περνά μπροστά από τα μάτια του επισκέπτη

σε μια χώρα με κατοίκους που μας μοιάζουν εκλπηκτικά σε στίλ και συμπεριφορά

Άντε και του χρόνου

Διακοπές τέλος (Συνέχεια)

2009-08-10T18:36:00.021+03:00

Μετά την Κόρδοβα μας περίμενε η εκπληκτική Σεβίλλη. Όλα όσα όμορφα είχα ακούσει, πόσο άραγε θα ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα??? Μετά από δυο ώρες ταξίδι φτάσαμε στην πόλη. Μετά την έκπληξη, (Αυτό είναι το ξενοδοχείο μας η μας κάνετε πλάκα???)τακτοποιηθήκαμε και δρόμο για βόλτα.
Μια απορία Κοι αρμόδιοι Υπουργοί, μπορείτε να μου εξηγήσετε πώς, 480 χιλ αυτοκινητόδρομου δεν είχε ούτε το παραμικρό σαμαράκι, ίχνος λακκούβας και ΠΟΥΘΕΝΆ ΔΙΌΔΙΑ???? ΛΟΙΠΌΝ???? ΛΟΙΠΌΝ???
Τι είδαμε??? Ότι αυτά που ακούσαμε ήταν λίγα μπροστά στην ομορφιά της πόλης. Δείτε και μόνοι σας!!!!!

Άποψη από τους κήπους MurilloΣυνέχεια της βόλτας μέσα στον κήπο

Κάθε τόσο και ένα καταπληκτικό συντριβάνι

Και η ομορφιά δεν έχει τέλος.

Επόμενη στάση Plaza de Espana

Επίσκεψη στό Real alcazares με τους εκπληκτικούς κήπους του επιβεβλημένη

Δείτε. Τα λόγια περιττεύουν

Η Pouerta del Leon. Την περνάμε και συνεχίζουμε

και τα θαύματα δεν τελειώνουν. Η εκπληκτική είσοδος

Λεπτομέρεια της εσωτερικής διακόσμησης

Και οι κήποι

Και οι λίμνες μπροστά στα υπέροχα κτίσματα, όπως αυτό

Και φυσικά μια βόλτα στην πόλη επιβεβλημένη Στην Νέα.

και την παλιά πόλη

Αυτά και για την Σεβίλλη. Στο επόμενο ποστ, Γρανάδα.

Και φυσικά μουσική

Διακοπές τέλος Γυρισα!!!!

2009-08-09T02:36:00.025+03:00

Πάνε και αυτές οι διακοπές. Πέρασαν. (Αχ βαχ) Τι να κάνουμε, έπρεπε να περάσουν για να μπορούμε να περιμένουμε και τις άλλες ομορφιές που μας φιλάει η ζωή στα μονοπάτια της
-Και καλά θα με ρωτήσετε, μόνο ομορφιές φυλάει??
-Εχμ!!!!!!! Ας είμαστε αισιόδοξοι βρε παιδί μου!!!!!
Ας αφήσουμε όμως την βαριά φιλοσοφία, δεν ταιριάζει με παραλία και μαγιό, και να πούμε για τις διακοπές μου
Πήγα και φέτος Ισπανία, αλλά σε διαφορετικές πόλεις, από τις περσινές.
Νομίζω ότι η περιοχή που πήγα έχει ότι ωραιότερο έχει να επιδείξει από ομορφιά και ιστορία αυτή η χώρα. Μιλάμε για την Ανδαλουσία γνωστή από το φλαμένκο και από τα σημάδια που άφησαν οι Άραβες όταν την περιοχή αυτή την είχαν υπό την κατοχή τους
Αναπόφευκτα η πρώτη πόλη απ' όπου ξεκινάς την περιήγησή σου είναι η πρωτεύουσα Μαδρίτη και από εκεί είναι οι πρώτες φώτο.

Και πρώτα απ' όλα η αίθουσα αναμονής του Σ/Σ ATOCHA που έχει μπει πια σαν αξιοθέατο στους τουριστικούς οδηγούς λόγο του κήπου του. (Υπουργέ μεταφορών βλέπεις η είσαι τυφλός??)

Τις γειτονιές της

Τα εκπληκτικά κτήρια που ξεφυτρώνουν κάθε τόσο, αφήνοντας τον επισκέπτη άφωνο

Τα μουσεία Prado και Reina sofia που μέσα τους κρύβουν θησαυρούς τέχνης, (φωτογράφισα μόνο το Prado γιατί ξεχεριάστικα με την μηχανή και την άφησα στο ξενοδοχείο)

Το παλάτι, που εκεί γίνονται ακόμα επίσημες τελετές

και φυσικά τα πάρκα της που αν τα συγκρίνουμε με τα δικά μας (πια αλήθεια) σε πιάνει απελπισία. Ενδεικτικά το διάσημο Retiro και το πάρκο της Paseo de la Castellan

Μετά από τόσο περπάτημα ένας "δίχρωμος" καφές στήν PLACA MAYOR, ήταν ότι χρειαζόμουν

Επόμενος σταθμός Κόρδοβα. Μια εκπληκτική πόλη, παλιά πρωτεύουσα των Αράβων που άφησαν τα σημάδια τους με κυριότερο το μοναδικό τζαμί Μεσκίτα όπου είναι και το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης

Μια φώτο με την παλιά γέφυρα του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, όπου στο βάθος φαίνεται το τζαμί

και βέβαια από την βόλτα στα σοκάκια της παλιάς πόλης

όπου μετά από αρκετή ώρα περιπλάνησης πήρα τον δρόμο για το τζαμί

Θαυμάζοντας παράλληλα, όταν αυτό ήταν δυνατό τα διακοσμημένα με γούστο PATIOS τις εσωτερικές αυλές δηλαδή, των σπιτιών

Τέλος στο τζαμί. Περνάμε την γεμάτη από αραβουργήματα είσοδο

Στον κήπο με τις πορτοκαλιές, όπου οι πιστοί ετοιμάζονταν να εισέλθουν στον ιερό χώρο, έβγαζαν παπούτσια, πλένονταν. Από πάνω μας το εκπληκτικό καμπαναριό που στο κέντρο του αναπαύεται ο παλιός μιναρές. Όπως καταλαβαίνετε, και εδώ δεν παρέλειψαν να χτίσουν μέσα στο τζαμί μια χριστιανική εκκλησία για να "εξαγνίσουν" τον χώρο, τρομάρα τους.

Η είσοδος μέσα στον χώρο του παλιού τεμένους δεν μπορεί παρά να σε αφήσει άφωνο, βλέποντας το δάσος με τις ασπροκόκκινες κολόνες Οι οποίες όπως σωστά παρατηρείτε προέρχονται από παλιά ρωμαϊκά κτήρια

Τέλος μια φώτο από τον χριστιανικό ναό που υπάρχει μέσα ο οποίος όση τέχνη και να έβαλαν, και έβαλαν πολύ, δεν μπορεί να φτάσει σε μεγαλοπρέπεια και ομορφιά το χώρο του τζαμιού

Αυτά για τώρα. Στο επόμενο ποστ φώτο από Σεβίλλη, Γρανάδα, και βέβαια μουσική ανάλογη.

Το λουλούδι

2009-06-27T04:10:00.006+03:00

Εκείνο το κυριακάτικο απόγευμα, βγήκε την συνηθισμένη του βόλτα στον γνωστό κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Πέρασε το πολύβουο κομμάτι που είναι οι καφετέριες, περπατώντας αργά χωρίς λόγο, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προορισμό.
Τα ακουστικά του walkman τον απομόνωναν από τον θόρυβο, πλημμυρίζοντας τα αυτιά του με την μουσική που του άρεσε και ταίριαζε στην στιγμή.
Συνέχισε να περπατά στον δρόμο, όπως και άλλοι αρκετοί μάλιστα. Διάφοροι άνθρωποι με ποικιλία ντυσιμάτων, χρωμάτων και λόγων που βρίσκονταν εκεί. Κάποιος με κουστούμι, μεσήλικα θα τον έλεγες, τον προσπέρασε βιαστικός. Λογικό. Συνήθως οι άνθρωποι που φορούν κοστούμια τρέχουν να προλάβουν, και τελικά κανένας δεν ξέρει, ούτε οι ίδιοι, αν πρόλαβαν η ακόμα αν αυτό που κυνηγούσαν ήταν αυτό που πραγματικά ποθούσαν, και έτσι συνεχίζουν να τρέχουν για να προλάβουν, να γεμίσουν την κενότητα τους.
Λίγο πιο πέρα μια παρέα νεαρών περπατούσε γρήγορα. Αντάλλασσαν αστεία, καθώς πρόδιδαν οι γκριμάτσες των προσώπων και τα δυνατά γέλια που έφταναν στα αυτιά του από αυτούς, ανακατεμένα με την μουσική του walkman.
Συνέχισε να περπατά χωρίς να αλλάζει τον αργό ρυθμό του.
Παρατηρούσε τα χρώματα γύρω του να σκουραίνουν καθώς το φως λιγόστευε, τόσο περισσότερο όσο ο ήλιος έγερνε προς την δύση του σκορπώντας γύρω του όλο και πιο έντονο εκείνο το κόκκινο που σημαίνει ότι το τέλος την μέρας πλησιάζει.
Ένιωσε ένα ελαφρό σκούντημα, την ώρα που μια κοπέλα τον προσπέρασε τρέχοντας αφήνοντας πίσω της ένα ανάλαφρο άρωμα.
Το εμπριμέ φόρεμα ανέμιζε, αποκαλύπτοντας κάποιες φορές, ένοχα θαρρείς τα καλλίγραμμα πόδια της ενώ τα μαλλιά της, μακριά ριγμένα ελεύθερα στις πλάτες αναπηδούσαν ακολουθώντας τον βιαστικό ρυθμό της. Την κοίταξε. Πού να πηγαίνει τόσο βιαστική άραγε? Λίγο πιο κάτω έπεσε στην αγκαλιά του καλού της και χάθηκε μέσα της όπως τα δελφίνια στην αγκαλιά της θάλασσας. Αυτός ήταν ο επιθυμητός προορισμός της λοιπόν. Παρέες, αγόρια και κορίτσια καθόταν στην χαμηλή μάντρα, στο πλάι του πεζόδρομου, μιλώντας γελώντας. Κάποια ζευγαράκια φιλιούνταν λίγο πιο πέρα, και κάποια άλλα απλά κρατούνταν από το χέρι απολαμβάνοντας τις μελωδίες του πλανόδιου μουσικού.
Ένα ζευγάρι με το μωρό στο καρότσι περπατούσε αργά δίπλα του. Εκείνο κοιμόταν ήρεμο γαλήνιο, εκείνη έσπρωχνε το καρότσι προσεκτικά να μην το τραντάξει και χαλάσει τον αγγελικό του ύπνο, με εκείνον να περπατά δίπλα της κρατώντας την μαλακά από την μέση. Ωραία εικόνα, σκέφτηκε.
Συνέχισε να περπατάει, να προσπερνιέται, να προσπερνά ποικιλία ανθρώπων με η χωρίς προορισμό.
Σταμάτησε. Αυτό πάνω στο πλακόστρωτο. Έσκυψε, το σήκωσε από κάτω πιάνοντας το προσεκτικά με τα δυο δάχτυλα.
Ένα λουλούδι.
Ένα από εκείνα τα λουλούδια με τα ολόλευκα πέταλα και τους πολλούς μοβ μεγάλους στήμονες.
Ωραίο είναι. Έσκυψε να μυρίσει το άρωμά του, δεν υπήρχε τίποτε που να μυρίζει όμως.
Άρχισε να το περιεργάζεται. Κάποια από τα φύλλα ήταν τσαλακωμένα με σημάδια από πάτημα παπουτσιού πάνω τους, που όμως δεν μείωναν ούτε την ομορφιά ούτε την λάμψη του. Να έγινε κατά λάθος άραγε?? Δεν το είδε και το πάτησε, η το είδε......??
Άγγιξε με τα ακροδάχτυλα του τα πέταλα τους στήμονες θαρρείς σε ένα ιδιόμορφο χάδι.
Πώς να βρέθηκες εδώ άραγε. Σε κρατούσε κάποιο παιδάκι, που ζήλεψε την ομορφιά σου και σε πήρε?? Τού έπεσες άραγε κατά λάθος, από το τρυφερό χεράκι η, όπως κάνουν τα παιδάκια συχνά, σε βαρέθηκε και σε πέταξε έρμαιο της μοίρας σου.
Προσφέρθηκες άραγε σε κάποια κοπέλα από κάποιον που ήθελε να υμνήσει την ομορφιά της??
Αν είναι έτσι τότε αυτή γιατί δεν σε πρόσεξε και σε άφησε να χαθείς?? Εκτός αν επιθυμούσε τον χαμό σου.
Όπως και να έχει ψυχούλα έχεις και εσύ. Και μοιάζεις στην μοίρα με ψυχούλα. Ταλαιπωρήθηκες και εσύ όπως και αυτές από τον εγωισμό την μισαλλοδοξία και την αδιαφορία, γνωρίσματα των ανθρώπων, θύμα και εσύ της πρόσκαιρης επιθυμίας, όπως τόσα άλλα έμψυχα και άψυχα, όλα πράγματα, όλα ίδια, αντικείμενα προς εκμετάλλευση θυσία στον βωμό της πρόσκαιρης προσωπικής τέρψης.
Κρατώντας το λουλούδι στο χέρι κοίταξε γύρω του. Βράδιασε πια.
Πίσω στο σπίτι του καθισμένος στον καναπέ με ένα ποτήρι χυμό στο χέρι παρακολουθούσε την διαδοχή των εικόνων πάνω στο φωτισμένο γυαλί. Λίγο πιο πέρα το λουλούδι μέσα σε ένα μικρό ποτήρι γεμάτο νερό αναπαυόταν κατάκοπο από τις κακουχίες. Εκείνος γύρισε ρίχνοντάς του μια ακόμα ματιά. Άπλωσε το χέρι αγγίζοντας μαλακά τα πέταλα και τους στήμονες.
Να είναι αυτό άραγε το μοναδικό χάδι που παίρνεις?? σκέφτηκε. Μα τι σημασία έχει τώρα πια το παρελθών. Πριν λίγο ήσουν σκουπίδι, τώρα είσαι στολίδι.
Τράβηξε την τελευταία γουλιά από τον χυμό.
Είναι αργά πια. Ώρα για καληνύχτα

ΑΜΕΑ

2009-06-16T03:08:00.006+03:00

Σήμερα, 15/06, όπως και κάθε πρωί που μπορώ, βλέπω στην τηλεόραση την εκπομπή ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΈΜΕ στην ΕΤ1. Ένα από τα θέματα της εκπομπής ήταν και η συναυλία του Κώστα Μακεδόνα στον Λυκαβηττό, αφιερωμένη στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Στα πλαίσια αυτής της παρουσίασης αναφέρθηκαν για πολλοστή φορά στα προβλήματα αυτών των ανθρώπων.
Προβλήματα όπως το να κυκλοφορήσουν, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι να διασκεδάσουν και να ζήσουν χωρίς να τους εμποδίζει κανένας και τίποτε.
Προβλήματα που ενώ σε άλλες χώρες που σέβονται την όποια ανθρώπινη υπόσταση αυτά τα προβλήματα αποτελούν παρελθόν εδώ στην Ελλάδα δυστυχώς αποτελούν ακόμα υπαρκτά και φλέγοντα.
Μάλιστα, αν σκεφτούμε τον υψηλό δείκτη τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας καταλαβαίνει εύκολα κανείς πόσο εύκολα μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να βρεθεί να κάθετε πάνω σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο.
Δεν θα μείνω στο πώς αυτή η χώρα έχει κάνει την άσφαλτο σφαγείο λόγο της απύθμενης βλακείας τόσο της πολιτείας, όσο και τον πολιτών [Αλήθεια μωρή βλαμμένη κυράτσα, γιατί πήρες την μερσεντές για να πας στο κομμωτήριο την οποία και πάρκαρες πάνω στην ράμπα των αναπήρων], όσο για τα θέματα αυτών των ανθρώπων που στο τέλος τέλος σε μια πολιτισμένη κοινωνία δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
Θυμάμαι αυτό πού είδα στις περσινές μου διακοπές σε μεγάλη πόλη του εξωτερικού. Μέσα στο Μετρό ένας νεαρός γύρω στα 35 πες, καθισμένος στο ηλεκτρικό αναπηρικό αμαξίδιο με την ψάθινη τσάντα με την πετσέτα του την ψάθα του και τον λοιπό εξοπλισμό, κατευθυνόταν προς την παραλία salva del mar για να απόλαυση την παραλία. Από περιέργεια τον πήρα από πίσω για να δω την διαδρομή του. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό το με πόση άνεση αυτός ο άνθρωπος κυκλοφορούσε. Ράμπες προσεκτικά φτιαγμένες ώστε να μην έχουν μεγάλη κλίση ούτε κενά, και τόσες πολλές που ο “φίλος μας ” με το καροτσάκι είχε να διαλέξει. Σε καμία περίπτωση δεν κόλλησε κάπου. Ράμπα μέχρι και για να κατέβει στην θάλασσα, όπου ο καλός σου έστρωσε την ψάθα του, φούσκωσε μια πολυθρόνα κάθισε, μάλλον άραξε, πάνω της έβαλε τα αντηλιακά του και έμεινε να ξεροψήνεται μαζί με τους υπόλοιπους θαμώνες της παραλίας.
Άντε τώρα αυτό να το κάνεις στην Αθήνα η στην Θεσσαλονίκη, να μην πω πουθενά αλλού, να ξεκινήσει δηλαδή, ένας συμπολίτης μας καθηλωμένος σε καροτσάκι να κάνει το ίδιο.
Δυστυχώς απέχουν παρασάγγες τα μεγάλα και τα λαμπερά ΘΑ των πολιτικών όντων, από τα έργα τους.
Το πρώτο πράγμα που έχει να αντιμετωπίσει κάποιος με ανάλογο πρόβλημα εδώ στην χώρα μας είναι η έλλειψη κατάλληλων υποδομών όχι μόνο στους δρόμους, αλλά παντού.
Ελάχιστες ράμπες στα πεζοδρόμια που περιορίζονται και εξαφανίζονται παντελώς όσο απομακρύνεσαι από το κέντρο της πόλης, ενώ τα χωρίς την ανάλογη σκέψη τοποθετημένα δενδράκια πολλές φορές εμποδίζουν κάποιον με τα πόδια να κυκλοφορήσει, πόσο μάλλον να συζητάμε για καροτσάκι. Το μεγαλύτερο μέρος των καταστημάτων κάθε είδους δεν είναι προσβάσιμα συμπεριλαμβανομένων και των δημοσίων υπηρεσιών.
Για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αν εξαιρέσει κανείς τις τρεις γραμμές του μετρό πολύ φοβάμαι ότι κανένα άλλο μέσο δεν μπορεί να εξυπηρετήσει άτομα με ειδικές ανάγκες.
Παρ' ότι ας πούμε τα λεωφορεία, και τα τρόλεϊ προφανώς, έχουν ράμπες, πολύ αμφιβάλω αν δουλεύουν στα περισσότερα από αυτά και αν οι οδηγοί είναι εκπαιδευμένοι να τις χειρίζονται, αλλιώς, πώς να εξηγήσω την μη χρήση τους από αυτά τα άτομα
Να μιλήσουμε για μέσα προαστιακής η υπεραστικής μεταφοράς.
Αλήθεια πόσα λεωφορεία του ΚΤΕΛ μπορούν να εξυπηρετήσουν ΑΜΕΑ. Ευτυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο για τα πλοία που ακόμα και με υποτυπώδη μέσα είναι προσβάσιμα τουλάχιστον σε κάποιους χώρους τους. Βέβαια επειδή δεν ταξιδεύω με πλοία δεν μπορώ να μιλήσω συνολικά παρά μόνο σε αυτά τα λίγα που έχει τύχει να ταξιδεύω.
Όσο για τα αεροπλάνα, αν εξαιρέσει κανένας το Ελευθέριος Βενιζέλος και ίσως το Μακεδονία της Θεσσαλονίκης, θα μου επιτρέψετε να έχω τις επιφυλάξεις μου για τα περισσότερα περιφερικά αεροδρόμια
Όσο για τον ΟΣΕ, στο μεγαλύτερο μέρος του η προσβασιμότητά του είναι χαμηλή έως αδύνατη.
Ειλικρινά μπορεί να μου πει κάποιος πώς ένα άτομο ΑΜΕΑ θα ανέβει από την αίθουσα αναμονής στις αποβάθρες του ΣΣ Θεσσαλονίκης, και πώς θα ανέβει και θα κατέβει από τα τραίνα???
Εγώ πάντως στο πρόσφατο σιδηροδρομικό ταξίδι μου στην συμπρωτεύουσα απογοητεύτηκα από αυτά πού είδα.
Μακάρι να έκανα λάθος. Όσο για τους υπόλοιπους σταθμούς κάποιοι που φτιάχτηκαν πρόσφατα είναι προσβάσιμοι χωρίς όμως να έχει λυθεί η είσοδος και έξοδος από τα βαγόνια,αφού τα περισσότερα από αυτά έχουν σκάλες, εξαιρουμένου μόνο του τροχαίου υλικού που προορίζετε για τον προαστιακό.
Να μην μιλήσουμε βέβαια για χώρους τέχνης, Θέατρα, κινηματογράφοι, που και αυτά, ακόμα και τα πιο καινούργια στην κατασκευή στερούνται των απαραίτητων υποδομών με συνέπεια και αυτά να είναι μη προσβάσιμα παρ' ότι θα περίμενα μεγαλύτερη ευαισθησία από τους ανθρώπους της τέχνης οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία δείχνουν την συμπάθειά τους προς τα άτομα αυτά.
Από λόγια όμως χορτάσαμε.
Όσο απομακρύνεσαι από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη τα πράγματα χειροτερεύουν αφού δεν υπάρχουν ούτε κατά διάνοια ανάλογες υποδομές, με τα γνωστά πάντα αποτελέσματα που έχουν σαν συνέπεια σκηνές που μόνο ρεζιλεύουν το σύνολο της κοινωνίας μας (Εύχομαι στο διάστημα πού έχω να ταξιδέψω σε κάποιες πόλεις τα έργα των αρμοδίων να με διαψεύδουν )
Και τελευταία άφησα την απύθμενη γαϊδουριά μας.
Πόσες φορές δεν έχουμε δει αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω σε ράμπες?? Πόσες φορές δεν έχουμε δει πεζοδρόμια, ακόμα και σε κεντρικούς δρόμους να έχουν γίνει πάρκινγκ για αυτοκίνητα και μηχανάκια.
Και να θυμηθώ την απάνθρωπη, κατάπτυστη συμπεριφορά ιδιοκτητών καταστημάτων προς τα άτομα αυτά μπας και πάθει κάτι ο χώρος η η σεβαστή πελατεία του καταστήματος αν πιει εκεί τον καφέ του η γευματίσει ένας η περισσότεροι συνάνθρωποι μας σε καροτσάκι, η μια παρέα τυφλών?? Πόσα κρούσματα έχουμε ακούσει και πόσα άραγε δεν έχουν γίνει γνωστά.
Όσο και για το γεγονός που με έκανε διάσημο σε σταθμό του μετρό όταν άτομο με καροτσάκι πήγε στο ασανσέρ για να ανέβει στην επιφάνεια από τις αποβάθρες και το βρήκε κατειλημμένο από, ανάπηρες στο μυαλό κυρίες και δεσποινίδες οι οποίες βέβαια δεν είχαν την στοιχειώδη ευγένεια να βγουν βλέποντας την συνάνθρωπό μας που το είχε ανάγκη, και που στο κάτω κάτω για την εξυπηρέτησή της φτιάχτηκε. Το σχόλιό μου βέβαια απευθυνόμενος στην κοπέλα με το καροτσάκι “Πρέπει να περιμένετε γιατί αγαπητή μου δεσποινίς, η δική σας αναπηρία δεν είναι τόσο βαριά όσο η δική τους “, τίς έθηξε τις καιμένες, και δεν έμεινε χωρίς απάντηση, από τις καθώς πρέπει κυρίες, πράγμα που με έκανε και εισέβαλα μαινόμενος μέσα στο ασανσέρ, και μπροστά στο εμβρόντητο προσωπικό του σταθμού και ενοποιών του αστυνομικού που παρακολουθούσε με ανοιχτό το στόμα, πέταξα έξω από τον ανελκυστήρα κακήν κακός και τις τέσσερις στολίζονταστες με τα ανάλογα "γαλλικά" και έβαλα μέσα την κατακόκκινη από ντροπή κοπέλα με το αμαξίδιο.
Αποτέλεσμα της γενικότερης κατάπτυστης συμπεριφοράς μας είναι να αποκλείουμε από την κοινωνική, και όχι μόνο, ζωή αυτά τα άτομα που τελικά δεν διαφέρουν σε τίποτε από εμάς τους υπόλοιπους, αναγκάζοντάς τα να μένουν κλεισμένα στα σπίτια τους, όχι γιατί δεν μπορούν αλλά γιατί δεν τους αφήνουμε, εμείς οι υπόλοιποι με τον ωχαδελφισμό και την αρρωστημένη νοοτροπία μας.
Είναι κάτι που σε τελική ανάλυση με κάνει να αναθεωρώ το τι είναι αναπηρία και ποιος είναι πραγματικά ανάπηρος
Αναπηρία είναι η ανικανότητα του μυαλού να σκεφτεί πέρα από τον εαυτούλη μας, η οποία είναι επικίνδυνη και κατακριτέα.

Σχόλια : 1) Παρατηρείστε τον μαλάκα με την BMW που έχει παρκάρει!!!!!!!!!! (1:35)
2) Τούς ένστολους ΒΛΆΚΕΣ που δεν του βάζουν την BMW στον......... (1:39)
3)Τίς καταπληκτικές ράμπες στίς διαβάσεις (3:13-3:34)
4)Θαυμάστε (4:37-4:52)
5) Σωπάτε καλέ μιά ράμπα. Και τί ράμπα!!!!!!!!! (4:55-5:07)
6) Τί να προτοθαυμάσει κανείς TRIAL με καροτσάκι!!!!!!!!!!! (5:26)
7) Πάλι καλά που βρέθηκε και ο χριστιανός Γιωργήηηηηηηηηη(5:45)
8)Και ναι. Ο κουστουμάτος άκουσε κατενόησε και ΘΑ λύσει το πρόβλημα.
Κούνια που σας κούναγε όλους!!!!!!!!!!!!!!!!(6:56)
9)Και άλλες ράμπες, θαύμα τεχνικής (7:28-7:44, 7:50-7:58)
10) Χίλια μπράβο σε αυτόν που έβαλε ράμπες στο σχολείο (8:35-9:24)
Τέλος εγώ πήγα στον καθρεύτη μου και αυτοφτύστικαγια τα χάλια.
Σειρά σας κύριοι και κυρίες

Ευρωεκλογές 2009

2009-05-31T01:30:00.005+03:00

Και ναι. Έφτασε η ώρα. Η ώρα των εκλογών. Των ευρωεκλογών για την ακρίβεια, αλλά τι σημασία έχει. Εκλογές να είναι..........
Είναι λοιπόν η στιγμή που ο κάθε ένας από εμάς, τους Έλληνες πολίτες, εμείς ο αποκαλούμενος κυρίαρχος λαός, να προσέλθουμε στα εκλογικά τμήματα για να εκφράσουμε την προτίμησή μας για αυτόν που θα μας εκπροσωπήσει στήν ευρωβουλή.
Ένας ένας θα εισέλθουμε όπισθεν του του πάνινου διαχωριστικού, κοινός παραβάν, να διαλέξουμε τον πολιτικό φορέα της προτίμησής μας, να βάλουμε σταυρό δείγμα εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του, στον υποψήφιο της επιλογής μας και τέλος να ρίξουμε τον κλειστό φάκελο στήν κάλπη. Ναι σε αυτό το τετράγωνο κουτί με την σχισμή από πάνω που από αυτό, το βράδυ της Κυριακής 07/06/09 θα βγουν οι επόμενοι ευρωβουλευτές, σαν τα κουνέλια από το καπέλο ταχυδακτυλουργού ένα πράγμα, αυτοί δηλαδή που θα μας εκπροσωπήσουν στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και θα μοχθήσουν για τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών της με σεβασμό και υπευθυνότητα όπως πάντα έκαναν.
Όμως πριν φτάσουμε σε αυτή την μέρα όπου θα εκφράσουμε την θέλησή μας, πρέπει να περάσουμε από μια περίοδο, όχι σαν αυτή της γυναίκας, μην μπερδεύεστε, όπου οι πολιτικοί μας ταγοί και οι κάθε λογής αυτόκλητοι εθνοσωτήρες, και ποιός σου είπε ότι θέλουμε να μας σώσεις εσύ ρε??, θα μας παρουσιάσουν τα παρελθόντια πεπραγμένα τους, πχ Ζίμενς, Βατοπαίδια και λοιπές θεόπνευστες μιζορεμούλες, ως δείγμα της φοβερής αξιοπιστίας τους, της σοφής στρατηγικής που ακολούθησαν, και βέβαια θα μας παρουσιάσουν τα σχέδια τους για το μέλλον.
-Θα σας φτιάξουμε λιμάνι
-Μα δεν έχουμε θάλασσα
-Θα σας φέρουμε και θάλασσα
-Μύκονο θα σας κάνουμε.
Όλα αυτά, απόσταγμα τρίσβαθιας, και πολλές φορές τετράσβαθιας, μελέτης, εντόνων πολιτικών ζυμώσεων, σαν τα ψωμί ένα πράγμα, έχουν ως επίκεντρο την ευδοκίμηση της χώρας και την πρόοδο των πολιτών. Θα παρακολουθήσουμε ομιλίες, ντιμπέιτ, κόσμιες και απόλυτα κατανοητές δημοκρατικές συνομιλίες, αφού δεν πέφτουν πυροβολισμοί, μεταξύ πολιτικών, στα απόλυτα δημοκρατικά και παροιμιόδους αμερολυψίας, μέσα μαζικής ενημέρωσης, των οποίων η συμβολή στην ορθή μόρφωση των πολιτών είναι μεγάλη και αναμφισβήτητη, με κορυφαία θεματολογία,
-Και τι χρώμα θα έχει ο μύλος
-Μπλε
-Και γιατί να έχει μπλέ??
-Και τι να έχει??
-Πράσινο
-Και γιατί να μην είναι κόκκινο??
-Και προς τα που θα γυρνά ο μύλος??
-Δεξιά
-Και γιατί να γυρνά δεξιά??
-Και πώς να γυρνά??
-Αριστερά
όπου σχέδια παρουσιάζονται, αναλύονται εις βάθος, πηγάδι απύθμενο, και μεταδίδονται από αυτά σε κάθε γωνιά της χώρας, σαν την χολέρα ένα πράγμα, ώστε ο απόλυτα πληροφορημένος, και πολιτικά ώριμος πολίτης, με ορθά κριτήρια, θα τον ψηφίσω γιατί έβαλε την γριά στο νοσοκομείο, με διόρισε κλητήρα στο υπουργείο, έβαλε την στάση έξω από το κατάστημά μου, έφερε το παιδί όταν ήταν φαντάρος με μετάθεση από τον Έβρο πίσω στο σπίτι, και βαθιά αίσθηση του σοβαρού του καθήκοντος, να σταθεί επάξια στην πρόκληση αυτής της κορυφαία στιγμής της δημοκρατίας.

Φιλότιμο
Μια λέξη που οι κύριοι στήν διασταύρωση Β Σοφίας και Αμαλίας ΔΕΝ ΓΝΩΡΊΖΟΥΝ ΤΗΝ ΎΠΑΡΞΗ ΤΗΣ

Το Γαλάζιο φουστάνι

2009-05-25T03:42:00.004+03:00

Μόλις είχε σχολάσει από την δουλειά του. Παρ ότι κόντευε καλοκαίρι στον ουρανό μαζεύονταν μαύρα σύννεφα σημάδι ότι πλησίαζε βροχή. Ότι είχε μπει στο λεωφορείο όταν οι πρώτες σταγόνες σημάδεψαν τα τζάμια, και η πρώτη αστραπή έσκισε με την λάμψη της το βαρύ γκρίζο ουρανό.
-Αυτό μας έλειπε τώρα, σιγομουρμούρισε, κοιτώντας έξω από το παράθυρο την βροχή να δυναμώνει.
Το καλοκαιρινό μπουρίνι που είχε ξεσπάσει είχε μετατρέψει τους δρόμους σε ρυάκια ενώ οι περαστικοί έτρεχαν να προφυλαχθούν από τις χοντρές σταγόνες.
Όσο περνούσε η ώρα και το λεωφορείο πλησίαζε προς το τέρμα, εκείνος, βλέποντας την βροχή να μην σταματά αλλά να παραμένει στον ίδιο δυνατό ρυθμό άρχισε να ανησυχεί. Έπρεπε να περπατήσει ως τον σταθμό του μετρό. Αν ο καιρός ήταν καλός δεν θα τον ένοιαζε, αφού κάθε μέρα έκανε την ίδια διαδρομή δυο φορές και την είχε μάθει πια, αλλά τώρα σκεφτόταν ότι θα γινόταν μούσκεμα και έπρεπε να βρει ένα μέρος για να προφυλαχθεί μέχρι να σταματήσει η μπόρα.
Βυθισμένος μέσα σε αυτές τις σκέψεις και με την κούραση να του φέρνει μια γλυκιά ζαλάδα, ούτε κατάλαβε για πότε το λεωφορείο έφτασε στο τέρμα και βρέθηκε στον δρόμο μαζί με άλλους διαβάτες να τρέχει να βρει ένα μέρος να προφυλαχθεί.
Χώθηκε βιαστικά κάτω από ένα μπαλκόνι που εξείχε στον δρόμο έξω από ένα τυροπιτάδικο, πού ο ιδιοκτήτης του ευχαριστούσε τον θεό γι' αυτήν την απρόσμενη νεροποντή που του γέμισε το μαγαζί πελάτες. Ένιωθε ότι πεινούσε. Αγόρασε μια τυρόπιτα με ένα χυμό και άρχισε να περπατά κάτω από το μπαλκόνι κοιτάζοντας τις βιτρίνες των καταστημάτων που βρίσκονταν εκεί για να του περάσει η ώρα. Αδιάφορα έριξε μια ματιά σε μια βιτρίνα με γυναικεία ρούχα. Η ματιά του όμως ξαναγύρισε μένοντας να κοιτάζει ένα γαλάζιο φουστάνι που βρισκόταν εκεί φορεμένο σε μια κούκλα. Ήταν ένα από αυτά με τα τιραντάκια μακριά μέχρι το γόνατο με διάφορες αποχρώσεις του γαλάζιου να κάνουν κυκλικά σχέδια σε όλη την επιφάνεια του υφάσματος. Ήταν ολόιδιο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια με εκείνο, που είχε δει εκείνη σε μια βιτρίνα πριν αρκετό καιρό.
Εκείνη, ήταν μια αδύνατη κοπέλα περίπου στο 1,60 με κοντά καστανόξανθα μαλλιά, αδύνατη, σκάρτα 50 κιλά, με αναλογίες καλές για το τύπο του σώματός της που στο λευκό της πρόσωπο υπήρχε ένα υπέροχο χαμόγελο και τα μάτια της. Αυτά τα υπέροχα σκούρα πράσινα μάτια, με την λεπτή μαύρη γραμμή να ορίζει το τέλος της κόρης τόσο προς την εσωτερική όσο και προς την εξωτερική πλευρά, που τα συνόδευαν μαύρες φυσικές μακριές βλεφαρίδες και τα έκαναν ακόμα πιο εντυπωσιακά.
Είχαν βγει για ψώνια εκείνη την ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα. Πλησίαζε μεσημέρι και οι δυο από το ένα χέρι κρατούσαν σακούλες με τα ψώνια που είχαν είδη κάνει, και από το άλλο κρατούνταν μεταξύ τους, όπως κάθε φορά που ήταν μαζί, και για όσο ήταν μαζί.
Αυτός είχε ολοκληρώσει τα ψώνια, εκείνη όμως ήθελε ένα φουστάνι ακόμα να αγοράσει. Πήγαιναν σε μαγαζιά κοιτούσαν βιτρίνες, δοκίμαζε διάφορα φορέματα αλλά δεν έβρισκε κάτι που να της αρέσει. Εκείνος υπομονετικά την συνόδευε από μαγαζί σε μαγαζί αδιαμαρτύρητα, και της έλεγε την γνώμη του κάθε φορά που εκείνη του την ζητούσε.
-Δεν βρίσκω κάτι που να μου αρέσει. Δεν πειράζει όμως θα κατέβουμε κάποια άλλη φορά και βλέπουμε.
-Ωραία. Πάμε και για εκείνον τον καφέ τώρα??
-Πάμε.
Τράβηξαν για την υπαίθρια καφετέρια μέσα στο πάρκο που συνήθιζαν να πηγαίνουν όταν βρίσκονταν εκεί.
Καθώς περπατούσαν ανταλλάσσοντας πειράγματα και γελώντας εκείνος πρόσεξε ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα που δεν είχαν πάει.
-Κοίτα, της είπε, πάμε να δούμε τι έχει και εκεί.
-Αυτό είναι ακριβό μαγαζί, έχει ωραία πράγματα αλλά....
-Δεν πειράζει πάμε.
Πήγαν και στάθηκαν μπροστά στην βιτρίνα. Εκείνη βλέποντας το γαλάζιο φουστάνι, φορεμένο σε μια πλαστική κούκλα, έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Εκείνος βλέποντάς την κατάλαβε. Της άρεσε, πάρα πολύ.
-Είναι πολύ ωραίο, σχολίασε εκείνος, και θα πρέπει να σού πηγαίνει πολύ.
-Υπέροχο, είπε εκείνη, μου αρέσει πολύ.
Αμέσως ξεκρέμασε το σακιδιάκι που ήταν κρεμασμένο στην πλάτη της, με όλα τα πράγματά της μέσα, έβγαλε το πορτοφόλι της και μέτρησε τα χρήματά που της είχαν μείνει.
-Αχ δεν φτάνουν, είπε παραπονεμένα.
-Δεν πειράζει πάμε μέσα να το δοκιμάσεις.
Μπήκαν μέσα στο κατάστημα, η πωλήτρια βρήκε το νούμερο της και σε λίγο εκείνη, βγήκε από το δοκιμαστήριο φορώντας το φόρεμα.
Ήταν πραγματικά σαν να είχε ραφτεί για εκείνη, με λίγα λόγια τέλειο.
Εκείνη το θαύμαζε στον καθρέφτη του καταστήματος και εκείνος θαύμαζε εκείνη. Ήταν πραγματικά υπέροχη με αυτό το ρούχο.
Μετά από λίγο καθισμένοι σε ένα τραπεζάκι του καφέ συζητούσαν για τα ψώνια τους.
Εκείνη μάταια προσπαθούσε να κρύψει το πόσο της άρεσε εκείνο το ρούχο και την απογοήτευσή της που δεν μπόρεσε να το αγοράσει. Έβλεπε τα ψώνια που είχε κάνει εντελώς άκεφη και όλο το βλέμμα της πλανιόταν προς την πλευρά εκείνου του καταστήματος.
Φεύγοντας την συνόδεψε μέχρι το σπίτι της και μετά την καθιερωμένη πια αγκαλιά και το φιλί χώρισαν. Εκείνος όμως δεν πήγε σπίτι του. Του είχε έρθει μια ιδέα που θα έκανε την καλή του να πετάξει από την χαρά της. Θα της αγόραζε εκείνος το φουστάνι και θα της έκανε έκπληξη.
Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή. Οι δικοί της θα έλειπαν στο εξοχικό, και συμφώνησαν να περάσει από το σπίτι της, όπου θα μπορούσαν αν ήθελαν να μείνουν με την ησυχία τους. Εκείνος επίτηδες φόρεσε ένα ελαφρύ μπουφάν για να κρύψει μέσα την σακούλα με το ρούχο και το κόκκινο τριαντάφυλλο που για εκείνη είχε αγοράσει και πήγε πιο νωρίς σπίτι της.
Εκείνη ετοιμαζόταν για μπάνιο.
-Θα τελειώσω σε δυο λεπτάκια του είπε.
Εκείνος έμεινε μόνος. Πήγε στο δωμάτιό της, άνοιξε την ντουλάπα, κρέμασε το φόρεμα σε μια άδεια κρεμάστρα, στερέωσε με σελοτέιπ το τριαντάφυλλο πάνω στην κρεμάστρα και κάθισε στον καναπέ του σαλονιού με ένα ποτήρι χυμό στο χέρι, σαν να μην συμβαίνει τίποτε, περιμένοντας την να τελείωση.
Βγήκε φορώντας το ροζ μπουρνούζι της και πήγε στο δωμάτιο της να ετοιμαστεί.
Μετά από λίγο ακούστηκε να ανοίγει η πόρτα της ντουλάπας και σε λίγα δευτερόλεπτα εκείνη να φωνάζει.
-Χριστέ μου. Δεν το πιστεύω.
Γύρισε στο σαλόνι φορώντας μόνο τα εσώρουχά της κρατώντας στην αγκαλιά της το ρούχο και το τριαντάφυλλο.
-Μου αγόρασες το φουστάνι. Δεν το πιστεύω. Πες μου ότι δεν ονειρεύομαι. Είσαι απίστευτος. Και το λουλούδι. Υπέροχο. Είσαι απίστευτος. Είσαι... Είσαι....
Εκείνος την κοιτούσε χαμογελώντας. Έλαμπε από χαρά. Εκείνη την στιγμή ήταν πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά. Δεν χόρταινε να την βλέπει να κάνει σαν παιδί.
Αυτό το φόρεμα θα έλεγε κανένας ότι έγινε δεύτερο δέρμα της. Δεν έχανε την ευκαιρία να το φορά.
Το φορούσε ακόμα και όταν αντάλλαξαν την τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φιλί.
Η βροχή δεν είχε σταματήσει. Οι αστραπές ακόμα έσκιζαν τον μολυβί ουρανό και τα μπουμπουνητά δήλωναν την δύναμη της φύσης, καλύπτοντας κάθε λίγο την μονότονη βουή της πόλης. Εκείνος στεκόταν ακόμα μπροστά στην βιτρίνα με το γαλάζιο φουστάνι, και σαν να ξύπνησε από λήθαργο, με, ποιος ξέρει γιατί, το κεφάλι βαρύ, αψηφώντας την βροχή, άρχισε να τρέχει προς τον σταθμό του μετρό, θέλοντας περισσότερο να ξεφύγει από τις αναμνήσεις παρά από την βροχή που τον μούσκεψε ως το κόκαλο.

Ο Λαβύρινθος

2009-05-16T00:53:00.003+03:00

Εκεί στεκόσουν. Μπροστά στο σκοτεινό χάσμα που όριζε την αρχή του λαβυρίνθου.
Δίπλα σου εκείνη, όμορφη, λαμπερή σαν τον ήλιο. Σου χαμογέλασε. Δεν φοβάμαι, σου είπε, ξέρω ότι θα τα καταφέρεις. Σού έδωσε την άκρη του νήματος μαζί με ένα φιλί.
Εγώ θα κρατώ την άλλη άκρη, να μην χαθείς. Θα σε περιμένω, εδώ. Όσο και αν χρειαστεί. Θα είμαι εδώ.
Της χαμογέλασες. Πήρες την άκρη του νήματος. Προχώρησες μερικά βήματα προς την είσοδο. Κάτι ξέχασες, γύρισες πίσω τρέχοντας. Ήθελες να πάρεις ακόμα ένα φιλί να έχεις φυλαχτό και την εικόνα του φωτεινού της χαμόγελου να σου φωτίζει τον δρόμο.
Πλησίασες την είσοδο. Το νήμα που σας ένωνε είχε αρχίσει να ξετυλίγεται.
Γύρισες να την κοιτάξεις ακόμα μια φορά πριν περάσεις στον κόσμο του σκοτεινού πιθανόν.
Άρχισες να περπατάς σε λασπωμένους διαδρόμους, ανάμεσα σε μαύρους γεμάτους μούχλα τοίχους, όμως δεν σταμάτησες. Eίχες την εικόνα της να σε φυλάει και την λάμψη του χαμόγελου της να σου φωτίζει τον δρόμο. Έφτασες στο τέλος του διαδρόμου. Μπροστά σου ένας κάθετος διάδρομος, και το ερώτημα που σου υπέβαλε. Δεξιά η αριστερά??
Έμεινες να κοιτάζεις για λίγο. Γύρισες το κεφάλι κοίταξες προς τις δυό κατευθύνσεις. Τόσο δεξιά όσο και αριστερά οι διάδρομοι τραβούσαν μακριά χωρίς να φαίνεται το τέλος ενώ κάθε τόσο ανοίγματα φαίνονταν δεξιά και αριστερά με το ίδιο ερώτημα να υποβάλουν. Δεξιά η Αριστερά??
Κοίταξες πίσω σου. Στην μακρινή πια είσοδο φαινόταν η φιγούρα της να κρατά την άλλη άκρη του νήματος με τον ελαφρύ βοριά να παίζει πότε ανάμεσα στις δίπλες του φορέματος της και πότε να της χαϊδεύει τα μακριά μαλλιά. Την ένοιωσες να σου χαμογελά από την ζέστη που άρχισε να σε πλημμυρίζει. Πήρες την απόφαση. Δεξιά. Προχώρησες και στο επόμενο ερώτημα απάντησες αριστερά. Προχωρούσες απαντώντας στα ερωτήματα, πότε δεξιά και πότε αριστερά καταπώς σου φαινόταν πιο σωστό να πράξεις. Είχες μπει βαθιά πια μέσα στους διαδρόμους, αλλά δεν φοβόσουν είχες στην ζώνη σου δεμένο το νήμα που σε ένωνε με το φως με εκείνη να κρατά την άκρη του.
Κοντοστάθηκες λίγο. Χάιδεψες το νήμα. Άραγε εκείνη ένοιωσε το χάδι?? Ξανάρχισες να περπατάς απαντώντας κάθε τόσο στα ερωτήματα, δεξιά αριστερά αριστερά δεξιά.
Το τράβηγμα που ένιωσες στήν ζώνη τι να ήταν??
Άπλωσες το χέρι να πιάσεις το νήμα. Δεν υπήρχε. Γύρισες γρήγορα, το είδες να χάνετε στήν γωνιά προσπάθησες τρέχοντας να το ακολουθήσεις αλλά μάταια. Το έχασες. Μετά από λίγο ένα φοβερό γέλιο έφτασε μέχρι τα αυτιά σου. Ήταν εκείνης. Το αναγνώρισες αλλά πόσο διαφορετικό ακουγόταν τώρα. Καθώς σιγά σιγά ο ήχος του έσβησε χάθηκε το φυλαχτό, η μορφή της, και το φως που σου φώτιζε, το χαμόγελό της. Τότε κατάλαβες για πρώτη φορά πόσο κρύος και σκοτεινός ήταν ο λαβύρινθος.
Άρχισες πάλι να περπατάς προσπαθώντας να βρείς τον δρόμο για την έξοδο. Τα ερωτήματα τώρα σε χτυπούσαν αλύπητα, και εσύ αγωνιούσες να δώσεις απαντήσεις. Δεξιά. Όχι, αριστερά, η ίσως δεξιά. Αλλά πάλι.....μπορεί.....ίσως......πιθανόν.....μάλλον......
Πού βρέθηκες εδώ. Τι είναι εδώ. Έριξες μια ματιά. Το κέντρο του. Έφτασες στο κέντρο του. Εκεί υπήρχε κάτι σαν μεγάλο δωμάτιο. Μπήκες μέσα. Στη μέση του δωματίου ένας λάκκος βαθύς με τα τοιχώματα του κάθετα γλιστερά Κοίταξες γεμάτος περιέργεια. Μέσα του άνθρωποι. Πολλοί άνθρωποι να σε κοιτούν. Δεν μιλούσαν μόνο σε κοιτούσαν.
-Μα πώς βρεθήκατε εκεί μέσα??
Μόνη απάντηση η ηχώ της φωνής σου, έφτασε στά αυτιά σου επαναλαμβάνοντας την τελευταία σου λέξη πριν χαθεί και αυτή.
-Θα σας βοηθήσω να βγείτε είπε στους ανθρώπους.
Εκείνοι σε κοίταζαν καθώς ξάπλωνες μπρούμητα απλώνοντας συνχρόνος το χέρι σου μέσα στον λάκκο.
Οι άνθρωποι που ήταν μέσα άρχισαν να ανεβαίνουν ο ένας πάνω στις πλάτες του άλλου για να φτάσουν το χέρι. Το πλησίασαν και όταν το χέρι σου έπιασε το χέρι του πρώτου ανθρώπου τότε κατάλαβες. Ο άνθρωπος εκείνος προσπαθούσε να σε τραβήξει μέσα στον λάκκο. Σε λίγο ακόμα ένα χέρι σε άρπαξε, σε λίγο και άλλο και άλλο.............
Αγωνιζόσουν με όλες σου τις δυνάμεις να ξεφύγεις από τα χέρια που σε ήθελαν και εσένα όμηρο του λάκκου. Κατάφερες να ξεφύγεις αφήνοντας στά χέρια το ρούχο σου. Έβλεπες γυμνός και αποκαμωμένος τώρα τους ανθρώπους να ξεσπούν πάνω στο λευκό ύφασμα με λύσσα για την αποτυχία τους, σκίζοντας το και πατώντας τα κομμάτια του. Έκανες μερικά βήματα και κάθισες να ξεκουραστείς ακουμπώντας στον τοίχο.
Το σφύριγμα που ακούστηκε να σκίζει τον αέρα σου έκανε το αίμα να παγώσει. Από την πόρτα φάνηκε να μπαίνει στο δωμάτιο ένα τεράστιο φίδι. Πλησίασε τον λάκκο έχωσε το κεφάλι του μέσα και όταν το σήκωσε πάλι, τα πόδια ενός ανθρώπου εξείχαν από το στόμα του.
Με μια κίνηση τον κατάπιε. Γύρισε προς το μέρος σου, σε πλησίασε, ενώ εσύ κρατώντας το σπαθί ετοιμαζόσουν να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου.
-Λοιπόν, ήρθες και εσύ να με σκοτώσεις για να πάρεις τον θησαυρό μου?? σου είπε
-Όχι, του απάντησες, θέλω μόνο να βγω έξω.
-Και τότε γιατί μπήκες??
-Για να πάρω τον θησαυρό
-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑχαχαχαχαχαχαχαχα γέλασε το φίδι δυνατά. Δεν θέλεις μόνο να βγεις έξω αλλά θέλεις και τον θησαυρό μου. Και πώς θα τον πάρεις λοιπόν χωρίς να με σκοτώσεις πρώτα?? Εμπρός λοιπόν. Έλα να με σκοτώσεις.
-Όχι. Δεν τον θέλω πια. Και δεν θέλω να σε σκοτώσω. Θέλω μόνο να σου ζητήσω να με βοηθήσεις να βρω ένα θησαυρό μεγαλύτερο, σπουδαιότερο από τον δικό σου.
-Μπα?? και ποιος είναι αυτός??
-Το φως του ήλιου.
-Έχεις δει τον θησαυρό μου
-Τον έχω ακουστά. Είναι σπουδαίος λένε.
-Και λίγα σου έχουν πει, και λένε. Έλα να στον δείξω.
Ακολούθησες το φίδι ανάμεσα στους σκοτεινούς διαδρόμους, σε ένα άλλο δωμάτιο.
-Κοίτα σου είπε το φίδι παραμερίζοντας
Μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Όλα τα πλούτη του κόσμου θαρρείς μέσα σε εκείνο το δωμάτιο να ήταν.
Βουνά το χρυσάφι, οι πολύτιμες πέτρες. Αμύθητος πλούτος.
-Μα για να τον κάνεις δικό σου πρέπει πρώτα να με σκοτώσεις, είπε το φίδι προτάσσοντας τα δόντια τα γεμάτα με δηλητήριο. Εσύ όμως έβαλες το σπαθί στήν θήκη του.
-Δεν θα το κάνω, είπες, γυρίζοντας προς το φίδι, αλλά σου ζητώ την βοήθειά σου να βρω τον θησαυρό που εγώ ποθώ.
-Το φως του ήλιου, είπε το φίδι μαζεύοντας τα δόντια του.
-Ναι
-Είναι σπουδαιότερος θησαυρός από τον δικό μου λοιπόν??
-Ναι, είναι. Εκτός και αν θέλεις να με φάς όπως εκείνον τον άνθρωπο.
-Δεν τρώω ανθρώπους.
-Και εκείνος που έφαγες τι ήταν?? Είχε και εκείνος δυό πόδια, δυό χέρια, σώμα, κεφάλι, μύτη, μάτια, στόμα, σαν και εμένα ήταν.
-Μην σε ξεγελά η εικόνα. Δεν ήταν άνθρωπος. Μα έλα μην καθυστερούμε. Ο θησαυρός σου σε περιμένει.
Ο λαμπερός ήλιος ζέσταινε το γυμνό σου σώμα καθώς κατέβαινες την απότομη πλαγιά.
Περπατούσες με γοργά βήματα προς την πόλη. Εκεί στους πλακόστρωτους δρόμους ανάμεσα στο πολύβουο πλήθος την είδες. Πλησίασες την όμορφη κοπέλα, την έπιασες από το μπράτσο και της είπες.
-Εσύ τελικά είσαι το τέρας, και έμπηξες το σπαθί σου βαθιά, στο σώμα της ανάμεσα στα σφριγηλά της στήθη, κόβοντάς της το νήμα της ζωής

Φωτογραφίες του ιστορικού πλοίου Άρης

2009-05-10T01:40:00.011+03:00

Στην σημερινή ανάρτηση σκέφτηκα να σας παρουσιάσω κάτι που μάλλον είναι σπάνιο μιας και από ένα πρόχειρο ψάξιμο στο internet δεν βρήκα κάτι σχετικό.
Δεν λέω πως δεν υπάρχει, απλά εγώ δεν βρήκα κάτι, όπως αυτό πού παρουσιάζω εδώ σήμερα. Πρόκειται για τρείς φωτογραφίες ενός ιστορικού πλοίου οι οποίες υπάρχουν στο φωτογραφικό αρχείο του Ναυάρχου Νικολάου Μακκά (1875-1949 ) οι οποίες δημοσιεύοντε στο φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο “ Ο Ελληνικός στόλος στις αρχές του 20ου Αιώνα “, έκδοση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, το οποίο είναι αφιερωμένο στις φωτογραφίες που τράβηξε ο Ν. Μακκάς από τα πλοία που απάρτιζαν τον Ελληνικό στόλο εκείνη την εποχή.
Πρόκειται για το Πάρων Άρης, όπως χαρακτηρίζετε κατά την ορολογία του πολεμικού ναυτικού της εποχής.
Λίγα λόγια όμως για αυτό το πλοίο είναι απαραίτητα.
Αντιγράφω ακριβώς το κείμενο που αφορά το εν λόγο πλοίο γιατί θεωρώ ότι είναι μικρό και περιεκτικό όσο αφορά την ιστορία του πλοίου..
ΑΡΗΣ Πάρων* (Μπρίκι)
Από τα ενδοξότερα πλοία τής Ελληνικής Επανάστασης. Ναυπηγήθηκε το 1807 ως εμπορικό πλοίο στήν Βενετία. Το 1819, αγοράστηκε από τον Υδραίο Αναστάσιο Τσαμαδό (1774-1825 ), ο οποίος με την έναρξη του Αγώνα τον μετέτρεψε σε πολεμικό πλοίο, εξοπλίζοντας τον με 16 πυροβόλα και επανδρώνοντας τον με πλήρωμα 82 ανδρών. Ο Τσαμαδός με τον Άρη τάχθηκε στήν υδραϊκή ναυτική μοίρα και συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις ναυτικές εκστρατείες και ναυμαχίες του Ελληνικού στόλου στο Αιγαίο, τα Πελοποννησιακά παράλια και τον Κορινθιακό
Το 1825 ο Άρης εφοδίασε τους πολιορκημένους από τον Ιμπραήμ στο Νεόκαστρο, διασπώντας τον κλοιό των τουρκοαιγυπτίων, και ενώ ο ιδιοκτήτης του βρήκε το θάνατο στους βράχους της Σφακτηρίας, όπου είχε αποβιβαστεί για να συναντηθεί με οπλαρχηγούς του Αγώνα, ο Άρης κατόρθωσε ύστερα από πολύωρη συμπλοκή με τα ισχυρότατα εχθρικά πολεμικά, να βγει από τον όρμο του Νεοκάστρου στο ανοιχτό πέλαγος.
Μετά την λήξη του Αγώνα αγοράστηκε από την Ελληνική κυβέρνηση και πήρε το όνομα Αθηνά.
Το 1879 του δόθηκε ξανά η αρχική του ονομασία.
Χρησιμοποιήθηκε σε πολλές αποστολές και επίσης, ως σχολή ναυτικών δοκίμων καθώς και ως σχολή για το κατώτερο προσωπικό.
Διατηρήθηκε ως το 1921, οπότε κατά τούς πανηγυρισμούς της εκατονταετίας του αγώνα της ανεξαρτησίας, βυθίστηκε “τιμητικώς” κοντά στην νήσο “Κυρά” του ναυστάθμου.
Ακολουθούν οι φωτογραφίες με τα σχετικά σχόλια.

Πάρων Αρης και Β. Γεώργιος εν πόρο 1899

Πάρων Αρης. Γυμνάσια ιστίων εν όρμο

Πάρων Άρης εν Πόρω, Μάρτιος 1905

Να υπεθημίσω τέλος ότι όλο το υλικό αυτής της ανάρτησης βρήσκετε στο λεύκωμα :

" Ο Ελληνικός στόλος στίς αρχές του 20ου αιώνα "

Με υπότιτλο " Φωτογραφικές μαρτυρίες του ναυάρχου Νικολάου Μακκά "

*Πάρων η Μπρίκι: Μεγάλο δικάταρτο ιστιοφόρο

Ηλιόλουστα πρωινά άνοιξης

2009-05-05T03:40:00.006+03:00

Ήταν αργά το πρωί, όταν βγήκε στο μπαλκόνι του με μια κούπα τσάι στο χέρι και ένα τσιγάρο στο στόμα. Άφησε την κούπα στο τραπεζάκι, ακούμπησε στην κουπαστή του κάγκελου κρατώντας το τσιγάρο. Κοιτούσε αδιάφορα γύρω στις άλλες πολυκατοικίες, τραβώντας που και πού ρουφηξιές καπνού. Σε ένα από τα διπλανά μπαλκόνια δυο κυρίες συζητούσαν, και κάπου κάπου κάποιο γέλιο τους ακουγόταν μέχρι αυτόν. Λίγο πιο δίπλα ένα αγοράκι τρώγοντας ένα μπισκότο περιεργαζόταν το, μάλλον, νέο του παιχνίδι. Από την άλλη μεριά από ένα διαμέρισμα, ο μονότονος ήχος της ηλεκτρικής σκούπας έφτανε μέχρι εκείνον, ενώ λίγο πιο πέρα κάποια άλλη γειτόνισσα μάζευε τα στρωσίδια του κρεβατιού που είχε βγάλει από νωρίς να αεριστούν. Από κάπου αλλού άκουσε μια φωνή να τον χαιρετά. Γύρισε και είδε έναν από τους γείτονές του να του κουνά το χέρι. Αντιχαιρέτισε και αυτός. Σε έναν ακάλυπτο, ένα ζευγάρι άφηνε ένα χαλί πάνω στα πλακάκια. Λίγο πιο δίπλα βρίσκονταν αφημένοι κουβάδες με σαπουνόνερο και βούρτσες. Εκείνος άρχισε να παρακολουθεί την σκηνή από το μπαλκόνι του. Το ζευγάρι έπεσε στα γόνατα και βουτώντας τις βούρτσες κάθε τόσο στον κουβά έτριβαν το χαλί. Όταν το τελείωσαν όλο, ο άντρας πήρε το λάστιχο του κήπου και άρχισε να το ξεπλένει, ενώ η γυναίκα κοιτούσε. Εκείνος πρόσεξε την γυναίκα. Παρότι ήταν άβαφη, με πρόχειρα ρούχα και τα καστανά μακριά μαλλιά απλά πιασμένα πίσω ήταν πολύ όμορφη. Όταν τελείωσε το ξέπλυμα, έπιασαν το χαλί και οι δυο μαζί και το έριξαν στο σκοινί, πού γιαυτό τον σκοπό είχαν τεντώσει εκεί, για να στεγνώσει.
Η γυναίκα έσκυψε, πήρε τα τσιγάρα της από κάτω και την ώρα που γύρισε να ανάψει ένα, ο άντρας πήρε το λάστιχο, το έστεψε προς το μέρος της και άνοιξε την βρύση τέρμα. Το κρύο νερό περιέλουσε την γυναίκα κάνοντας την μούσκεμα. Εκείνη, άφησε μια σιγανή τσιριχτή φωνή να της ξεφύγει και άρχισε να τρέχει αλλάζοντας συνεχώς κατευθύνσεις, κάνοντας μικρά αλματάκια γελώντας και φωνάζοντας ακολουθούμενη από τον άντρα που με το λάστιχο στο χέρι συνέχιζε να την καταβρέχει. Μετά από λίγη ώρα ο άντρας, έκλεισε την βρύση, άφησε το λάστιχο και πλησίασε την γυναίκα. Την αγκάλιασε και την φίλησε. Την πήρε στα χέρια του και χάθηκαν μέσα στο σπίτι τους.
-Νιόπαντροι, άκουσε την φωνή του γείτονά του από το διπλανό μπαλκόνι.
Εκείνος γύρισε τον κοίταξε και έκανε μια γκριμάτσα σηκώνοντας τους ώμους.
-Σε λίγα χρόνια θα είναι αλλιώς, συνέχισε ο γείτονας του διπλανού μπαλκονιού.
-Στο χέρι τους είναι να μείνουν έτσι απάντησε.
Ο γείτονάς του μπήκε μέσα στο σπίτι. Εκείνος ακούγοντας έναν μικρό θόρυβο, γύρισε προς την μπαλκονόπορτα. Εκεί στεκόταν εκείνη κρατώντας έναν μεγάλο παραφουσκωμένο σάκο ταξιδιού, από το ένα χέρι και την τσάντα της με το παλτό της ριγμένο στο άλλο. Κοιτάχτηκαν για λίγο χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα. Εκείνη άφησε τον σάκο, έβγαλε το μπρελόκ με τα κλειδιά από την τσέπη του παλτού έβγαλε δυο κλειδιά, και τα άφησε πάνω στο τραπεζάκι δίπλα στην κούπα του τσαγιού, κατόπιν πήρε τον σάκο και έφυγε. Εκείνος ακούμπησε πάλι στην κουπαστή του κάγκελου κοιτώντας προς τον δρόμο. Σε λίγο φάνηκε εκείνη να περπατά προς τον κεντρικό δρόμο μικραίνοντας όλο και περισσότερο καθώς απομακρυνόταν. Το τελευταίο που είδε ήταν εκείνη να απλώνει το χέρι σταματώντας ένα ταξί και να χάνετε μέσα του.
Έμεινε να κοιτάζει σαν χαμένος για λίγο προς εκείνο το μέρος. Πήρε μια βαθιά ανάσα, γύρισε προς το διπλανό μπαλκόνι.
Ο γείτονάς του είχε ξαναβγεί και με μια κανάτα νερό στο χέρι πότιζε τη τελευταία γλάστρα.
Κοιτάχτηκαν για λίγο.
-Έφυγε?? τον ρώτησε.
-Ναι, έφυγε, απάντησε εκείνος.
-Γιατί??
-Έκανε τις επιλογές της.
-Και εσύ??
-Έκανα τις δικές μου.
Ο γείτονάς του κουνώντας το κεφάλι χάθηκε μέσα στο διαμέρισμα κλείνοντας πίσω του την μπαλκονόπορτα
Εκείνος πήρε τα κλειδιά που του άφησε εκείνη φεύγοντας μπήκε μέσα τα έβαλε σε ένα συρτάρι της κουζίνας. Πήρε το mp3 player πάνω από το τραπεζάκι του σαλονιού, βγήκε πάλι στο μπαλκόνι. Κάθισε στην πολυθρόνα φόρεσε τα ακουστικά του mp3 και πάτησε το play.
Η αγαπημένη του μουσική του πλημμύρισε τα αυτιά και το μυαλό, γλυκαίνοντας την ατμόσφαιρα.
Έκλεισε τα μάτια, άνοιξε την πόρτα του μυαλού μπήκε στον κόσμο του. Σε ένα κόσμο γεμάτο χρώμα γαλήνη ζεστασιά, αυτό τον κόσμο που εκείνη απαξίωσε μαζί με εκείνον.
Και όμως προσπάθησε όσο μπορούσε να κάνει αυτό τον κόσμο να της είναι αρεστός. Αλλά όταν προσπαθεί μόνο ο ένας, μοιραίο είναι να κουραστεί και κάποια στιγμή και να πάψει την όποια προσπάθεια. Άρχισε να κάνει βόλτες μέσα σε εκείνο τον κόσμο. Ήταν όμορφος. Πολύ όμορφος.
Σε λίγο ένας ψηλός τοίχος σαν κάστρου τον περιτριγύριζε, με μια μόνο πόρτα που μόνο αυτός γνώριζε τον τρόπο να ανοίξει. Από τώρα και στο εξής ο κόσμος αυτός ήταν για εκείνον και μόνο για εκείνον Αυτή ήταν η απόφασή του.
Πέρασε καιρός από εκείνο το συμβάν. Η ζωή του επανήλθε στους γνωστούς γι αυτόν ρυθμούς.
Εκείνη η μέρα ήταν μέρα λάτρας. Εκείνος με ένα ξεσκονόπανο στο χέρι έδιωχνε από τα έπιπλα την σκόνη που είχε συσσωρευτεί το προηγούμενο διάστημα. Πλησίασε το πιάνο και άρχισε να το ξεσκονίζει.
Αλήθεια πόσο καιρό είχε να αγγίξει τα πλήκτρα του?? Άφησε το ξεσκονόπανο λίγο πιο πέρα κάθισε στην θέση. Έκλεισε τα μάτια και άνοιξε την πόρτα του τοίχου που έκλεινε πίσω του τον κόσμο του. Πήρε μια όμορφη εικόνα την έστειλε στα δάκτυλά του τα οποία την μετέτρεψαν σε νότες. Όταν τελείωσε, με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη του ξαναπήρε το ξεσκονόπανο και συνέχισε την δουλειά, σφυρίζοντας την ίδια μελωδία.
Μετά το μεσημεριανό φαγητό έφτιαξε με περισσή φροντίδα ένα καφέ πήρε τα τσιγάρα του και βγήκε να τον απολαύσει στο μπαλκόνι του. Κάθισε στην καρέκλα του μπαλκονιού όταν μια φωνή από του δίπλα μπαλκόνι, ακούστηκε να τον καλεί.
-Συγγνώμη.
Αυτός γύρισε και κοίταξε. Ήταν μια κοπέλα που του μιλούσε.
-Συγγνώμη, είπε πάλι, εσείς παίζατε πιάνο λίγο πιο πριν.
-Ναι, απάντησε εκείνος, να με συγχωρείτε αν σας ενόχλησε
-Όχι κάθε άλλο μάλιστα, παίξατε θαυμάσια το Waltz του Chopin, με ταξιδέψατε, αλήθεια σας λέω.
-Ευχαριστώ πολύ, απλά τα καταφέρνω να το γρατζουνάω κάπως υποφερτά
Σε λίγο ο γείτονάς του ήταν και αυτός στο μπαλκόνι.
-Βλέπω γνωριστήκατε κιόλας. Αυτή είναι η μικρότερη αδερφή της γυναίκας μου που ήρθε να μας επισκεφτεί για λίγες μέρες.
-Ωραία, απάντησε εκείνος, να περάσετε καλά όσο θα μείνετε εδώ.
-Αναρωτιόμουν, συνέχισε η κοπέλα αν θα θέλατε να παίξουμε μαζί κάποια στιγμή, παίζω βιολί ξέρετε και......
-Μα τι λες τώρα την διέκοψε, και γυρίζοντας προς εκείνον τον ρώτησε. Έχεις να κάνεις κάτι τώρα??
-ΕΕΕΕ όχι απάντησε εκείνος
-Ωραία, είναι μια ωραία ευκαιρία να σας ακούσω να παίζετε μαζί και δεν την χάνω. Ερχόμαστε τώρα.
-Εντάξει απάντησε εκείνος μάλλον απρόθυμα.
Σε λίγο μπροστά στην πόρτα του βρισκόταν ο γείτονάς του συνοδεύοντας μια ψηλόλιγνη κοπέλα με καστανά μάτια, με μακριά μαύρα μαλλιά που σχηματίζοντας χιλιάδες δαχτυλίδια ξεχύνονταν στους ώμους της, κρατώντας στο χέρι της την θήκη του βιολιού.
Αφού κάθισαν λίγο και συζήτησαν εκείνος κάθισε στο πιάνο και εκείνη άνοιξε την θήκη πήρε στα χέρια της το βιολί πλησίασε και άρχισαν να παίζουν.
Έπαιζαν διάφορα κομμάτια, και μια διάλεγε αυτός και αυτή ακολουθούσε μια διάλεγε αυτή και την ακολουθούσε αυτός. Όταν τελείωσαν, ο γείτονας του που τους άκουγε καθισμένος στον καναπέ άρχισε να χειροκροτεί.
-Θαυμάσιο, υπέροχο, μοναδικό, φώναζε χειροκροτώντας.
Αλλά δεν ακουγόταν μόνο ένα χειροκρότημα. Οι γείτονες από τις γύρω πολυκατοικίες, είχαν βγει στα μπαλκόνια και χειροκροτούσαν και αυτοί το τέλος αυτής της ιδιότυπης συναυλίας.
-Παίζετε θαυμάσια, της είπε εκείνος.
Τα μάγουλα της κοπέλας είχαν πάρει ένα ροδοκόκκινο χρώμα. Ευχαρίστησε και κάθισε και αυτή στον καναπέ. Έμειναν για λίγο ακόμα συζητώντας. για διάφορα.
Βρέθηκαν και άλλες φορές οι δυο τους από τότε, και κάποιες από αυτές σκάρωναν μικρές συναυλίες έτσι για το κέφι τους που όμως ξεσήκωναν όλη την γειτονιά.
Στο τέλος μιας από αυτές κάθισαν στον καναπέ.
-Θα ήθελα να ήξερα τι άλλα όμορφα πράγματα κρύβεις μέσα σου. Πολύ θα ήθελα να μάθω.
Εκείνος σηκώθηκε από τον καναπέ, έκανε μερικά βήματα, γύρισε και την κοίταξε.
-Και νομίζεις ότι θα σε αφήσω?? Αν όπως λες κρύβω όμορφα πράγματα μέσα μου αυτά είναι για μένα και μόνο για μένα και για κανένα άλλο.
Αυτός ο κόσμος, ο δικός μου κόσμος, έχει φτιαχτεί από εμένα για μένα και όσο κι αν προσπαθήσεις δεν πρόκειται να σου επιτρέψω να μπεις. Κατάλαβες. Ποτέ ποτέ ποτέ.
Αυτά τα λόγια ειπωμένα σε τέτοιο τόνο φωνής, συνοδευόμενα από μορφασμούς και χειρονομίες δεν της άφηναν κανένα περιθώριο.
-Νομίζω ότι καλύτερα να φύγω τώρα, είπε εκείνη. Σηκώθηκε έβαλε το βιολί στην θήκη του το πήρε και έφυγε.
Την επόμενη μέρα το πρωί ξεκίνησε να πάει στην δουλειά του. Βγαίνοντας από το ασανσέρ, άκουσε την φωνή του γείτονά του.
-Μα δεν καταλαβαίνω τι σε έπιασε ξαφνικά και θες να φύγεις. Μέχρι εχθές μας έλεγες ότι ήθελες να καθίσεις μερικές μέρες ακόμα. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι σε έπιασε.
Έριξε μια κλεφτή ματιά έξω από το τζάμι της εξώπορτας.
Ο γείτονάς του έβαζε μια βαλίτσα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του, ενώ εκείνη κατευθυνόταν κρατώντας την θήκη του βιολιού στην θέση του συνοδηγού.
Εκείνος έμεινε εκεί μέχρι που άκουσε την πόρτα της πιλοτής να ανοίγει και τον θόρυβο της μηχανής του αυτοκινήτου να απομακρύνετε και να χάνετε στο βάθος του δρόμου.

Φτάνει πιά

2009-04-29T04:00:00.005+03:00

Δεν σκεφτόμουν να αναρτήσω τίποτε σήμερα Ετοιμάζω κάτι αλλά όχι για τώρα, άλλα αυτό που μου έτυχε σήμερα και μου έχει συμβεί και σε προηγούμενες μέρες είναι εξωφρενικό
ΔΕΝ ΠΆΕΙ ΆΛΛΟ ΚΎΡΙΟΙ ΥΠΕΎΘΥΝΟΙ
ΦΤΆΝΕΙ. ΑΡΚΕΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Κατέβαινα που λέτε την οδό Πειραιώς για να πάρω το λεωφορείο από την Μενάνδρου να πάω στην δουλειά μου κατά τις 14:00.
Μόλις είχα περάσει την οδό Σωκράτους όταν βλέπω μια παρέα μελαψών πιθανότατα Πακιστανών να κουτσομπολεύουν.
Ένας από αυτούς πλησιάζει, στέκεται στον δρόμο μου.
Εγώ περπατώ χωρίς να δώσω σημασία.
Καθώς περνώ από δίπλα του τον ακούω να λέει ψιθυριστά, με σπασμένα Ελληνικά.
"Κόκα καλή έχω"
Ρίχνω μια ματιά και απλά απομακρύνομαι βρίζοντας.
Το βράδυ κατά τις 23:00 ακολουθώ το αντίθετο δρομολόγιο. Πάω να πάρω το μετρό από Ομόνοια για σπίτι, όταν ένας κοντοστούπης φαλακρός, έλληνας αυτός, που άμα του έριχνα μια θα γινόταν ένα με το πεζοδρόμιο, περνά από δίπλα μου ψιθυρίζοντας
"Χασίσι άλφα πράμα"
Έγινα μπαρούτι από τα νεύρα μου. Δυο φορές σε μια μέρα???
Σε λίγο θα βγάλουν πάγκους και θα πουλάνε τα ναρκωτικά στον δρόμο όπως άλλοι πουλάνε μπλούζες κοσμήματα και τσάντες
Και ποιος φταίει για αυτό, αν όχι οι 300 ρεμπεσκέδες που βρίσκονται μέσα στην βουλή και έχουν μετατρέψει τον ναό της δημοκρατίας ΚΥΝΟΒΟΥΛΕΙΟ.
Μάλιστα κύριοι Εσείς κυβερνάτε, εσείς διορίζετε, και έχει γεμίσει το δημόσιο ΑΝΊΚΑΝΟΥΣ ΆΧΡΗΣΤΟΥΣ, και τελικά εσείς φταίτε. ΠΑΡΆΣΙΤΑ.
Εσείς είστε η κρίση και μόνο εσείς.
Και οι 300 ανεξαρτήτου χρώματος και ιδεολογίας
Είστε Άχρηστοι ανίκανοι και αν δεν είχατε εκλεγεί βο(υ)λευτές, ούτε για σκουπιδιάρηδες δεν θα σας έπαιρναν
Μα τι νομίζετε τελικά ότι απευθύνεστε σε ζώα?? Ότι δεν καταλαβαίνουμε τι γίνετε γύρω μας.
Αν πραγματικά θέλετε το καλό της Ελλάδος, αν θέλετε τελικά να προσφέρετε μια υπηρεσία
σε αυτή την χώρα, σας καλώ να μαζέψετε τα μούτρα σας, τα κόμματά σας, τα κομματόσκυλά σας και να τσακιστείτε να φύγετε από την Ελλάδα μιάσματα, να ξεβρομίσει ο τόπος
Αυτά
Καλημέρα σε όλους σας
Υ.Γ. Τα είπα και ξεθύμανα
Οσο γιά τραγούδι ένα ρέκβιεμ να πενθήσουμε το κατάντημα της Ελλάδος.
Και φυσικά να πενθήσουμε για όλους και όλες αυτές που πεθαίνουν κάθε μέρα λίγο λίγο στο όνομα της ανικανότητας, μην πω τίποτε βαρύτερο

FELICITA

2009-04-26T00:11:00.003+03:00

Ευτυχία
Είναι το αθώο βλέμμα, το μοναδικό, που ξεχωρίζει απ' των άλλων ανθρώπων
Ευτυχία είναι να μένει κοντά σαν το παιδί στην μητέρα
Ευτυχία είναι το πουπουλένιο μαξιλάρι που ακουμπάτε στο κρεβάτι
Σαν την θωριά του ποταμού που αργά κύλα στην κοίτη του, μέσα από το καταπράσινο δάσος
Είναι ο ήχος της χρυσής βροχής πού κυλά πάνω στις πολύχρωμες τέντες
Ευτυχία
Είναι η ηρεμία του σκοταδιού
Ευτυχία
Είναι το ποτήρι με κόκκινο κρασί, με σημάδια από τα δάχτυλά του και τα χείλη της
Ευτυχία
Είναι να αφήνεις μια κάρτα με ένα “Σ' Αγαπώ” και ένα κόκκινο τριαντάφυλλο πάνω στο γραφείο της
Ευτυχία
Είναι να βρίσκεις τραγούδια να της τραγουδάς την αγάπη σου
Το νιώθεις στον αέρα γύρω σου. Υπάρχει γύρω, μέσα σε αυτό το τραγούδι αγάπης που τραγουδάτε και οι δυο, και αφήνει μια γλυκιά ζεστασιά στις ψυχές, που λάμπουν σαν ήλιος
Ευτυχία είναι να την βλέπεις να σου χαμογελά, να τον βλέπεις να σου χαμογελά
Ευτυχία
Είναι η όμορφη έκπληξη, το φως του φεγγαριού που φωτίζει τα πρόσωπα καθώς αγκαλιασμένοι κοιτούν το πέλαγος, με το ράδιο να τραγουδά τον έρωτά τους
Είναι το γεμάτο καρδούλες γράμμα, ο ήχος της φωνής το απαλό κράτημα απ' το χέρι στην ακροθαλασσιά, που περπατάτε ξυπόλυτοι με τα κύματα να χαϊδεύουν απαλά την αμμουδιά, Περιμένοντας το επόμενο φιλί

Μεταφρασμένο σε πολύ, μα πάρα πολύ, ελεύθερη μετάφραση

Ο Χρηστός Ανέστη. Εσύ???

2009-04-20T01:23:00.004+03:00

Χρηστός Ανέστη.
Μάλιστα.
Κάναμε και την νηστεία μας, όσοι κάναμε, εγώ όχι, πού κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι και μια καλή δίαιτα, και γιατί όχι, για να το λένε κάτι θα ξέρουν, οβελίσαμε και τον οβελία μας, τσουγκρίσαμε και τα αυγά μας, και όχι τα αυτοκίνητά μας, όπως συνηθίζουν μερικοί παραφράζοντας το έθιμο, και περιμένουμε όλοι να περάσουν οι ώρες για να επιστρέψουμε στην φαιδρή πραγματικότητα που ζούμε. Τότε θα διαπιστώσουμε όλοι λίγο ως πολύ ότι ακόμα σταυρωμένοι είμαστε. 'Άλλος στον σταυρό της ανεργίας, άλλος στον σταυρό του στεγαστικού δανείου, να αποκτήσει ένα κεραμίδι δικό του, με αποτέλεσμα να χρειάζεται δυο μισθούς το μήνα για να το εξυπηρετήσει, το καινούργιο αυτοκίνητο σε μάρανε ρε κακομοίρη, και τέλος πάντων ο κάθε ένας με τον δικό του σταυρό, που μεταφράζετε σε ανασφάλεια για το αύριο και το πώς θα τα βγάλει πέρα, αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι με άλλα διάφορα θέματα που απασχολούν τον κάθε ένα μας. Και δεν έφταναν όλα αυτά μας προέκυψε και η κρίση, που κάποιοι καλύπτουν πίσω από αυτή την επιχειρηματική τους ανικανότητα και παθολογική τους δίψα για χρήμα, αλήθεια ένας ψυχίατρος να τους κλείσει μέσα δεν υπάρχει, για να μας βαρύνει τους σταυρούς. επιτείνοντας μας την αγωνία για το εργασιακό μας αύριο, και δημιουργώντας νέες στρατιές ανέργων, νίπτοντας σαν άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι τας χείρας των. Δεν φταίω εγώ η κρίση ξέρετε, ποια κρίση ρε κακομοίρη, τα έξη μηδενικά που έχει το ποσό των κερδών σου δεν σου φτάνει?? Θες κι άλλα?? Σε ψυχίατρο πήγες βρε άχρηστε??
Γι' αυτό να με συγχωρείτε που δεν θα πω ΧΡΗΣΤΌΣ ΑΝΈΣΤΗ αλλά θα παραμείνω στο ΚΑΛΉ ΑΝΆΣΤΑΣΗ για τον κάθε ένα σας ατομικά. Και μακάρι ο σταυρός που κουβαλάτε να ελαφρύνει.
Να είστε όλοι καλά και σας φιλώ όλους, όχι σαν τον Ιούδα εννοείτε που ενώ όλοι καταπτύομαι την πράξη του κάποιοι τον μιμούνται συνέχεια με ιδιαίτερη επιτυχία και με πολύ λιγότερα από τριάκοντα αργύρια.

Ξεεεεεεεεερω. Σας χάλασα την εορταστική ατμόσφαιρα. Για να σας καλοπιάσω και να μην μου πετάξετε πέτρες για την βλάσφημη στάση μου να ένα τραγουδάκι από τα αγαπημένα μου τραγούδια να σας διασκεδάσω λίγο.

Εβδομάδα(??) των παθών

2009-04-17T01:57:00.007+03:00

Σταύρωση. Με αργό τρεμάμενο βήμα προς τον Γολγοθά με το βάρος να κάνει κάθε βήμα δυσκολότερο. Κάθε ένας που συναντάς η κουνά το κεφάλι, αναλογιζόμενος το έγκλημα, και αποστρέφει το βλέμμα, η απλώνει το χέρι και σου βαραίνει γελώντας το φορτίο. Αγνοεί ηθελημένα η αθέλητα ότι λίγο πιο κάτω τον περιμένει ο δικός του σταυρός, και το ίδιο μονοπάτι θα ακολουθήσει. Ότι άλλοι άνθρωποι θα τους προσθέτουν βάρος γελώντας η απλά αποστρέφοντας το βλέμμα θα μελετούν το δικό του έγκλημα και θα συνεχίζουν τον δρόμο πηγαίνοντας να πάρουν τους δικούς τους σταυρούς, για να βαδίσουν τον δικό τους Γολγοθά.
Αγνωούν άραγε αυτοί που σε λίγο θα καρφώσουν τα καρφιά ότι τους περιμένουν οι δικοί τους σταυρωτές που αυτοί με την σειρά τους θα βρεθούν επί ξύλου κρεμάμενοι??
Φαύλος κύκλος
Πόσο καιρό θα μείνεις εκεί καρφωμένος περιμένοντας. Κανένας δεν ξέρει ούτε ο ίδιος ο θάνατος. Αυτός απλά λογαριάζει ψυχές ανθρώπων, που ντυμένες το μαύρο μανδύα οδεύουν προς τον Άδη.
Έχουν πεθάνει?? Όχι. Αυτό δεν είναι παρά η αρχή του κύκλου.
Να σταυρώσεις και να σταυρωθείς.
Το μονοπάτι θα είναι πιο ανηφορικό και πιο κακοτράχαλο η πιο ίσιο και πιο στρωτό από το προηγούμενο?? Έχει σημασία αν ο προορισμός του είναι ο ίδιος??
Ας σκεφτούμε λοιπών πριν απλώσουμε το δάκτυλο και φωνάξουμε όλο μανία “Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν”, κάτω από τον εξώστη του πραιτορίου, πριν χλευάσουμε πριν πάρουμε το σφυρί και το καρφί γεμάτοι χαρά, περήφανοι για την πράξη μας, ότι στους πρόποδες του λόφου κάποιοι φτιάχνουν ένα σταυρό για εμάς ίσως πιο βαρύ από αυτού που πριν λίγο κρεμάσαμε επί ξύλου.
Και επιτέλους ας σκεφτούμε ότι μόνο εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο, αρνούμενοι να συμμετέχουμε στην σταύρωση ενός άλλου ανθρώπου.
Έχουμε την γνώση. Έχουμε την θέληση να το κάνουμε??
Μπορούμε να φωνάξουμε στον πραίτορα “Το αίμα αυτού επί της κεφαλής σου”??
Καλή ανάσταση εύχομαι, ότι και αν σημαίνει αυτό για τον κάθε έναν από εσάς

Το Χάος

2009-04-13T05:24:00.005+03:00

Μέσα στο μικρό δωμάτιο, το φωτισμένο από τα πορφυρά χρώματα της δύσης εκείνη μπροστά στον καθρέπτη της ετοιμαζόταν. Τόνιζε με χρώματα την ομορφιά της και ενίσχυε με προσεκτικές κινήσεις την λάμψη του προσώπου της. Δίπλα της, πάνω στο κρεβάτι, ήταν απλωμένο το αγαπημένο της κόκκινο φουστάνι, ένα μαύρο καλτσόν και στο πάτωμα ένα ζευγάρι καλογυαλισμένες γόβες. Ένας απαλός λεβάντες πλησίασε το παράθυρο, παραμέρισε την λευκή κουρτίνα, μπήκε στο δωμάτιο. Μαγεμένος από την ομορφιά της την πλησίασε, άρχισε να χαϊδεύει τα γυμνά μέρη του κορμιού της, κάνοντάς την να ανατριχιάσει
Σε λίγη ώρα ήταν έτοιμη. Πήρε από το ράφι τα κλειδιά, την τσάντα της και βγήκε στον δρόμο με ένα πεταχτό βήμα σαν να χόρευε.

Μέσα σε ένα κόσμο. Τον δικό της κόσμο, τον γεμάτο ευωδιές χρώματα αρώματα και φως, πολύ φως, εκείνη χαιρόταν την κάθε στιγμή. Χόρευε ξέγνοιαστη το ρυθμό της ευτυχίας, κάνοντας στροφές ανάμεσα στα πολύχρωμα λουλούδια τις πλουμιστές πεταλούδες που ακολουθούσαν τον ρυθμό της μελωδίας, μαζί με τα λουλούδια που κουνώντας τα χρωματιστά άνθη τους πότε δεξιά και πότε αριστερά, χόρευαν και αυτά θαρρείς μαζί της. Λαχανιασμένη πια από τον χορό έπεσε γελώντας στο παχύ χορτάρι. Ένας απαλός λεβάντες βρήκε την ευκαιρία να σηκώσει το κόκκινο φουστάνι και να αγγίξει το βελούδινο δέρμα της κάνοντάς την να ανατριχιάσει.

Είχε βραδιάσει πια. Εκείνη με βαριά βήματα πλησίασε την πόρτα του σπιτιού. Μπήκε μέσα, άφησε την τσάντα και τα κλειδιά της πάνω στον καναπέ. Έφτιαξε στα γρήγορα ένα καφέ, πήρε το πακέτο με τα τσιγάρα και βγήκε στο μπαλκόνι.
Σταύρωσε τα πόδια, κάθισε στα κρύα πλακάκια, χωρίς να νοιώσει κρύο. Χωρίς να νοιώθει τίποτε. Ακούμπησε το ποτήρι με τον καφέ δίπλα της, σήκωσε τα μάτια, κοίταξε γύρω. Σκοτάδι πυκνό κάλυπτε τα πάντα γύρω της. Ούτε σελήνη ούτε αστέρια μόνο σκοτάδι πυκνό μαύρο. Κενό. Το απόλυτο κενό τέτοιο που έδινε την εντύπωση πώς δεν υπήρχε τίποτε άλλο γύρω της παρά το μπαλκόνι και εκείνη, Ίδιο με αυτό που υπήρχε τώρα μέσα της. Άναψε ένα τσιγάρο, γέμισε τα πνευμόνια της με καπνό. Κοίταξε την καύτρα του τσιγάρου, το μόνο φως που έσπαγε το σκοτάδι ήταν αυτό. Ξέσπασε σε κλάματα.

Ξαπλωμένη τώρα εκείνη στο παχύ χορτάρι ανάσαινε αργά με βαθιές ανάσες. Χάιδευε με τα χέρια της το μαλακό γρασίδι. Δίπλα της ο λεβάντες να χαρίζει χάδια στο βελούδινο δέρμα, να ηδονίζεται από το άγγιγμα, των γυμνών ώμων και τον λεπτών ποδιών. Να έρχεται, ξεθαρρεμένος τώρα πια, όλο και πιο συχνά όλο και ποιο πολύ. Πολύχρωμες πεταλούδες μαζεύτηκαν πάνω από το πρόσωπό της. Χόρευαν, την καλούσαν να έρθει να συνεχίσουν τον χορό τους.
Ένας τρομερός θόρυβος σαν κεραυνός έσκισε την ατμόσφαιρα. Ο λεβάντες τρομαγμένος πήγε να βρει καταφύγιο στα κλαδιά των δένδρων, οι πεταλούδες πέταξαν μακριά τρομαγμένες και αυτές, ενώ τα λουλούδια μάζεψαν τα πέταλά τους από φόβο. Εκείνη ανασηκώθηκε. Κοίταξε γύρω. Ο ουρανός είχε χάσει το γαλανό χρώμα του και είχε σκεπαστεί από ένα σκούρο γκρι Σε λίγο τα λουλούδια τα δένδρα το γρασίδι έχαναν τα χρώματά τους, αποκτούσαν το ίδιο χρώμα με τον ουρανό. Μεγάλες ρωγμές άρχισαν να σχηματίζονται όλο και πιο βαθιές χωρίζοντας τον κόσμο της σε κομμάτια που άρχισαν να καταρρέουν κάνοντας τρομερό θόρυβο στο κενό που φάνηκε να χάσκει από κάτω και να εξαφανίζονται στο άφωτο χάος. Εκείνη πετάχτηκε όρθια. Άρχισε να τρέχει με όλη της την δύναμη, ενώ πίσω ο κόσμος της διαλυόταν, και την θέση του έπαιρνε το κενό που απειλούσε να καταπιεί και την ίδια. Στο τέλος εκείνη απόμεινε καθισμένη πάνω σε ένα γκρίζο μικρό κομματάκι, απομεινάρι του πολύχρωμου κόσμου της περιτριγυρισμένη από σκοτάδι με ένα μεγάλο γιατί μέσα στην ψυχή της. Ξέσπασε σε κλάματα.

Τράβηξε μια ακόμα ρουφηξιά από το τσιγάρο της, άπλωσε τα χέρια πιάστηκε από τα κάγκελα του μπαλκονιού. Κοίταξε προς τα πάνω, προς τα κάτω, παντού το ίδιο χρώμα. Μαύρο. Η ίδια ύλη. Κενό, ίδιο με αυτό που τώρα πια είχε καταλάβει όλο το κορμί το μυαλό την ψυχή της μαζί με ένα μεγάλο γιατί. Η μόνη διαφορά ήταν πώς το κενό που την περιτριγύριζε μόνο αν δεχόταν θα γινόταν ένα με αυτό, το κενό όμως που την είχε γεμίσει είχε εισβάλει μέσα της ετσιθελικά χωρίς να το επιδιώξει, η ίδια η να το επιθυμεί, όμως τώρα αυτό και μόνο υπήρχε από άκρη σε άκρη του κορμιού της καταλαμβάνοντας κάθε χιλιοστό της υλικής και άυλης υπόστασης της.

Κοίταξε γύρω της, σκοτάδι, κενό. Όπου και αν γύριζε το κεφάλι της το ίδιο αντίκριζε. Κοίταξε το κομμάτι πάνω στο οποίο καθόταν, το γκρι σκούρο κομμάτι θλιβερό απομεινάρι ενός κόσμου όλο φως και χρώματα, γύρισε τα μάτια και κοίταξε πάλι,. Χάος παντού, ένα τεράστιο τίποτα
Σιγά σιγά άρχισε να μπαίνει μέσα της να την καταλαμβάνει πόντο πόντο, μια αίσθηση σαν κάψιμο που όλο και απλωνόταν μέσα στο κορμί το μυαλό την ψυχή, αίσθηση μιας ιδιότυπης φλόγας που την έκαιγε. Εκείνη προσπαθούσε να το διώξει από πάνω της να το βγάλει από μέσα της να μην το αφήσει να καταλάβει την ίδια το μυαλό της, την ψυχή της, να μην κάψει τα τελευταία ίχνη χρώματος που φύλαγε προσεκτικά μέσα της. Δεν τα κατάφερε την κατέλαβε ολόκληρη. Σιγά σιγά απλώθηκε σαν λάβα σε κάθε χιλιοστό την υλικής και άυλης υπόστασις της. Ένοιωθε να την καίει, παντού σε όλο της το κορμί. Ο θόρυβος ξαν' ακούστηκε. Το κομμάτι πάνω στο οποίο καθόταν έσπαγε τώρα και αυτό. Οι ρωγμές απλώθηκαν, επεκτάθηκαν πάνω της, γέμισαν το σώμα της. Κομμάτια από σάρκα και πέτρα άρχισαν να ξεκολλάνε , να χάνονται, μέχρι που το μόνο που έμεινε ήταν το άδειο πια κόκκινο φουστάνι να πέφτει αργά σαν μαραμένο φθινοπωρινό φύλλο, και να χάνετε και αυτό στο χάος.

Κρατιόταν από τα κάγκελα του μπαλκονιού όσο πιο σφικτά μπορούσε, το κορμί της έκαιγε ολόκληρο, το κενό που είχε μέσα της προσπαθούσε να ενωθεί με το κενό που την περιτριγύριζε. Αντιστεκόταν όσο μπορούσε για να μην την παρασύρει όμως οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Η φλόγα μέσα της δυνάμωσε τόσο που δεν μπορούσε πια να αντισταθεί. Χαλάρωσε τα χέρια και αφέθηκε στην επιθυμία του εσωτερικού κενού, να ελευθερωθεί από το σώμα, να ενωθεί το με το έξω κενό.
Άρχισε να ταξιδεύει το ταξίδι του τίποτε μέχρι που το μέσα της κενό ελευθερώθηκε, και έγινε ένα με αυτό που την περιτριγύριζε όλη αυτήν την ώρα ελευθερώνοντας μαζί και το τελευταίο χρώμα που της είχε απομείνει, προσεκτικά φυλαγμένο μέσα της, το κόκκινο, που έμεινε σαν λεκές να λερώνει τόν πάτο του κενού. Το μαύρο της ασφάλτου.

Η Σκόνη του χρόνου

2009-04-04T02:08:00.004+03:00

Γεννήθηκες σε χρόνους παράταιρους, από μήτρα Δαναίδος. Τράφηκε ρουφώντας γάλα από βυζί Τρωάδας σκλάβας. Δυνάμωσες, στάθηκες στα πόδια σου. Η ώρα για το ταξίδι ήρθε. Τα λιγοστά σου πράγματα κουβαλώντας άρχισες την περιπλάνηση.
Στον τόπο που πρωτοπήγες, σπασμένα αγάλματα θεών βρήκες κομμάτια άχρηστα πια πεσμένα κάτω στο υγρό χώμα με το πρόσωπο χωμένο στην λάσπη να μην βλέπουν, των ανθρώπων τα έργα. Να μην βλέπουν τις ιεροσυλίες και φρίττουν. Η φυσιογνωμία ενός αγάλματος σου φάνηκε γνωστή. Από περιέργεια πήγες να δεις. Ήσουν εσύ. Στην θέα πάγωσες, μα πώς?? Άρχισες να ψάχνεις τα αγάλματα, μήπως βρεις γνωστά τα πρόσωπά τους. Όμως τίποτε. Πρόσωπα όλα άγνωστα. Βρήκες το δικό μου, του άλλου του άλλου του άλλου, ανθρώπων που στο διάβα σου μπορεί να συναντήσεις. Έμεινες λίγο να ξαποστάσεις πριν κινήσεις πάλι το ταξίδι. Έφυγες από τον τόπο εκείνο, πήγες σε άλλο σε άλλο σε άλλο. Παντού συμπληγάδες συναντούσες, και λωτοφάγους κύκλωπες να βασιλεύουν τις χώρες. Άλλαζαν οι εποχές, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο και πάλι χειμώνας, στολίζοντας η κάθε μια με στολίδια πολύτιμα τα πάντα γύρω ενώ εσύ περιπλανιόσουν και μάθαινες για τόπους, ανθρώπους, χαρές και λύπες, από την ηδονή της γνώσης κυριευμένος.
Ο χρόνος, πάντα αυτός σε προσπερνούσε. Μόνο αυτός, πάνω στο χρυσοποίκιλτο αμάξι κρατώντας σφικτά τα χαλινάρια των αλόγων, σκορπίζοντας τριγύρω σκόνη, όλο περισσότερη σε κάθε πέρασμά του, πού ενώ άλλοι έδιωχναν, με γρήγορες κινήσεις των χεριών, από τα ακριβά τους ρούχα, εσύ προσεκτικά μάζευες και φύλαγες σε δερμάτινο δισάκι.
Έφτασες στην θάλασσα έμεινες στο ακρογιάλι κοιτώντας πέρα μακρυά, την λεπτή γραμμή που ορίζει την γη από τον ουρανό χωρίζοντας το γαλάζιο σε ουρανό όπου τα αστέρια ο ήλιος το φεγγάρι κατοικούν και πέλαγος όπου αστέρια ήλιος και φεγγάρι καθρεπτίζονται,
Το ταξίδι σου όμως δεν έφτασε στο τέλος του. Βρήκες τρικάταρτο γερό σκαρί και με ολόασπρα πανιά ορθάνοιχτα, τον άνεμο να παγιδεύουν και αυτός μες στον αγώνα του να βγει απ' την παγίδα, το καράβι να σπρώχνει με δύναμη στην πορεία που εσύ ορίζεις, ταξίδια σκαρώνοντας σε γη και σε ψυχές ανθρώπων. Και να. Μετά από μέρες πολλές και κακουχίες εξίσου, φύκια πολλά στην θάλασσα πλέουν, ένα κλαδί από πεύκο, ένα πουλί, σημάδια πώς στεριά πλησιάζεις για ακόμα μια φορά. Και να, μέσα από την λευκή αχλή που την κόμη της γαλάζιας απέραντης θεάς στεφανώνει, βουνά αρχίζουν να φαίνονται, να πλησιάζουν. Το νησί μου. Άραξες το πλοίο κοντά στην αμμουδιά, και εσύ στην άμμο βρέθηκες να περπατάς βαθιά τα ίχνη αφήνοντας στην μαλακό κορμί της. Σε είδα. Έρχομαι με γοργά βήματα για να σε συναντήσω. Σού έδωσα το χέρι στο καλωσόρισμα. Με κοίταξες καλά στα μάτια, όπως και εγώ
-Σε ξέρω, μου είπες
-Και εγώ, από τα αγάλματα
-Ναι, από τα αγάλματα.
-Γιατί ταξιδεύεις??
-Γνώσεις κυνηγώ, Όνειρα ψάχνω να βρω να αναστήσω. Άλλα δικά μου και άλλα ξένα.
Σώπασα.
Φαΐ, νερό σου έδωσα και κάμαρα, την κούραση να αφήσεις στα χέρια του Μορφέα.
Συναντηθήκαμε ξανά περπατήσαμε μαζί ίσα στον βράχο, να δούμε τον βασιλιά της μέρας ήλιο να σπάει την γραμμή, των γαλάζιων σύνορο, στο πέλαγο να βουτά χαρίζοντας το πορφυρό του χρώμα όσο που να χαθεί τελείως, δίνοντας την θέση του στην μάγισσα σελήνη, βασίλισσα της νύχτας και των λαμπρών αστέρων.
Στο γυρισμό, ιστορίες λέγαμε των ταξιδιών που εκάμαμε, και των ωραίων τόπον των λαμπρών την χάρη ιστορούσαμε, και γνώσεις που αποκτήσαμε με χαρά μοιράσαμε.
Στην αλλαγή της εποχής , όταν τα φύλλα από τα δένδρα άρχισαν κοκκινωπά το χώμα να στολίζουν κι η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος από βροχή την φύση να ευωδιάζει η ώρα σήμανε, μου λες το ταξίδι πάλι να αρχινίσεις. Και έχω να σου χαρίσω κάτι, μου είπες, κάτι πιο πολύτιμο και απ' το χρυσό, που λίγους κόκκους του ούτε με όλο τον πλούτο τού κόσμου δεν μπορείς να αποκτήσεις..
Την σκόνη του χρόνου, που όταν την χάριζα απλόχερα σε ανθρώπους, άλλοι με ευγνωμοσύνη με στεφάνωσαν για αντίδωρο τιμώντας με, μα πιο πολλές για αντίδωρο, αχαριστία μου έδωσαν να με τιμήσουν μη έχοντας τίποτε άλλο πολυτιμότερο μέσ' στην ψυχή τους.
Εγώ τις χούφτες μου άνοιξα, και εσύ με προσοχή άφησες μέσα τους να πέσει λίγη σκόνη από το δισάκι σου, χρυσή και μαύρη μαζί, η σκόνη του χρόνου.
Στην αμμουδιά τώρα μόνος στέκομαι και κοιτώ τα λευκά πανιά του πλοίου σου να σβήνουν στο γύρισμα της γης. Το χέρι κουνώντας το αργά σε χαιρετώ και σε τιμώ με ευγνωμοσύνη για το δώρο σου, το άγαλμα σου στήνοντας στο ιερό μου μέρος. Την σκόνη που μου άφησες, στο δικό μου δισάκι προσεκτικά τοποθετώ, μαζί με την δική μου σκόνη που μάζεψα στα δικά μου ταξίδια που τώρα τελείωσαν. Μια σκόνη χρυσή και μαύρη, πιο πολύτιμη απ' όλο το βίος του κόσμου που ο χρόνος και τα ταξίδια, κάθε λογής απλόχερα χαρίζουν. Την σκόνη του χρόνου, που όσοι ξέρουν μόνο μπορούν να εκτιμήσουν.

Ζωγραφίζοντας τον έρωτα

2009-03-30T03:29:00.005+03:00

Η μέρα ηλιόλουστη φωτεινή. Εκείνος με μια κούπα καφέ στο χέρι αγνάντευε την θέα του απέναντι πάρκου από το γεμάτο λουλούδια μπαλκόνι του δίπατου νεοκλασικού που έμενε. Κάτω στον φαρδύ πεζόδρομο η κίνηση αραιή, όπως κάθε Κυριακή πρωί. Γύρισε, μπήκε μέσα στο δωμάτιο που ήταν και το εργαστήριο του. Γύρω πίνακες τελειωμένοι με μορφές τοπία η φαινομενικά ασυνάρτητα χρώματα, αποτυπώσεις σκέψεων και συναισθημάτων, άλλοι στοιβαγμένα προσεκτικά στο πάτωμα και άλλοι κρεμασμένοι στους τοίχους. Σε μια γωνία του δωματίου το καβαλέτο κενό και η παλέτα με τα ξεραμένα χρώματα, δείγμα ότι είχε καιρό να χρησιμοποιηθεί, πάνω στο τραπεζάκι δίπλα στά διαφόρων ειδών πινέλα, κουτιά με χρώματα και άλλα σύνεργα.
Κάθισε σε μια καρέκλα ρουφώντας μια καφέ και μια καπνό τσιγάρου κοιτάζοντας πότε το άδειο καβαλέτο πότε την παλέτα με τα χρώματα.
Γύρισε το κεφάλι του προς το ταβάνι. Κοίταξε προσεκτικά το καλοδουλεμένο γύψινο διάκοσμο.
-Θεέ μου, ψιθύρισε, τι θα κάνω.
Το τηλέφωνο χτύπησε διακόπτοντας της σκέψεις του. Ήταν η διευθύντρια της γκαλερί που θα έκανε σε λίγο καιρό την έκθεση των έργων του.
-Πώς είσαι σήμερα?? τον ρώτησε
-Καλά, απάντησε εκείνος.
-Πιστεύω να ζωγραφίζεις γιατί χρειαζόμαστε νέους πίνακες για την έκθεση
-Δεν έχω έμπνευση.
-Τι εννοείς?? Μην μου πεις ότι τόσο καιρό δεν έχεις φτιάξει τίποτε??
-Σού το λέω δεν έχω έμπνευση.
Από την άλλη πλευρά της γραμμής η γυναικεία φωνή άρχισε να φωνάζει λόγια ακατάληπτα για αυτόν.
Έκλεισε το τηλέφωνο, πήρε τα κλειδιά του σπιτιού από την πόρτα, βγήκε στο δρόμο. Άρχισε να περπατά χωρίς να έχει κάποιον προορισμό. Μετά από ώρα περιπλάνησης στα στενά σοκάκια της παλιάς γειτονιάς έφτασε στην στάση του τραμ. Έψαξε τις τσέπες του, βρήκε ένα εισιτήριο το ακύρωσε, μπήκε μέσα κάθισε σε μια θέση. Το τραμ ξεκίνησε προς την παραλία σταματώντας σε κάθε στάση για να πάρει η να αφήσει επιβάτες. Εκείνος έμενε ακίνητος να κοιτάζει σαν υπνωτισμένος εικόνες να εναλλάσσονται έξω από το παράθυρο σαν σε κινηματογραφική ταινία.
Η ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του οχήματος για την άφιξη στον τερματικό σταθμό, το τέλος της διαδρομής, έβαλε τέλος και σε αυτή την ιδιότυπη παράσταση.
Βρέθηκε να περπατά σαν χαμένος σε άγνωστους σε αυτόν δρόμους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προορισμό, απλά ήθελε να ξεφύγει από όλα αυτά, τους πίνακες, το καβαλέτο τα χρώματα τις εκθέσεις, που τον είχαν κάνει διάσημο του είχαν δώσει χρήμα , αλλά τώρα τον έπνιγαν.
Στην άκρη μιας στροφής φάνηκε η θάλασσα, να ξεδιπλώνει το πιο όμορφο γαλάζιο, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Έστριψε την γωνία και γρήγορα βρέθηκε καθισμένος σε μια πέτρα με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ στο χέρι να κοιτάζει τα κύματα που έσκαγαν στήν αμμουδιά και τα πλοία που πηγαινοέρχονταν νωχελικά στο βάθος. Έμεινε εκεί μέχρι που ο ήλιος πήρε την δική του παλέτα και έβαψε την φύση με τα χρώματα της δύσης λίγο πριν βυθιστεί, στο απέραντο γαλάζιο και γίνει ένα με αυτό. Σηκώθηκε και γύρισε σπίτι του. Η διευθύντρια της γκαλερί και η γραμματέα της τον περίμεναν. Μπήκαν μέσα.
Εκείνος πήγε στήν κουζίνα χωρίς να μιλήσει καθόλου, έφτιαξε ένα καφέ για εκείνον. Γύρισε στο σαλόνι κρατόντας την κούπα και έμεινε όρθιος να κοιτάζει τις δυό γυναίκες
Η διευθύντρια μια μεσήλικη γυναίκα με μαύρα μαλλιά δεμένα κότσο, έβγαλε τα γυαλιά της και σε έντονο ύφος άρχισε να του λέει πόσο σημαντική ήταν αυτή η έκθεση για αυτόν την φήμη του την καριέρα του και πώς έπρεπε να ζωγραφίσει οπωσδήποτε μέχρι το τέλος του μήνα τα έργα που έπρεπε.
-Μόνο για εμένα είναι σημαντική η έκθεση της απάντησε σε ειρωνικό ύφος.
Εκείνη άρχισε πάλι να φωνάζει. Εκείνος όμως δεν την πρόσεχε. Είχε στραμμένο το βλέμμα του προς την νεαρή γραμματέα. Μια αδύνατη κοπέλα με ίσια κοντά καστανά μαλλιά και καστανά μάτια. Φορούσε ένα γαλάζιο φόρεμα που του επέτρεπε να διακρίνει το αγαλματένιο κορμί της.
-Δεν με ακούς που σού μιλάω, του φώναξε έξαλλη η διευθύντρια πιάνοντας τον από το μπράτσο.
-Όχι, της απάντησε εκείνος άγρια.
Εκείνη γύρισε να φύγει ακολουθούμενη από την γραμματέα της.
Εκείνος άπλωσε το χέρι έπιασε την νεαρή κοπέλα από το μπράτσο.
-Εσύ θέλω να μείνεις, είπε στήν κοπέλα.
-Μείνε. Ναι μείνε μήπως και του βάλεις μυαλό. Φώναξε η διευθύντρια έξαλλη. Θα τα πούμε αύριο, είπε και έκλεισε την πόρτα.
Εκείνος πήρε την κοπέλα και την ανέβασε στον πάνω όροφο πού ήταν το εργαστήριό του.
Εκείνη μόλις βρέθηκε σε εκείνον τον χώρο, άρχισε να περιεργάζεται τα σύνεργα ζωγραφικής να κοιτάζει τους πίνακες.
-Λοιπόν. Γιατί ζητήσατε να μείνω, τον ρώτησε.
Εκείνος την πλησίασε την έπιασε μαλακά από το μπράτσο, την κοίταξε ίσια στά καστανά της μάτια.
-Θέλω να γίνεις η μούσα μου, της είπε
Εκείνη δεν του μίλησε. Έμειναν μόνο για αρκετή ώρα να κοιτιούνται ίσα στά μάτια.
Εκείνος άπλωσε το χέρι και με αργές κινήσεις τράβηξε το φόρεμα από πάνω της. Εκείνο έπεσε στο πάτωμα αποκαλύπτοντας το λευκό κορμί της.
Η κοπέλα αμήχανα έκανε ένα απρόσεκτο βήμα προς τα πίσω, σκοντάφτοντας σε ένα τραπεζάκι όπου πάνω του υπήρχε ένα τενεκεδένιο κουτί με κόκκινη μπογιά που πέφτοντας κάτω το χρώμα που πετάχτηκε έβαψε το λευκό πόδι της.
Εκείνος έβγαλε τα ρούχα του βιαστικά και έμειναν γυμνοί να κοιτάζονται για λίγο.
-Δεν θέλω να ζωγραφίσω εσένα αλλά τα συναισθήματά σου της είπε εκείνος.
Η κοπέλα τον κοίταξε με απορία.
Εκείνος πήρε ένα κουτί με μπλέ μπογιά και το άδειασε πάνω στο σώμα της έκπληκτης κοπέλας. Μετά το κίτρινο, το κόκκινο το πράσινο μέχρι που όλο το σώμα της κοπέλας καλύφθηκε με χρώμα.
Πήρε ένα μεγάλο κομμάτι μουσαμά και το άπλωσε στο πάτωμα μπροστά της.
Μετά πλησίασε πάλι τα κουτιά με τα χρώματα. Άρχισε να ρίχνει χρώματα πάνω του καλύπτοντας και το δικό του κορμί.
Πλησίασε την κοπέλα, την τράβηξε πάνω στον απλωμένο μουσαμά.
Γρήγορα βρέθηκαν να κυλιούνται στο μουσαμά αφήνοντας πάνω του ιδρωμένο χρώμα από τα κορμιά τους.
Ο καιρός πέρασε, η έκθεση στήν γκαλερί με τίτλο “Ζωγραφίζοντας τον έρωτα” ήταν το εικαστικό γεγονός εκείνου του μήνα.
Εκείνος και εκείνη καθισμένοι σε ένα παγκάκι στο πάρκο διάβαζαν εγκωμιαστικά άρθρα στα εικαστικά των εφημερίδων για την επιστροφή του μεγάλου καλλιτέχνη, και βαθυστόχαστες αναλύσεις από σοφούς κριτικούς τέχνης για το έργο του.
Εκείνος κάποια στιγμή σταμάτησε να διαβάζει. Την κοίταξε, άπλωσε το χέρι χάιδεψε τα μαλλιά της, έσκυψε και φίλησε τον μικρό λεκέ από πράσινη μπογιά που χρωμάτιζε την μύτη της.
Είχε γίνει πια η μούσα του. Η έμπνευσή του για τα πάντα

Ημέρα Μνήμης

2009-03-26T03:57:00.004+02:00

Η καινούργια μέρα ξεκίνησε. Μια υπέροχη κυριακάτικη λιακάδα μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Η ζέστη της έσπαγε την μονοτονία του κρύου των προηγουμένων ημερών. Εκείνος με την γεμάτη καφέ κούπα στο χέρι πλησίασε στο παράθυρο, και έμεινε πίνοντας τον με αργές μεγάλες ρουφηξιές, να κοιτάζει την ελάχιστη κίνηση του δρόμου. Αυτή η μέρα ήταν η μέρα που έπρεπε να κάνει κάτι πολύ σημαντικό για τον εαυτό του, κάτι σαν ιερή υποχρέωση. Κοίταξε το ρολόι του, είχε ακόμα αρκετή ώρα. Γύρισε την ματιά του πάλι στον δρόμο. Ένα ζευγαράκι που περνούσε από κάτω πιασμένο χέρι χέρι, του κίνησε το ενδιαφέρων και έμενε να το παρακολουθεί καθώς χανόταν στο βάθος του δρόμου.
-Η κοπέλα είχε ίδια μαλλιά με τα δικά της, ψιθύρισε στον εαυτό του, καθώς με τον νου ξεκίνησε ένα ταξίδι στο παρελθόν, τότε που σε εκείνο το πάρτι την είχε δει για πρώτη φορά.
Θυμάται πόσο μεγάλη εντύπωση του είχε κάνει αυτή η λυγερόκορμη κοπέλα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, το γλυκό χαμόγελο, το γάργαρο σαν νερό γέλιο, και τα μάτια της. Τα ωραιότερα μάτια που είχε δει ως τότε.
Της είχε ζητήσει να χορέψουν από την πρώτη στιγμή και εκείνη δέχθηκε. Το άγγιγμα του βελούδινου δέρματος της, του έφερε μια γλυκιά ανατριχίλα και μια θέρμη μέσα στην καρδιά που έμελλε να τον στοιχειώνει για πάντα. Την ερωτεύτηκε τόσο έντονα που δεν μπορούσε χωρίς αυτή στιγμή σχεδόν. Είχε ανάγκη να την ακούει να την βλέπει να την νιώθει κοντά του.
Έβγαιναν πολύ συχνά και εκείνος έκανε το κάθε τι για να τις δείξει τα αισθήματά του όμως εκείνη ενώ στην αρχή ήταν θετική στο τέλος του είπε ότι δεν μπορούν να είναι μαζί γιατί η καρδιά της ήταν δοσμένη άλλου.
Εκείνη η μέρα ήταν η χειρότερη της ζωής του. Ένοιωθε τα πάντα να γκρεμίζονται γύρω του, ότι αυτή με αυτά της τα λόγια του είχε στερήσει ακόμα και την ίδια την θέληση για ζωή.
Ακόμα θυμάται τα τελευταία λόγια που της είχε πει σε εκείνο το γαλάζιο τραπεζάκι εκείνου του μικρού παραλιακού καφενείου.
-Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Οι φίλοι του καταλαβαίνοντας τον πόνο του του συμπαραστέκονταν με όλη τους την ψυχή, όμως εκείνος δεν έλεγε να ξεχάσει.
Προσπάθησαν να του συστήσουν άλλες κοπέλες αλλά όλες οι προσπάθειες κατέληγαν σε αποτυχία.
Καμία δεν κατάφερε να τον κάνει να νιώσει την ίδια θέρμη όπως εκείνη.
Τα χρόνια περνούσαν. Εκείνος την παρακολουθούσε διακριτικά. Μάθαινε νέα της από κοινούς γνωστούς. Έμαθε για τον γάμο της για τα παιδιά που έκανε χαιρόταν με την ευτυχία της, την όποια ευτυχία και λειπόταν που δεν ήταν αυτός η αιτία γι αυτήν, αλλά, όπως ο ίδιος έλεγε, “Στόχος αυτού που αγαπά είναι να κάνει τον άλλο ευτυχισμένο, ακόμα και με την απουσία του. Και εκείνη είναι”.
Όποτε χρειαζόταν κάποια βοήθεια εκείνος το μάθαινε και όποτε μπορούσε την βοηθούσε χωρίς εκείνη να το μάθει ποτέ. Δεν ήθελε να φέρει καμία αναστάτωση στην ζωή της και σε καμία περίπτωση να την κάνει να νοιώσει άβολα, η να ταράξει με την παρουσία του την ευτυχία της.
Τα χρόνια περνούσαν, ο χρόνος άρχισε να αφήνει βαθιά τα σημάδια επάνω τους, τα πρόσωπα ρυτήδιασαν, τα μαλλιά άσπρισαν όμως δεν μπορούσε να πειράξει ότι είχε φυλαγμένο αυτός για εκείνη μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του. Εκείνος έμενε να την περιμένει. Ποιος ξέρει σε τι είδους θαύμα ήλπιζε
Μέχρι πού έμαθε για εκείνο το φοβερό ατύχημα. Εκείνο που την έστειλε στο νοσοκομείο να παλεύει για την ζωή της. Μία προσπάθεια χωρίς ελπίδα που τελείωσε μετά από λίγες μέρες.
Όταν το έμαθε η καρδιά του πήγε να σπάσει. Ένοιωσε όπως και τότε, σε εκείνο το τραπεζάκι, όταν εκείνη του είχε πει εκείνα τα λόγια
Αμέσως θυμήθηκε τα δικά του τελευταία λόγια, την υπόσχεσή του.
Παρακολούθησε την κηδεία της από κάποια απόσταση ώστε να είναι αόρατος. Όταν όλα τελείωσαν πήγε και εκείνος και άφησε ένα και μοναδικό λουλούδι, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, με μια γαλάζια κορδέλα δεμένη φιόγκο γύρω από τον βλαστό του, όπως τότε που συναντιόνταν και εκείνος της ομολογούσε τον βαθύ έρωτά του, μαζί με ένα δάκρυ για την χαμένη αγάπη του.
Έτσι και σήμερα ήταν εκείνη η μέρα που έπρεπε να πάει. Να κρατήσει την υπόσχεσή του.
Βγήκε από το σπίτι του και τράβηξε κατά το νεκροταφείο. Περπάτησε το γνώριμο πια πλακόστρωτο δρομάκι με τα κυπαρίσσια και πλησίασε τον τάφο της.
Έμεινε μακριά, αθέατος από τον λίγο κόσμο που συγκεντρωμένος γύρω του παρακολουθούσε το τρισάγιο, και όταν όλα τελείωσαν και έμεινε μόνος σε εκείνο το μέρος τότε πλησίασε, άφησε το κόκκινο τριαντάφυλλο με την γαλάζια κορδέλα, πάνω στο λευκό μάρμαρο φίλησε τα δάχτυλά του και τα ακούμπησε μαλακά πάνω στην κρύα πέτρα, που όμως εκείνου του άφησε την ίδια αίσθηση που είχε το βελούδινο δέρμα της και τον έκανε να ανατριχιάσει, όπως τότε.
-Να κατάλαβες ποτέ πόσο πολύ σε αγάπησα?? ήταν τα μόνα λόγια που ψιθύρισε για όση ώρα έμεινε εκεί.
Περπατούσε σκυφτός αντίθετα τώρα τον πλακόστρωτο δρόμο με τα κυπαρίσσια προς την έξοδο, γυρίζοντας στο σπίτι του. Κοντοστάθηκε για λίγο κοιτάζοντας τον ουρανό πού τώρα σκέπαζαν μολυβί βαριά σύννεφα, γεμάτα βροχή.
-Δεν θα σε ξεχάσω πότε, είπε καθώς οι πρώτες σταγόνες έβρεχαν το πρόσωπό του. Κούμπωσε το πανωφόρι του και συνέχισε τον δρόμο του, με τα χρόνια να βαραίνουν τις πλάτες του όλο και περισσότερο.

Ένα ευχαριστώ

2009-03-19T20:06:00.007+02:00

Με αυτήν την ανάρτηση απλά θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους περάσατε και μου ευχηθήκατε για την διπλή γιορτή που είχα στης 17/3, ονομαστική γιορτή και γενέθλια

Δυστυχώς μια κακή συγκυρία δεν μου επέτρεψε να κάνω μια γιορταστική ανάρτηση, αλλά για να πω και την αλήθεια μου, όλα αυτά που ακούω να συμβαίνουν γύρω μου, κρίση γαρ, καθώς και η δική μου ανησυχία, όταν ακούς φωτιά στο σπίτι του γείτονα περίμενέ την και στο δικό σου, ήταν αιτία να μην έχω το κέφι των προηγουμένων χρόνων για πάρτι γιορτές και τέτοια πράγματα.

Όσο για την συγκυρία, τα έργα που γίνονται για να περάσουν τις σωλήνες φυσικού αερίου ήταν αιτία να μείνω από τις 16/3 έως και σήμερα το πρωί χωρίς τηλέφωνο και internet γιατί κάαααααποιος εκσκαφέας έκοψε το καλώδιο και μας άφησε στα κρύα του λουτρού.

Τέλος πάντων αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα και μόνο, για να γίνω κακός.

Αυτά. Να και μερικά γλυκάκια να σας γλυκάνω και λυπάμαι που δεν είναι πραγματικά για να σας κεράσω κανονικά

Ευχαριστώ σας λοιπόν όλους για μια ακόμα φορά για τις ευχές σας που με κάθε τρόπο επικοινωνίας έφτασαν σε εμένα. Σας ευχαριστώ που με σκεφτήκατε

Σας στέλνω πολλά φιλιά σε όλους, και σας εύχομαι κάθε καλό για εσάς και τις οικογένειές σας

Και λίγο καλό κρασί απαραίτητο

Διασταύρωση

2009-03-16T03:09:00.005+02:00

Για να δείτε την εικόνα μεγάλη κάντε κλικ επάνω της

Ο Σαξοφωνίστας

2009-03-08T03:30:00.006+02:00

Βγαίνοντας από τον κεντρικό δρόμο, ακολουθώντας τον πεζόδρομο που οδηγεί μέσα στο αλσάκι, και πλησιάζοντας τις καφετέριες το πρώτο πράγμα που συναντούσες ήταν η μουσική του. Προχωρώντας περισσότερο ο ήχος της μουσικής δυνάμωνε, χωρίς να γίνεται ενοχλητικός αλλά μάλλον ευχάριστος, μέχρι που στο τέλος τον έβλεπες.
Καθόταν πάντα σε ένα σημείο λίγο πριν τα πρώτα τραπεζάκια, παίζοντας στο σαξόφωνο του μελωδίες γνωστές, άγνωστες η κομμάτια που σκάρωνε μόνος του. Ήταν εκεί αρκετό καιρό, ποιος ξέρει από πότε, αλλά τι σημασία μπορούσε να έχει αυτό μπροστά στο γιατί, που μόνο αυτός ήξερε την απάντηση.
Δεν ήταν μεγάλος σε ηλικία παρά τα κάτασπρα του γένια και μαλλιά.
Το πρόσωπο του χλωμό σημαδεμένο από τα χρόνια που πέρασαν και τις κακουχίες.
Τα ρούχα του παλιά πολύχρωμα, αλλά καθαρά. Στον κεφάλι, χειμώνα καλοκαίρι, φορούσε στραβά μια τραγιάσκα γκρι καρό, που θα έλεγες ότι την φορούσε ακόμα και στον ύπνο του. Ποτέ με κανέναν δεν είχε μιλήσει έτσι κανένας δεν ήξερε αν ήταν Έλληνας η ξένος, η ποιος ήταν και πώς βρέθηκε εκεί. Με το παλιό φθαρμένο σαξόφωνο κολλημένο στα χείλη του, αράδιαζε νότες στην ατμόσφαιρα με εκπληκτική τάξη.
Η μαεστρία στο παίξιμό του πρόδιδε κάποιον άγνωστο βιρτουόζο του είδους, που η τύχη δεν του χαμογέλασε όπως σε άλλους, και τον έκανε μουσικό του δρόμου.
Δεν υπήρχε άνθρωπος που να περάσει από εκεί και να μην ρίξει κάποιο νόμισμα στην θήκη του οργάνου που ήταν ανοιχτή μπροστά του γι αυτό τον σκοπό. Αυτός κάθε φορά πού κάποιο νόμισμα άγγιζε το κόκκινο βελούδο της, έκανε μια ελαφριά υπόκλιση ευχαριστώντας, χωρίς να σταματά να παίζει.
Από την ώρα που ήρθε και στάθηκε σε αυτό το σημείο, η ατμόσφαιρα άλλαξε.
Δεν άκουγες πια δυνατές φωνές και δυνατά γέλια όπως πριν. Όλοι μιλούσαν χαμηλόφωνα, η όταν κάποια φορά έπαιζε κάποιο ρομαντικό κομμάτι δεν μιλούσαν καθόλου μόνο άκουγαν. Κάποιοι μάλιστα που το κομμάτι αυτό, που αυτός έπαιζε, ήταν συνδεδεμένο με κάποιο γεγονός της ζωής τους, τους έβλεπες να το σιγοτραγουδούν αφήνοντας τον νου τους να ταξιδέψει μαζί με τις νότες, και κάπου κάπου μπορεί και ένα δάκρυ να κυλούσε από τα μάτια τους.
Αυτός στημένος εκεί πότε καθιστός πάνω σε ένα ξύλινο κουτί και πότε ακουμπώντας απλός το πόδι πάνω του, έπαιρνε τις εικόνες που έβλεπε τις έκανε μουσική και τις έστελνε μέχρι τον ουρανό, κάνοντας τους αγγέλους πότε να χαίρονται να στήνουν χορούς, πότε να γελούν και πότε να μένουν ακίνητοι δακρυσμένοι από τις εικόνες που ζωγράφιζαν οι νότες του μέσα στο μυαλό όπως ακριβώς συμβαίνει και στους ανθρώπους.
Στο ερωτευμένο ζευγαράκι που περνούσε από μπροστά του έπαιζε ανάλογο κομμάτι κάνοντάς το να πιαστεί ακόμα πιο σφικτά, και κάποια φορά μάλιστα που εκείνος την έπιασε τρυφερά από την μέση και άρχισε να την χορεύει τότε έβαλε όλη του την τέχνη κάνοντας ακόμα και τους σερβιτόρους να σταματήσουν με τους δίσκους στα χέρια και να ακούν με το στόμα ανοιχτό.
Όταν το ροκ συγκρότημα πήγαινε εκεί πριν η μετά την πρόβα για τον καθιερωμένο καφέ, τους έκανε να κοντοστέκονται έκπληκτους, να κοιτιούνται μεταξύ τους, και να αναρωτιούνται πώς είναι δυνατό αυτό το κομμάτι να μπορεί να αποδοθεί τόσο καλά από σαξόφωνο.
Στις μαμάδες με τα παιδιά που περνούσαν από εκεί, έπαιζε κάποιο μουσικό θέμα από κάποια γνωστή και αγαπημένη παιδική σειρά κάνοντας τα μικρά να γουρλώσουν τα μάτια και να χαμογελάσουν πλατιά.
Όταν δε οι ψηλομύτες κυρίες περνούσαν από εκεί για να πάνε για το καθιερωμένο κυριακάτικο τσάι απαξιώνοντας τον με την συμπεριφορά τους, αυτός τις τιμωρούσε με την μουσική του, κάνοντας τους θαμώνες να ρίξουν σε αυτές ένα αναλόγου ύφους βλέμμα.
Όποτε κάποια πολύ όμορφη κοπέλα του άφηνε αυτό το κάτι λίγο στο βελούδο, αυτός με την μουσική του άρχιζε να υμνεί την ομορφιά της, κάνοντάς την να του χαμογελάσει, πολλές φορές αμήχανα, ευχαριστώντας τον για το κομπλιμέντο, και όλα αυτά με τόση τέχνη δουλεμένα που θαρρούσες ότι όλες αυτές οι διαφορετικές μελωδίες ήταν ένα μουσικό κομμάτι.
Έμενε εκεί ακόμα και την ώρα που τα μαγαζιά έκλειναν παίζοντας μουσική για τους σερβιτόρους που μάζευαν τις καρέκλες και τα μαξιλάρια κάνοντάς τους την δουλειά πιο ανάλαφρη, αφού οι νότες που παρήγαγε είχαν την μαγική ικανότητα να διώχνουν και την κούραση.
Κάποιες φορές πριν φύγουν όλοι μαζί για τα σπίτια τους, έστεκαν για λίγο και του χάριζαν ένα επιδοκιμαστικό χειροκρότημα. Τότε αυτός σταματούσε να παίζει, υποκλινόταν βαθιά έβαζε το σαξόφωνο στην θήκη του και χανόταν με αργά βήματα στο σκοτάδι, μακριά πέρα από τα χλομά φώτα του πάρκου.
Μια καλοκαιρινή νύχτα ποιος ξέρει γιατί, μέσα από μια σκοτεινή γωνιά ανάμεσα από τα ψιλά δένδρα ξεπήδησαν πάλι οι νότες του μεταφέροντας ένα παλιό νοσταλγικό σκοπό παιγμένο με τόση μαεστρία που θαρρείς ότι το σαξόφωνο έκλαιγε κάνοντας τους περιοίκους να μένουν στα μπαλκόνια τους και τούς λίγους περαστικούς να σταματούν να ακούσουν. Ήταν και η τελευταία φορά που ακούστηκε το σαξόφωνο του εκεί.
Την άλλη μέρα, και τις επόμενες που ακολούθησαν αυτός δεν φάνηκε. Κανένας δεν τον ξαναείδε η άκουσε κάτι για αυτόν.
Μόνο το κουτί έμενε να υπάρχει στο μέρος που αυτός έπαιζε χωρίς κανένας να το πειράζει λες και τον περίμεναν να ξαναγυρίσει σε αυτό το ίδιο μέρος, να ακουμπήσει πάλι σε εκείνο και να πλημμυρίσει την ατμόσφαιρα με την μουσική του που έκανε ακόμα και αγγέλων καρδιές να σκιρτήσουν
Κάποιες φορές, όταν ο αέρας περνά μέσα από τις σχισμές του κουτιού κάποιες ξεχασμένες νότες πετάγονται από μέσα ανάκατες χωρίς ρυθμό και χάρη αφού δεν υπάρχει πια εκείνος να τις βάλει σε μια σειρά, και απλώνονται στον αέρα με ένα τρόπο που θαρρείς και τον ψάχνουν.

Το μετέωρο βήμα του μολυβιού

2009-02-27T17:55:00.005+02:00

Η φράση είναι έτοιμη μέσα στο μυαλό.
Περιμένει να γεννηθεί πάνω στο λευκό χαρτί, να αποκτήσει υπόσταση.
Το μαύρο μολύβι, πραγματοποιεί τον τοκετό.
Ευθείες και κύκλοι ενώνονται, σχηματίζουν γράμματα.
Μεγάλα ολοστρόγγυλα μαύρα γράμματα.

Όχι άλλο δεν θα προσπαθώ

Το μολύβι σηκώνετε από το χαρτί.
Κάτι λείπει.
Αυτό το κάτι που θα της δώσει νόημα, πνοή
Θα την κάνει να σημαίνει κάτι, να ορίζει.
Ένα ΚΌΜΜΑ.
Ένα τόσο μικρό σημαδάκι, μια ασημαντότητα θαρρείς, μπροστά στο μέγεθος της νεογέννητης φράσης.
Ένα σημαδάκι που πρέπει να μπει στο σωστό σημείο.
Πιο όμως είναι αυτό??
Το μολύβι μετέωρο ταλαντεύετε πότε εδώ και πότε εκεί, σαν το εκκρεμές του ξύλινου ρολογιού στον απέναντι σκοτεινό τοίχο.
Πότε δεξιά και πότε αριστερά, το μολύβι, το χαρτί, η φράση, οι σκέψεις στο μυαλό όλα κινούνται στο ρυθμό του εκκρεμούς, μια δεξιά και μια αριστερά.
Ζαλάδα. Τα πάντα γυρίζουν.
Τα μάτια κλείνουν να μην βλέπουν, το χέρι ανοίγει, αφήνει το μολύβι να πέσει πριν έρθει μαζί με το άλλο να πιάσουν το κεφάλι,
Το μολύβι πέφτει πάνω στο χαρτί αφήνοντας το χαρακτηριστικό ήχο, λερώνοντας το λευκό με μια μουτζούρα
Τα μάτια ανοίγουν ξανά. Η ζαλάδα έφυγε, το χαρτί, το πεσμένο μολύβι, οι σκέψεις μέσα στο μυαλό μένουν πια ακίνητες.
Πρώτη ματιά στο πεσμένο μολύβι. Η μύτη του έσπασε.
Δεύτερη ματιά στην φράση

Όχι άλλο δε,ν θα προσπαθώ

Το χέρι παίρνει το μολύβι, το τοποθετεί στήν θέση του.
Η φράση ολοκληρώθηκε.
Παίρνει το χαρτί και το κολλάει με σελοτέιπ στον τοίχο
Καλός ήρθες στήν ζωή.

Οδός Ανθέων 66

2009-02-21T21:15:00.004+02:00

Η οδός Ανθέων ήταν ένας δρόμος όπου κατοικούσαν πολλές εύπορες οικογένειες.
Σε κάθε πλευρά της έβλεπε κανείς μεγάλα σπίτια, επιβλητικούς κήπους, πολυτελείας αυτοκίνητα παρκαρισμένα στις αυλές, ανθρώπους με ακριβά ρούχα να κυκλοφορούν, ένας δρόμος που, όσο και αν κάνουμε τους υπεράνω, θα θέλαμε να ζούμε.
Στο νούμερο 66 μέσα σε μια υπέροχη βίλα περιτριγυρισμένη από έναν καταπληκτικό κήπο ζούσε ο ήρωας μας, μεγάλος και τρανός βιομήχανος στο επάγγελμα.
Κάθε πρωί ένα μαύρο, όπως αρμόζει σε αυτές τις περιπτώσεις, αυτοκίνητο σταματούσε μπροστά στην πόρτα για να μεταφέρει τον κύριο στο εργοστάσιο και το απόγευμα τον γύριζε πίσω.
Η οικογένεια του εν λόγο κυρίου, η κλασική οικογένεια του είδους.
Η κόρη και ο γιος για σπουδές σε διάσημα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ενώ η αρκετά μικρότερή του, γυναίκα, θαμώνας ακριβών κομμωτηρίων και αναλόγου στιλ λεσχών, πολλές φορές χανόταν σε ταξίδια στο εξωτερικό είτε για να δει τα παιδιά, η για αναψυχή σε διάσημα θέρετρα.
Η ζωή εκείνου ήταν το εργοστάσιο. Με αυτού την σκέψη κοιμόταν το βράδυ, ξύπναγε το πρωί και μόνο γι αυτό μιλούσε, σαν να μην υπήρχε τίποτε άλλο στον κόσμο γι αυτόν, παρά μόνο το εργοστάσιο και η περιουσία του.
Μία μέρα γύρισε αργά στο σπίτι του. Εκείνη την περίοδο ήταν μόνος. Η γυναίκα του είχε φύγει να πάει στην κόρη που σπούδαζε στο Παρίσι.
Όταν το αυτοκίνητο πέρασε την βαριά καγκελόπορτα και σταμάτησε μπροστά στην πόρτα της της βίλας είχε νυχτώσει για τα καλά. Έβαλε το κλειδί στην πόρτα σκεπτόμενος την καινούρια συμφωνία που έκλεισε, πόσα εκατομμύρια ευρό θα του απέφερε, και βέβαια για το πώς θα βάλει τους εργαζόμενους του εργοστασίου να παράγουν περισσότερο χωρίς υπερωρίες, και φυσικά για το πώς θα τα περάσει στην εφορία για να πληρώσει τον λιγότερο δυνατό φόρο.
Μπήκε στο σπίτι, προχώρησε τον διάδρομο που οδηγούσε στο μεγάλο σαλόνι ψάχνοντας ένα διακόπτη να ανάψει ένα φως.
-Α! Επιτέλους, ψιθύρισε όλο ανακούφιση όταν ένιωσε τον διακόπτη στο χέρι του.
Το σαλόνι φωτίστηκε, αυτός άφησε τα πράγματά του στον καναπέ, κάθισε στα παχιά μαξιλάρια άναψε ένα πούρο, και εκεί που χαλάρωνε είδε στην απέναντι πλευρά του σαλονιού κάποιον να κάθεται σε μια πολυθρόνα.
Τον κοίταξε έκπληκτος. Ο άγνωστος άνδρας ήταν μεγαλόσωμος. Φορούσε ένα λαδί μάλλινο μακρύ πανωφόρι που από μέσα άφηνε να φανεί ένα μαύρο πουλόβερ, μπλε τζιν παντελόνι, μαύρα παπούτσια. Ένα πλατύγυρο καπέλο ίδιο χρώμα με το πανωφόρι κάλυπτε το κεφάλι του, και ένα ζευγάρι μεγάλα μαύρα γυαλιά έκρυβαν τα μάτια του.
Στην θέα του άγνωστου αυτού άνδρα πετάχτηκε όρθιος.
-Ποιος είσαι?? Πώς βρέθηκες εδώ?? του φώναξε καθώς τον πλησίασε και γρήγορα βρέθηκε απέναντι του.
-Ποιος είσαι?? Τι θέλεις??
Ο ξένος, που όλη αυτή την ώρα ατάραχος τον κοίταζε επίμονα πίσω από τα μαύρα γυαλιά σήκωσε το χέρι αργά προς αυτόν, τον έδειξε με τον δείκτη λέγοντάς του με αργή βαριά φωνή.
-Εδώ είναι η οδός Ανθέων 66.??
-Ναι εδώ είναι, τι θέλεις?? αποκρίθηκε ο κύριος
-Άρα, σωστά ήρθα, απάντησε ο άγνωστος χωρίς να αλλάξει τον τόνο της φωνής του η να κουνηθεί στο ελάχιστο.
-Τι λες άνθρωπε μου τι σωστά ήρθες?? Τι....
-Ο ξένος σηκώθηκε από την πολυθρόνα με αργές κινήσεις άπλωσε και πάλι το χέρι προς τον κύριο.
-Ήρθα, ξαναείπε διακόπτοντας τα λόγια του κυρίου και έμεινε όρθιος να τον κοιτάζει
-Τι θα πει ήρθες?? Ποιος είσαι.
Ο ξένος κοίταξε τον κύριο πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά πιο επίμονα, και ίσα στα μάτια.
-Με ξέρεις. Ίσως με ξέχασες, αλλά με ξέρεις.
-Δεν σε ξέρω και δεν θέλω να σε μάθω. Δεν ξέρω πώς κατάφερες να μπεις αλλά φύγε πριν φωνάξω την αστυνομία.
-Όλοι έτσι λέτε. Δεν με γνωρίζεις?? Σίγουρα?? Λοιπόν να συστηθώ, Είμαι ο μεγαλύτερος σου φόβος. Αυτός που γεννήθηκε μαζί σου. Την ίδια στιγμή. Πολλές φορές ξεχνούσες την ύπαρξή μου. Αλλά πάντα υπήρχα και ζούσα μαζί σου. Μέσα σου.
-Δεν ξέρω τι είναι αυτά που μου λες αλλά έχω δουλειά φύγε. Φύγε τώρα.
-Δουλειά?? Τι δουλειά?? Να προσθέσεις και άλλα ΜΗΔΕΝΙΚΆ στην περιουσία σου?? Κακομοίρη μου. Σπουδαία δουλειά.
-Αρκετές βλακείες μου είπες. Τώρα φύγε. Φύγε ΦΥΓΕΕΕΕΕΕΕΕΕ.
-ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. Αυτά λέτε όλοι πριν καταλάβετε τι συμβαίνει. Αλλά όταν καταλαβαίνετε......ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
-Τι εννοείς δηλαδή??
-Να καταλάβεις ότι σήμανε η ώρα σου να φύγεις για το μεγάλο ταξίδι των κόσμων και εγώ ήρθα απλά να σε συνοδεύσω
-Ταξίδι των κόσμων?? Δεν έχω σκοπό να πάω πουθενά
-Και όμως θα πας, γιατί η ώρα σου ήρθε. Γιαυτό είμαι εδώ. Έλα πάμε.
-Δεν έχω να πάω πουθενά
-Και όμως θα πας
-Άσε μου το χέρι, Μην με τραβάς, σε παρακαλώ άφησέ με. Αν είναι να με πας κάπου άσε με τουλάχιστον να πάρω κάποια πράγματα.
Άπλωσε το χέρι να πάρει το πορτοφόλι του την καμπαρτίνα του και το κινητό του.
-Δεν θα σου χρειαστεί τίποτε από όλα αυτά εκεί που πάμε, είπε ο άγνωστος άνδρας, ενώ ο κύριος τον κοίταξε με απορία.
-Δεν θα μπορέσεις να πάρεις τίποτε μαζί σου Ούτε χρήματα ούτε ρούχα ούτε καν το ίδιο σου το σώμα, γιατί ούτε αυτό στην πραγματικότητα σου ανήκει. Το μόνο που θα μπορέσεις να έχεις να σε συνοδεύει αιώνια είναι οι πράξεις που έχεις μέσα στην ψυχή σου αποθηκευμένες.
-Χαχαχαχαχα, Γέλασε ο κύριος. Σε λίγο θα μου πεις ότι θα με πας στον άλλο κόσμο.
Ο άγνωστος έμεινε να τον κοιτάζει σοβαρός
-Εκεί ακριβώς πρέπει να σε πάω. Σήμανε η ώρα σου βλέπεις.
-Η ώρα μου?? Και εσύ ήρθες να με πάρεις?? Είσαι ο Χάρος??
-Ναι, και εσύ μόλις πέθανες. Πάμε
Ο κύριος χλόμιασε. Ο άγνωστος τον έπιασε από το μπράτσο, και άρχισαν να περπατούν αργά τον μεγάλο διάδρομο που οδηγούσε στην πόρτα της εισόδου.
Ξάφνου ο κύριος σταμάτησε, κάνοντας και τον άγνωστο να σταματήσει.
-Και όλα αυτά τι θα γίνουν?? Όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκα τόσα χρόνια?? Τι θα γίνουν??
-Χώμα. Τού απάντησε ο άγνωστος, Χώμα και νερό.
Έμειναν να κοιτιούνται για λίγα δευτερόλεπτα, Ο άγνωστος άνδρας άρχισε πάλι να περπατά κρατώντας τον κύριο από το μπράτσο ο οποίος ακολουθούσε κοιτώντας συνέχεια πίσω του, ψιθυρίζοντας συνέχεια μια προσευχή, ζητώντας από τον θεό να τον λυπηθεί.
Ακούγοντάς τον ο άγνωστος άνδρας σταμάτησε. Τον κοίταξε άγρια.
-Ζητάς από τον θεό να σε λυπηθεί. Εσύ πότε και ποιόν λυπήθηκες. Πες μου ποιόν και πότε. Κανέναν. Τότε γιατί να σε λυπηθεί ο Θεός?? Πες μου γιατί?? Όσο λυπήθηκες εσύ τους άλλους, άλλο τόσο θα σε λυπηθούν και εκεί πού θα πας
Ο άγνωστος τράβηξε τον κύριο προς την πόρτα. Βρέθηκαν να περπατούν στον κήπο και γρήγορα κατέληξαν να περπατούν στο μεγάλο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι.
Ένα περιπολικό της αστυνομίας ακολουθούμενο από ένα ασθενοφόρο τους προσπέρασαν και σταμάτησαν κοντά τους.
Οι αστυνομικοί, μαζί με τρεις νοσοκόμους τούς πλησίασαν γοργά, άρπαξαν τον άγνωστο άνδρα, τον οδήγησαν στο ασθενοφόρο που έφυγε γρήγορα με αναμμένη σειρήνα ενώ οι αστυνομικοί πλησίασαν τον κύριο.
-Είστε καλά?? τον ρώτησαν.
-Ναι καλά είμαι.
-Ψυχασθενής είναι ο δύστυχος, αλλά άκακος. Θέλετε να σας πάμε κάπου??
-Όχι ευχαριστώ δεν είναι μακριά το σπίτι μου
-Σας έκανε μήπως κάτι άσχημο?? Είστε σίγουρα καλά.
-Ναι καλά είμαι μην ανησυχείτε.
-Μα είστε κάτωχρος, μήπως θέλετε....
-Όχι μην ανησυχείτε είμαι καλά
Ο κύριος γύρισε και άρχισε να περπατά αργά προς το σπίτι του.
Πέρασε την βαριά αυλόπορτα και χάθηκε πίσω από την πόρτα της εισόδου, μέσα στο μεγάλο σπίτι.

Το καλό κατευόδιο επεισ. 2ο

2009-02-15T03:04:00.005+02:00

Είχε περάσει καιρός από εκείνο το περίεργο επεισόδιο με αυτόν τον άνθρωπο που είχε μπει μέσα στο κατάστημα και την είχε αναστατώσει τόσο με την παράξενη επιθυμία του.
Η ρουτίνα της δουλειάς την είχε απορροφήσει και πάλι. Στις ατέλειωτες ώρες σιωπής, όταν κάποια φίλη της δεν την επισκεπτόταν για να της κρατήσει λίγο παρέα, συνήθιζε να ζωγραφίζει είτε ότι έβλεπε να συμβαίνει έξω από την μεγάλη βιτρίνα και της κινούσε το ενδιαφέρων η άλλες φορές εικόνες που σχημάτιζε στον νου της.
Είχε πάρει και τα απαραίτητα σύνεργα πια. Ειδικό μπλοκ και κατάλληλα μολύβια, και όσο περνούσε ο καιρός το αποτέλεσμα ήταν όλο και καλύτερο.
Πολλές φορές, όταν έδειχνε τις ζωγραφιές σε φίλους, της έλεγαν αστειευόμενοι, ότι έπρεπε να πιάσει δουλειά σε γραφείο τελετών για να ανακαλύψει το ταλέντο της στην ζωγραφική, η πάλι άλλες φορές, για να την πειράξουν της έλεγαν ότι την εμπνέει το περιβάλλων!!!!!
Οι μέρες περνούσαν χωρίς κάτι αξιοσημείωτο, ώσπου μια μέρα καθώς καθόταν στο γραφείο της κοιτώντας αδιάφορα έξω, πρόσεξε κάποιον που καθόταν σε ένα τραπεζάκι στην απέναντι καφετέρια. Καθόταν στην καρέκλα που ήταν στραμμένη προς το μέρος της και μπορούσε να βλέπει το πρόσωπό του. Τούς συχνούς θαμώνες τους είχε μάθει πια, μάλιστα κάποιους από αυτούς τους είχε γνωρίσει στις επισκέψεις της για να πάρει καφέ ή όταν μετά την δουλειά καθόταν εκεί για ένα αναψυκτικό και λίγη κουβέντα με την σερβιτόρα που πια είχαν γνωριστεί.
Αυτόν τον έβλεπε για πρώτη φορά. Έμεινε για λίγη ώρα να τον κοιτάζει, αλλά γρήγορα γύρισε στην ζωγραφιά της.
Την επόμενη μέρα κάποια στιγμή πάλι τον είδε, να κάθετε στο ίδιο τραπεζάκι που κατά περίεργο τρόπο είχε μετακινηθεί λίγο, και είχε έρθει ακριβώς απέναντι από την βιτρίνα του γραφείου τελετών με το γνωστό μακάβριο σκηνικό.
Πρόσεξε μάλιστα ότι έριχνε κλεφτές ματιές προς το μέρος της, όλο και πιο συχνές όλο και πιο επίμονες, μέχρι που κάποιες φορές έμενε να την κοιτάζει για αρκετή ώρα.
Στην αρχή όταν αυτή γύριζε να τον κοιτάξει αυτός κοιτούσε αλλού, αλλά γρήγορα οι ματιές τους συναντήθηκαν και έμειναν να κοιτάζονται.
Το τηλέφωνο χτύπησε, και μετά από λίγο στο γραφείο είχαν έρθει οι τεθλιμμένοι συγγενείς για τα διαδικαστικά της τελετής. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να έρθει πάλι η συνηθισμένη ηρεμία, και να μείνει μόνη.
Κοίταξε απέναντι. Το τραπεζάκι ήταν άδειο
Την επόμενη μέρα αυτός πάλι εκεί, στο γνώριμο τραπεζάκι να πίνει τον καφέ του και να την κοιτάζει συνέχεια για ώρα πολύ, όμως και εκείνη τον κοίταζε. Κάποια στιγμή αυτός σηκώθηκε, πλήρωσε και έφυγε ρίχνοντας της μια τελευταία ματιά. Αυτό, να ανταλλάσσουν ματιές, συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες, κάποιες φορές δε έμεναν να κοιτάζονται για ώρα, χωρίς όμως κανένας από τους δυο να κάνει κάποια άλλη κίνηση.
Κάποια στιγμή εκείνης της ήρθε μια ιδέα, και την επόμενη μέρα την έβαλε σε εφαρμογή.
Όταν εκείνος ήρθε και κάθισε στο συνηθισμένο πια τραπεζάκι και άρχισε να την κοιτάζει, εκείνη έβγαλε το μπλοκ της ζωγραφικής, τα μολύβια της και άρχισε να ζωγραφίζει, εκείνον, το τραπεζάκι που καθόταν το γερμένο δέντρο από πίσω, τον φανοστάτη τα διακοσμητικά κάγκελα που χώριζαν το πάρκο από το πεζοδρόμιο. Κάθε τόσο τον κοίταζε και πρόσθετε μολυβιές πάνω στο χαρτί.
Λίγο λίγο η ζωγραφιά άρχισε να παίρνει την τελική της μορφή. Λίγο ακόμα και θα τελείωνε.
Σήκωσε το κεφάλι της να πάρει από την εικόνα ένα ακόμα μέρος για να το αποτυπώσει με το μολύβι της στο χαρτί, αλλά το τραπεζάκι ήταν άδειο. Εκείνος είχε φύγει.
Την επόμενη μέρα την ώρα που συνήθως ερχόταν, εκείνη ήταν έτοιμη. Είχε βγάλει το μπλοκ και τα μολύβια μπροστά πάνω στο γραφείο και τον περίμενε να έρθει να καθίσει στο τραπεζάκι, να αρχίσει να την κοιτάζει.
Εκείνος όμως δεν ήρθε. Στο τραπεζάκι εκείνο κάθονταν άλλες παρέες και εκείνος δεν φαινόταν πουθενά.
Εκείνη κάθε τόσο κοιτούσε προς το τραπεζάκι, αλλά τίποτε. Σηκώθηκε από το γραφείο, πήγε στην πόρτα να δει μήπως και επειδή το τραπεζάκι ήταν πιασμένο είχε καθίσει σε άλλο, αλλά όχι, αυτός δεν ήταν εκεί.
Την επόμενη μέρα αυτή πάλι τον περίμενε, αλλά αυτός δεν ήρθε. Την ώρα που κλείδωνε την πόρτα του μαγαζιού, έριξε μια τελευταία ματιά μήπως τον δει, χωρίς αποτέλεσμα.
Έμεινε για λίγο να κοιτάζει το άδειο τραπεζάκι και ένα αίσθημα έλλειψης άρχισε να γεννιέται μέσα στην ψυχή της, ίδιο με αυτό που γεννιέται από την απουσία κάποιου αγαπημένου προσώπου.
Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή, και δεν θα πήγαινε στο γραφείο. Η μέρα της πέρασε ευχάριστα με την παρέα της και ξέχασε για λίγο αυτό που είχε συμβεί τις προηγούμενες μέρες. Το βράδυ λίγο πριν πέσει για ύπνο έριξε μια ματιά στην τσάντα της. Άπλωσε το χέρι και τράβηξε από μέσα το μπλοκ ιχνογραφίας. Έριξε μια ματιά στην μισοτελειωμένη ζωγραφιά, εκείνου του αγνώστου που την κοίταζε τόσο επίμονα όλες αυτές τις μέρες χωρίς να κάνει τίποτε περισσότερο. Θα έρθει αύριο, ήταν η σκέψη που πέρασε από το μυαλό της. Θα έρθει??
Η Δευτέρα ξημέρωσε. Εκείνη ετοιμάστηκε και πήγε στην δουλειά της. Η μέρα φαινόταν το ίδιο ήσυχη όπως και οι περισσότερες μέρες, εκείνη όμως έμενε με το ερώτημα που όσο περνούσε η ώρα γινόταν κάτι σαν αγωνία. Θα έρθει??
Κάθε τόσο κοιτούσε προς το τραπεζάκι αλλά αυτός δεν φαινόταν. Διάφορες παρέες εναλλάσσονταν στις καρέκλες γύρω από αυτό κάθε τόσο αλλά αυτός δεν ερχόταν. Εκείνη κάθε τόσο έβγαινε στην πόρτα με την ελπίδα ότι θα τον δει κάπου, αλλά τίποτε.
Η ώρα πέρασε, εκείνη μάζεψε τα πράγματά της, έριξε μια τελευταία ματιά στο φύλλο με την μισοτελειωμένη ζωγραφιά.
-Μάλλον δεν θα τελειώσεις ποτέ, είπε, έβαλε το μπλοκ στην τσάντα της πήρε τα κλειδιά, πήγε προς την πόρτα, κλείδωσε και γύρισε να φύγει.
Σταμάτησε απότομα όταν τον είδε να στέκεται και να την κοιτάζει. Η απόσταση που τους χώριζε ήταν δεν ήταν μισό μέτρο.
-Καλησπέρα. Ήρθα να σου δώσω αυτό της είπε, απλώνοντας συγχρόνως το χέρι του που κρατούσε ένα μεγάλο κόκκινο τριαντάφυλλο.
-Ευχαριστώ, είναι πολύ όμορφο.
-Ξέρεις, συνέχισε εκείνος, τα λουλούδια αυτού του είδους πάντα δωρίζονται μαζί με κάτι άλλο.
-Τι????
Ένοιωσε το χέρι του να περνά γύρω από την μέση της και τα χείλη του να ακουμπούν τα δικά της.
Εκείνη, για εκείνο το δευτερόλεπτο που τα χείλη τους ήταν ενωμένα έκλεισε τα μάτια και ευχόταν να μην τελειώσει πότε αυτή η στιγμή. Όταν εκείνος την άφησε και γύρισε να φύγει εκείνη του άρπαξε το χέρι.
-Μην φεύγεις. Περίμενε.
Εκείνος την κοίταξε, ξαναπέρασε πάλι το χέρι του γύρω από την μέση της και τα χείλη τους ενώθηκαν για περισσότερο αυτή την φορά.
Έφυγαν μαζί, με εκείνη στο ένα χέρι να κρατά το τριαντάφυλλο και με το άλλο να κρατά εκείνον.

Μπορεί και παραμύθι, μπορεί και όχι

2009-02-08T03:03:00.005+02:00

Μία φορά και ένα καιρό, πριν πολλά πολλά χρόνια στα βάθη της Κίνας βρισκόταν ένα χωριό. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με την γεωργία, με την καλλιέργεια ρυζιού οι περισσότεροι, ενώ κάποιοι ήταν έμποροι άλλοι κτηνοτρόφοι άλλοι τεχνίτες. Κάθε μέρα πήγαιναν στις δουλειές τους και το βράδυ κουρασμένοι πάντα περνούσαν από το τεϊοποτείο στην πλατεία του χωριού, για να δουν τους φίλους τους, να μιλήσουν να μάθουν τα νέα τους, να αστειευτούν, πριν πάνε σπίτια τους να κοιμηθούν για την επόμενη κουραστική μέρα.
Οι κάτοικοι του χωριού αυτού δεν ήταν πλούσιοι, μα είχαν το σπίτι τους και ένα πιάτο φαγητό γι' αυτούς και για την οικογένειά τους.
Όπως σε όλα τα χωριά υπήρχαν οι γκρίνιες οι τσακωμοί αλλά ο καλός τους δήμαρχος πάντα έβαζε με δίκαιο τρόπο τα πράγματα στην θέση τους, και όλα κυλούσαν ομαλά στην μικρή αυτή κοινωνία.
Κοντά στο χωριό μας λοιπόν ήταν και η μεγάλη πόλη που εκεί ζούσε ο άρχοντας της περιοχής που ήταν ένας καλός κυβερνήτης καθώς επίσης και ένας πολύ πλούσιος γαιοκτήμονας, που από πάντα κοιτούσε αχόρταγα το χωριό και τα χωράφια των κατοίκων του. Όμως ήξερε ότι ο άρχοντας δεν δεχόταν καμία συζήτηση. Καταγόταν και αυτός από οικογένεια χωρικών και συμπαθούσε τους κατοίκους του χωριού. Και έτσι ο πολύ πλούσιος γαιοκτήμονας έμενε με την όρεξη.
Ο καιρός περνούσε. Οι κάτοικοι του χωριού ζούσαν ευτυχισμένοι. Το έδαφος ήταν καλό βλέπεις και οι σοδειές εξαιρετικές.
Κάποτε ο άρχοντας γέρασε και πέθανε, και την διοίκηση της περιοχής ανέλαβε ο γιος του.
Αυτός μεγαλωμένος μέσα στα πλούτη, δεν ήταν μαθημένος στην σκληρή δουλειά, την προσπάθεια να φτάσεις κάπου, κάτι που ο πατέρας του ήξερε πολύ καλά, ούτε βέβαια είχε αναμνήσεις από φτωχά νεανικά χρόνια. Ακολουθούσε βέβαια την πολιτική του πατέρα του, προσλαμβάνοντας όμως και διορίζοντας ακριβοπληρωμένους συμβούλους σε κάθε θέση να ασχολούνται αυτοί με τα διάφορα θέματα για να μην σκοτίζετε αυτός πολύ πολύ. Αυτοί πάλι βρήκαν την ευκαιρία και πολλές φορές τον συμβούλευαν να κάνει πράγματα πού ευνοούσαν τους εαυτούς τους και μόνο. Ο γιος κυβερνήτης ζούσε την ζωή του μέσα στο μεγαλόπρεπο παλάτι του και ούτε ήξερε που βρίσκετε το μικρό χωριό ούτε τον ενδιέφερε κάτι άλλο πέρα από την προσωπική του καλοπέραση. Γι' αυτόν τα πάντα ήταν χρήμα, αυτό που θα του εξασφάλιζε την πολυτελή, άνετη ζωή, που είχε μάθει και ζούσε.
Κάποτε ο άρχοντας της γειτονικής επαρχίας του πρότεινε να ενώσουν τις επαρχίες τους να έχει αυτός την εξουσία και στις δυο επαρχίες, και σαν αντάλλαγμα να του δώσει μερίδιο από τα κέρδη από τις πωλήσεις ρυζιού και μια μεγάλη ποσότητα χρυσού.
Ο άρχοντας σκέφτηκε, ότι τα ανταλλάγματα ήταν καλά και δέχθηκε.
Φεύγοντας αποχαιρέτησε με ένα γράμμα τους υπηκόους του, που δεν ξανάκουσαν τίποτε γι' αυτόν.
Οι κάτοικοι του χωριού ανησύχησαν μόλις άκουσαν το νέο. Οι δυο επαρχίες μια?? Και πώς θα ήταν ο νέος άρχοντας?? Θα κυβερνούσε όπως ο προηγούμενος?? Θα ήταν και με αυτόν όπως και πριν, ήσυχοι να δουλεύουν και να προκόβουν και οι ίδιοι και η επαρχία??
Τον πρώτο καιρό δεν έγινε καμιά αλλαγή στην ζωή τους. Το μόνο που άκουγαν ήταν ότι ο νέος τους άρχοντας άλλαξε κάποιους από τους συμβούλους βάζοντας ανθρώπους της προτίμησής του, κάτι όμως που δεν είχε επηρεάσει μέχρι τότε την ζωή τους.
Μία μέρα ο πλούσιος γαιοκτήμονας, που ήθελε τα χωράφια των κατοίκων του χωριού να τα κάνει δικά του, βρήκε την ευκαιρία πήγε στον νέο άρχοντα, και του πρότεινε να δώσει σε εκείνον τα χωράφια του χωριού καθώς και το χωριό για να καλλιεργήσει αυτός την γη υποσχόμενος να παράγει πολύ περισσότερο ρύζι, έτσι θα είχε περισσότερα κέρδη απ' ότι είχε μέχρι τώρα.
Ο νέος άρχοντας ήταν άπληστος και μόλις άκουσε περισσότερα κέρδη συμφώνησε αμέσως.
Την άλλη μέρα στην πλατεία του χωριού ένας αγγελιοφόρος κολλούσε την διαταγή του άρχοντα.
Οι κάτοικοι πανικοβλήθηκαν. Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Τα σπίτια τους και τα χωράφια τους δεν ήταν πλέον δικά τους. Τι θα έκαναν πώς θα ζούσαν?? Η διαταγή έγραφε ότι υπήρχαν δουλειές στη πόλη και αν ήθελαν να πάνε εκεί, αλλά εδώ ζούσαν, αυτοί και οι οικογένειές τους. Πώς μπορούσαν να αφήσουν τον τόπο τους. και τι είδους δουλειές θα έβρισκαν στην πόλη??
Έτρεξαν όλοι στον δήμαρχο. Να δουν τι θα κάνουν.
Ο δήμαρχος τους καθησύχασε. Πηγαίνετε στις δουλειές σας και στις οικογένειές σας, τους είπε. Θα πάω να δω τη γίνετε. Θα μιλήσω στον άρχοντα.
Όταν γύρισε είπε στους κατοίκους ότι ο μέγας συμβουλάτορας του άρχοντα, που μίλησε μαζί του, τον διαβεβαίωνε ότι δεν θα γκρεμιστεί το χωριό, και οι κάτοικοι θα μπορούν να παραμείνουν στα σπίτια τους και να έχουν την γη τους αν καταφέρουν να βγάλουν περισσότερο ρύζι.
Αυτοί έκαναν ότι ήταν δυνατό, δουλεύοντας πάρα πολύ σκληρά.
Η παραγωγή αυξήθηκε. Όλοι πίστεψαν για μια στιγμή, ότι κατάφερναν να χορτάσουν την απληστία του άρχοντα, ότι το χωριό τους σώθηκε και θα μπορούσαν να μείνουν στον τόπο τους.
Ως που μια μέρα κλήθηκε στην πόλη από τον μέγα συμβουλάτορα του άρχοντα ο δήμαρχος του χωριού.
Όταν γύρισε αυτός από την πόλη πίσω στο χωριό, τους ανακοίνωσε ότι είχε διαταχθεί να εγκαταλείψει την επαρχεία, ότι δεν ήταν πια δήμαρχος και το χειρότερο ότι όλοι το συντομότερο έπρεπε να φύγουν από τα σπίτια τους ώστε το χωριό να γίνει και αυτό χωράφια και ότι όλη η γη θα παραχωρούνταν στον πλούσιο γαιοκτήμονα, που στο μεταξύ είχε πάει πάλι στον άρχοντα, όπου είχε διαβάλλει τον δήμαρχο και τους κατοίκους του χωριού, ότι τον κλέβουν στους φόρους, και ότι αν του παραχωρούσε την γη εκείνη, θα παρήγαγε την τριπλή ποσότητα απ' ότι τώρα και ο άρχοντας θα κέρδιζε τα τριπλά.
Η νέα διαταγή έπεσε σαν κεραυνός. Οι κάτοικοι του χωριού κλείστηκαν στα σπίτια τους, έπρεπε να αποφασίσουν τι θα κάνουν.
Κανένας δεν κυκλοφορούσε εκείνη την νύχτα στους δρόμους του, που επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Ήταν για αυτούς μια νύχτα θλίψης, για το χωριό τους που θα έχαναν, και νύχτα αποφάσεων για το τι θα έκαναν στο μέλλων. Ο ουρανός σαν να τους συμπονούσε σκεπάστηκε με μαύρα βαριά σύννεφα και άφησε μια ψιλή βροχούλα να πέφτει στο έδαφος, σαν δάκρυα.
Την άλλη μέρα κανένας γεωργός δεν πήγε στα χωράφια. Ούτε στα εργαστήρια κανένας τεχνίτης, ούτε κανένας άλλος στην δουλειά του. Όλοι μαζεύτηκαν στην πλατεία. Κοιτούσαν ο ένας τον άλλο και ανακοίνωναν την απόφαση που είχε πάρει ο κάθε ένας. Άλλοι είχαν αποφασίσει να φύγουν από την επαρχεία για άλλα μακρινά μέρη, και άλλοι θα πήγαιναν στην πόλη. Σιγά σιγά μάζεψαν τα υπάρχοντά τους και λίγες μέρες μετά μαζεύτηκαν πάλι, κουβαλώντας τώρα μπόγους και μπαούλα, στην πλατεία του χωριού.
Στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλο κρατώντας ένα κομμάτι χαρτί και με ένα μολύβι ζωγράφιζαν το ωραίο τους χωριό που σε λίγο δεν θα υπήρχε πια. Μια ζωγραφιά που ήθελαν να έχουν πάντα μαζί τους όπου και αν πάνε. Αντάλλαξαν ενθύμια ο ένας με τον άλλο. Κανένας δεν ήθελε να ξεχάσει και έκαναν ότι μπορούσαν γι' αυτό
Λίγο λίγο, ένας ένας έπαιρνε την οικογένειά του τα υπάρχοντά του και χανόταν στο βάθος του δρόμου, μέχρι που το χωριό ερήμωσε. Μόνος κάτοικος πια ο άνεμος που σφυρίζοντας γυρνούσε από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας τις πόρτες και τα παραθυρόφυλλα, και κάποια αγρίμια που βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στα άδεια σπίτια, λίγο πριν αυτά ισοπεδωθούν.
Όμως οι κάτοικοι του μικρού χωριού πότε δεν το ξέχασαν, ούτε αυτό ούτε τους φίλους που έχασαν.
Κάποιες στιγμές, όταν από κάποια εικόνα η ήχο οι αναμνήσεις τους ξυπνούν, γυρίζουν προς τα εκεί που ήταν το αγαπημένο τους χωριό που χάθηκε, θύμα της ΑΡΡΩΣΤΗΜΈΝΗΣ ΑΠΛΗΣΤΊΑΣ κάποιον ανθρώπων (?) και θυμούνται, με ένα τραγούδι, τις ομορφιές του.

Αναμνήσεις με θέα

2009-02-04T00:56:00.004+02:00

Ήταν ένα χειμωνιάτικο απόγευμα. Εκείνος ετοίμασε τον καφέ του και με την κούπα στο χέρι κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ο ήλιος βασίλευε γεμίζοντας την φύση αποχρώσεις του κόκκινου.
Άνοιξε την μπαλκονόπορτα και βγήκε στο μπαλκόνι τυλιγμένος στο χοντρό μπουφάν , χώθηκε στά μαξιλάρια της μεγάλης ξύλινης κούνιας και κοίταξε την θέα της πόλης που απλωνόταν μπροστά του, βαμμένη στά χρώματα της δύσης.
Ρούφηξε μια γουλιά καφέ, και γέμισε τα πνευμόνια του καπνό τσιγάρου.
Ο καπνός του τσιγάρου που έκαιγε δίπλα του, καθώς συναντούσε τον καπνό που άδειαζε από μέσα του σχημάτιζε σχήματα που έμοιαζαν φιγούρες χρωματισμένες από τα χρώματα της δύσης που ανακαλούσαν αναμνήσεις παλιές, βαθιά θαμμένες στο πίσω μέρος του μυαλού του.
Κοίταξε προς την πόλη που απλωνόταν μπροστά του. Κάπου εκεί. Ναι κάπου μέσα σε αυτή την πόλη πρέπει να ζει. Εκεί, κάπου εκεί πρέπει να είναι ο δρόμος, ο σταθμός του μετρό που άρχισαν όλα, ένα χειμωνιάτικο πρωινό που πήγαινε στην δουλειά του.
Εκεί την είδε, όχι ιδιαιτέρα ψηλή, καστανή με μακριά σπαστά μαλλιά, και μεγάλα λαμπερά μάτια, τυλιγμένη σε ένα χοντρό πανωφόρι να την προστατεύει από το κρύο. Την κοιτούσε σαν χαμένος, και όταν την είδε να τον πλησιάζει ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του.
-Συγνώμη, μήπως ξέρετε πώς θα πάω.....είμαι καινούργια στην περιοχή και δεν την ξέρω καλά.
Εκείνος λίγο έλειψε να λιποθυμήσει, και με κόπο κρατήθηκε όρθιος. Της έδωσε τις πληροφορίες που ζητούσε και δεν άργησαν να πιάσουν την κουβέντα, έμαθε ότι μετακόμισε πρόσφατα στήν περιοχή, ότι κάθε πρωί θα παίρνει το μετρό από αυτό τον σταθμό την ίδια ώρα..
Έφτασε στην δουλειά του χαζογελώντας, κάτι που οι συνάδελφοί του δεν άφησαν ασχολίαστο. Αυτός όμως ήξερε, και οι συνάδελφοί του μάλλον κατάλαβαν.
Την άλλη μέρα, όπως και τις επόμενες, την συνηθισμένη ώρα, συναντιόνταν στην αποβάθρα του σταθμού, Εκείνος πάντα την πλησίαζε την καλημέριζε και άρχιζαν να μιλούν να χαζογελούν μέχρι που εκείνη κατέβαινε στον σταθμό που έπρεπε και αυτός συνέχιζε μέχρι την δουλειά του. Η παρουσία της ήταν γι' αυτόν κάτι σαν γλυκό ναρκωτικό που του ήταν απαραίτητο κάθε μέρα για να συνεχίσει να ζει. Κάποιες φορές μάλιστα κατέβαινε στον ίδιο σταθμό με εκείνη μόνο και μόνο για να μείνει λίγο ακόμα μαζί της,χωρίς να νοιάζεται αν θα αργήσει στήν δική του δουλειά. Της είχε ζητήσει αρκετές φορές να βγουν αλλά εκείνη είχε αποφύγει να δεχθεί αλλά δεν του είχε αρνηθεί κιόλας, της είχε δώσει το τηλέφωνό του. Εκείνη το είχε πάρει αποφεύγοντας έντεχνα να του δώσει το δικό της.
Δεν πειράζει, σκεφτόταν, αφού δεν με αποφεύγει κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα δεχθεί να βγούμε.
Ένα Σάββατο βράδυ που βγήκε για ένα ποτό σε ένα μπαράκι κοντά στο σπίτι του την είδε στο μπαρ
να κάθετε μόνη σε ένα σκαμπό με ένα ποτήρι θολό νερό στο χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο. Ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του γι' αυτή την ανέλπιστη συνάντηση, πήγε και κάθισε δίπλα της. Μιλούσαν για πολύ ώρα. Όταν εκείνη σηκώθηκε να φύγει, εκείνος την ακολούθησε, όταν βγήκαν έξω εκείνος την πήρε στήν αγκαλιά του. Ήθελε απεγνωσμένα να νιώσει την ζεστασιά της ανάσας της, την αίσθηση της την γεύση της, την θέρμη του κορμιού της. Ακούμπησε τα χείλια του στά δικά της. Την πήρε από το χέρι και την πήγε σπίτι του. Ήθελε τόσο πολύ να την κάνει δική του, κατά δική του, όχι μόνο για μια νύχτα, αλλά ήθελε να μείνει κοντά του να του προσφέρει με την παρουσία της αυτή την γλυκιά αίσθηση που ένοιωθε κάθε φορά που την έβλεπε, και ήθελε τόσο πολύ να της χαρίζει κάθε μέρα ένα καλό λόγο για να είναι χαρούμενη, να χαμογελά. Ναι ήταν πανέμορφη όταν χαμογελούσε.
Η επόμενη μέρα ανέτειλε, οι ακτίνες του ήλιου φώτισαν την κρεβατοκάμαρά του. Άνοιξε τα μάτια του τεντώθηκε, γύρισε να την δει, όμως η θέση δίπλα του ήταν άδεια. Είχε φύγει. Τίποτε δικό της δεν ήταν εκεί εκτός, ίσως από το λεπτό άρωμά της, που του γέμιζε τα ρουθούνια. Τι έγινε?? Γιατί έφυγε?? Αυτό το ερώτημα τον βασάνιζε για όλη την υπόλοιπη μέρα
Την επόμενη μέρα ήταν στην ώρα του στον σταθμό του μετρό. Ήθελε να την δει να την ρωτήσει να της εξηγήσει, να την αγκαλιάσει ξανά. Η ώρα περνούσε, αυτή όμως δεν εμφανιζόταν. Την περίμενε πάνω από μια ώρα, αυτή όμως δεν εμφανίστηκε, ούτε την επόμενη ούτε την μεθεπόμενη μέρα. Εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά όσο είχε εμφανιστεί και είχε αναστατώσει την ήσυχη μέχρι τότε, ζωή του. Ο καιρός περνούσε, η ανάμνησή της άρχισε να ξεθωριάζει μέχρι που σχεδόν είχε χαθεί, η ζωή του γύρισε στους κανονικού της ρυθμούς.
Μία μέρα, αρκετό καιρό από τότε, περπατούσε σε μια περιοχή κοντά στο σπίτι του, απ' όπου περνούσε σπάνια. Μια λεπτή κοριτσίστικη φωνούλα τον έκανε να γυρίσει να κοιτάξει σε ένα μπαλκόνι της πολυκατοικίας που υψωνόταν δίπλα στον δρόμο
-Μαμά θέλω κι άλλο, μπισκοτάκι, ξαν΄ ακούστηκε η φωνούλα.
Και τότε την είδε. Βγήκε βιαστική με ένα μπισκότο στο χέρι το έδωσε στο κοριτσάκι το φίλησε στά μαλλιά και ξαναμπήκε βιαστική μέσα στο διαμέρισμα.
Έμεινε να κοιτά σαν χαζός προς το μπαλκόνι μια το κοριτσάκι που βουτούσε το μπισκότο στο περιεχόμενο της κούπας και μια την ανοιχτή μπαλκονόπορτα απ' που είχε βγει εκείνη. Μα γιατί δεν του είχε πει ποτέ τίποτε?? Γιατί?? Αν το ήξερε.
Το κοριτσάκι τον είδε, σήκωσε το χέρι του και τον χαιρέτησε κουνώντας το γρήγορα δεξιά και αριστερά. Εκείνος έκανε το ίδιο. Γύρισε πάλι μπροστά και άρχισε να περπατά, γρήγορα απομακρύνθηκε από εκεί.
Ένα απροσδιόριστο συναίσθημα τον πλημμύρισε, κάτι μεταξύ ντροπής και απογοήτευσης.
Δεν ξαναπέρασε ποτέ από εκεί, δεν την ξαναείδε ποτέ.
Χωμένος μέσα στά μαξιλάρια της κούνιας στο μπαλκόνι του, τράβηξε μια ακόμα γουλιά από τον καφέ του, πλημμυρισμένος από το ίδιο απροσδιόριστο συναίσθημα. Το κρύο δυνάμωσε, σηκώθηκε με την κούπα στο χέρι, προχώρησε προς την πόρτα, λίγο πριν χαθεί μέσα στο διαμέρισμά του, έριξε μια τελευταία ματιά στήν, γεμάτη φώτα πια πόλη.
Να είσαι ευτυχισμένη, ψιθύρισε.
Μπήκε μέσα και έκλεισε την πόρτα πίσω του.

Το καλό κατευόδιο

2009-01-29T02:38:00.002+02:00

Η ώρα ήταν περασμένες 11 το πρωί. Εκείνη καθόταν σε ένα τραπεζάκι ενός μικρού συνοικιακού καφέ. Μπροστά της ανοιγμένη διάπλατα μια εφημερίδα στις μικρές αγγελίες. Κάποιες που της είχαν τραβήξει την προσοχή ήταν κυκλωμένες με τον κόκκινο μαρκαδόρο που τώρα έπαιζε αμήχανα στα δάχτυλά της ενώ συνέχιζε το ψάξιμο. Συχνά πυκνά σταματούσε την ανάγνωση και καλούσε τα τηλέφωνα που έγραφαν οι αγγελίες, μιλούσε με τους υπεύθυνους, έπαιρνε πληροφορίες για την φύση της δουλειάς, έκλεινε ραντεβού για συνεντεύξεις, και συνέχιζε να ψάχνει. Κάπου κάπου, έριχνε μια ματιά από την μεγάλη τζαμαρία έξω στον δρόμο πίνοντας λίγο από τον καφέ που είχε μπροστά της η τραβώντας μια ρουφηξιά από το τσιγάρο της πριν χαθεί πάλι στα φύλλα της εφημερίδας .
Μία από αυτές τής τράβηξε την προσοχή.
“Ζητείτε κοπέλα για δουλειά γραφείου, μισθός ικανοποιητικός κτλ”
Πήρε το κινητό της και κάλεσε το νούμερο. Της απάντησε ένας μάλλον μεγάλος σε ηλικία άντρας και αφού συζήτησαν για λίγο, ο συνομιλητής της, της είπε, ότι έχει τα προσόντα που ζητά και να πάει να πιάσει δουλειά την επομένη το πρωί, αλλά δεν της είπε τίποτε για την φύση της δουλειάς. Τίποτε απολύτως. Εκείνη δεν πήρε στα σοβαρά την άμεση και δια τηλεφώνου πρόσληψή της και την επόμενη μέρα άρχισε να τρέχει σε συνεντεύξεις. “ Θα σας ειδοποιήσουμε “, ήταν η στερεότυπη απάντηση που άκουγε που δεν τις άφηνε ελπίδες για κάτι περισσότερο.
Τέλος ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στις σημειώσεις της είδε και την αγγελία που την είχαν προσλάβει δια τηλεφώνου και δεν την είχε πάρει σοβαρά
Λες, σκέφτηκε, και τράβηξε για την διεύθυνση που είχε σημειώσει. Μετά από λίγο βρέθηκε μπροστά σε ένα κατάστημα με μια μπλε επιγραφή η οποία έγραφε με μεγάλα λευκά γράμματα.
“ΓΡΑΦΕΊΟ ΤΕΛΕΤΏΝ ΤΟ ΚΑΛΌ ΚΑΤΕΥΌΔΙΟ”
Πλησίασε και κοίταξε την βιτρίνα. Δεξιά και αριστερά δεμένες στο πλάι δυο μοβ βαριές κουρτίνες. Δεξιά και αριστερά στην βιτρίνα υπήρχαν δυο μανουάλια απ' όπου ξεκινούσε ένα λευκό τούλι με δεμένες πάνω του μαύρες κορδέλες. Το διάκοσμο συμπληρωνόταν από ένα φέρετρο που βρισκόταν στο κέντρο ανάμεσα στα δυο μανουάλια, και πίσω από το τούλι, όπου επάνω του υπήρχε ένα γυάλινο βάζο με πλαστικά λουλούδια ανάλογου ύφους..
-Ο Χριστός και η Παναγία, μονολόγησε και έφυγε από εκεί κάνοντας το σταυρό της και φτύνοντας στον κόρφο της.
Οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας κύλισαν ανάμεσα σε ψάξιμο τηλέφωνα και συνεντεύξεις χωρίς ελπίδα.
Τέλος απελπίστηκε. Κάθισε και σκέφτηκε. Η δουλειά της ήταν απαραίτητη, ο μισθός ήταν καλός το ωράριο την βόλευε, τι κι αν ήταν “το καλό κατευόδιο”. Κάθε δουλειά έχει και τα στραβά της, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.
Την επόμενη μέρα με την εφημερίδα στο χέρι πέρασε την πόρτα της εισόδου,. Το αφεντικό της ένας καλός άνθρωπος γύρω στα 60, ευγενικός γλυκομίλητος πάντα έτοιμος να την βοηθήσει σε κάθε πρόβλημα που αντιμετώπιζε με την δουλειά. Οι μέρες περνούσαν, εκείνη τις περισσότερες ώρες καθόταν μόνη στο γραφείο που ήταν απέναντι από την τζαμαρία και μπορούσε να βλέπει έξω. Έβλεπε τον κόσμο να μπαινοβγαίνει στα γειτονικά μαγαζιά και πραγματικά ζήλευε την πωλήτρια του καταστήματος ρούχων, λίγο πιο πέρα που κάθε τόσο κάποιος έμπαινε ψώνιζε η έβλεπε ρούχα και πολλές φορές έπιανε κουβέντα μαζί της, αστειευόταν, γελούσαν, η την σερβιτόρα της καφετέριας που την έβλεπε να κάθετε, όταν δεν είχε δουλειά, να μιλά και να γελά με τους θαμώνες.
Εκείνη, αν δεν είχε την κλασική για τέτοια καταστήματα πελατεία, ήταν μόνη και βουβή. Μέσα στις ατελείωτες ώρες μοναξιάς, άρχισε να ζωγραφίζει με ένα μολύβι πάνω στα χαρτιά, που πάντα είχε στο συρτάρι της, σκηνές από ότι συνέβαινε έξω από το τζάμι της περίεργης βιτρίνας.
Ένα πρωινό όπως όλα τα άλλα, εκείνη καθόταν στο γραφείο της και σκιτσάριζε. Ήταν τόσο απορροφημένη με την ζωγραφιά της που δεν κατάλαβε κάποιον που μπήκε μέσα στο μαγαζί.
-Καλημέρα
Εκείνη πετάχτηκε τρομαγμένη. Μπροστά της στεκόταν ένας καλοντυμένος άντρας, ψηλός όχι πολύ μεγάλος σε ηλικία με ελαφριά γκριζαρισμένα μαλλιά.
-Καλημέρα, εε συγνώμη, δεν σας κατάλαβα. Καθίστε. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω??
-Ξέρετε πρόκειται για έναν θάνατο που πρέπει να γίνει μια σωστή κηδεία ανάλογης αξίας με την απώλεια.
-Ναι καταλαβαίνω, απάντησε εκείνη. Ήταν φυσιολογικός θάνατος??
-Όχι. Δολοφονία ήταν, και ξέρετε εγώ είμαι ο δολοφόνος, γι αυτό θέλω να έχει μια σωστή κηδεία αντάξια του.
Εκείνη γούρλωσε τα μάτια
-Εσείς είστε ο......είπε φανερά τρομαγμένη
-Μην τρομάζετε, δεν κινδυνεύεται της είπε εκείνος. Ο φόνος που έκανα δεν τιμωρείται από κανένα νόμο και δεν διώκεται από καμιά αστυνομία.
-Δηλαδή
-Σκότωσα ένα όνειρο, ένα σπουδαίο όνειρο. Το πιο ωραίο μου όνειρο. Αυτό σκότωσα
-Και πώς το σκοτώσατε δηλαδή
-Το φονικό εργαλείο ήταν η απόφαση και η εφαρμογή της η πράξη
-Κατάλαβα, και αφού όπως λέτε ήταν ένα σπουδαίο όνειρο τότε γιατί να το σκοτώσετε??
- Γιατί πολλές φορές τα όνειρα για να γίνουν πραγματικότητα χρειάζονται τις κατάλληλες συνθήκες
-Δηλαδή??
-Να πολλές φορές για να γίνει πραγματικότητα χρειάζεται ένας ακόμα άνθρωπος με το ίδιο όνειρο με εσένα και βέβαια να δεχθεί να του χαρίσεις το όνειρό σου και αυτός το δικό του για να γίνουν και των δυο τα όνειρα πραγματικότητα.
-Και γιατί δεν ψάχνετε για τον δεύτερο αυτό άνθρωπο??
-Λες δεν έψαξα??
-Και??
-Απέτυχα. Δεν τον βρήκα
-Και γιατί δεν συνεχίζετε?? Γιατί να σκοτώσετε το όνειρο??
-Γιατί κουράστηκα. Και γιατί πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Πρέπει να ζούμε στην πραγματικότητα. Πρέπει να την αποδεχόμαστε, όσο άσχημη και αν είναι σε κάποια σημεία της, και να τραβάμε τον δρόμο μας αφήνοντας πίσω μας πράγματα που μας βαραίνουν. Να εξοικονομούμε ενέργεια για άλλα πιο βατά πιο πραγματοποιήσιμα όνειρα.
-Και αν ο άνθρωπος που ψάχνετε βρεθεί μπροστά σας και σας ζητήσει να πραγματοποιήσει το όνειρό σας και θελήσει να σας χαρίσει το δικό του??
-Δεν έχω να δώσω η να πάρω τίποτε.
-Σκοτώσατε δηλαδή και το όνειρο ενός άλλου ανθρώπου.
-Και είστε σίγουρη ότι υπάρχει αυτός ο άνθρωπος??
-Σίγουρα υπάρχει κάπου. Γιατί δεν ανασταίνεται το όνειρό σας?? Γιατί δεν συνεχίζετε το ψάξιμο??
-Σας είπα. Γιατί κουράστηκα. Δεν μπορώ να σπαταλώ άλλο ενέργεια για κάτι απραγματοποίητο.
Και γιατί αν αναγκαστώ να το σκοτώσω και πάλι τότε αυτό το γεγονός θα είναι ακόμα πιο επώδυνο, πιο θλιβερό, από τον πρώτο θάνατο. Σκεφτείτε τον εαυτό σας.
-Δηλαδή??
-Εσάς δεν σας έχουν σκοτώσει ποτέ?? Δεν έχετε αναγκαστεί να σκοτώσετε ποτέ?? Πέστε μου. Δεν ήταν επώδυνο?? Θα θέλατε να επαναληφθεί ίδιο και απαράλλαχτο????
Εκείνη άλλαξε αμέσως κουβέντα.
-Ξέρετε, αφού είστε αποφασισμένος να θάψετε αυτό το όνειρο και εγώ δεν μπορώ να σας μεταπείσω κάντε το. Μόνο που εγώ δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κάνετε μόνος σας.
-Ναι. Έχετε δίκαιο. Να με συγχωρείτε για την ενόχληση. Καλημέρα.
-Καλημέρα
Ο άγνωστος άνδρας σηκώθηκε και έφυγε. Εκείνη έμεινε και πάλι μόνη.
Μία φράση όμως του άγνωστου αυτού άνδρα έμεινε να της τρυπά το μυαλό
“Εσάς δεν σας έχουν σκοτώσει ποτέ?? Δεν έχετε αναγκαστεί να σκοτώσετε ποτέ?? Πέστε μου. Δεν ήταν επώδυνο?? Θα θέλατε να επαναληφθεί ίδιο και απαράλλαχτο??“
Την στιγμή εκείνη μικρές κρυστάλλινες σταγόνες άρχισαν να βρέχουν το χαρτί με το μισοτελειωμένο σκίτσο που βρισκόταν πάνω στο γραφείο της.

Δεν έχω ύπνο.

2009-01-19T01:44:00.006+02:00

Δεν έχω ύπνο. Παρ' ότι αύριο έχω να ξυπνήσω πρωί για διάφορα, δεν μπορώ να κοιμηθώ Μην με ρωτήσετε γιατί. Δεν έχω απάντηση.
Πήρα μια πάνινη χρωματιστή πολυθρόνα και βγήκα στο μπαλκόνι, συννεφιά έξω και κάνει κρύο. Εκτός από το φως της κολόνας, ελάχιστα φώτα υπάρχουν στα γύρω σπίτια. Πόσοι άραγε να είχαν την ίδια ιδέα την ίδια στιγμή?? Μάλλον κανένας. Ντίγκ! ο φούρνος μικροκυμάτων ζέστανε το νερό. Ξαναμπαίνω μέσα, ίσα για να φτιάξω το τσάι μου να βάλω ένα CD και να συνδέσω τα ακουστικά. Βγαίνω έξω τραβώντας το καλώδιο των ακουστικών, κάθομαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα, ανάβω ένα τσιγάρο, πατώ το κουμπί του τηλεκοντρόλ και το C.D, αρχίζει να γυρνά δαιμονισμένα μέσα στο CD player. Φορώ τα ακουστικά, να μην ενοχλούμε κι' όλας κλείνω τα μάτια και αρχίζω να ζωγραφίζω μια νύχτα όπως θα ήθελα να είναι.
Κάνει κρύο.
Δεν πειράζει. Ας κάνει........

Η ώρα πέρασε. Το πρώτο χασμουρητό σήμανε και το τέλος της "μπαλκονάδας"
'Ώρα για ύπνο.
Καλή εβδομάδα

Η τρελή του χωριού

2009-01-15T02:42:00.006+02:00

Έτσι την έλεγαν. Η τρελή. Έμενε μόνη σε ένα καλύβι στην άκρη του χωριού, με ελάχιστα έπιπλα μέσα. Ένα παλιό μεταλλικό κρεβάτι σκεπασμένο με μια τριμμένη χρωματιστή κουβέρτα, μια καρέκλα, ένα τραπέζι, που πάνω του σε ένα γυάλινο ανθοδοχείο είχε ένα μαραμένο από καιρό κόκκινο τριαντάφυλλο, και ένα μισολιωμένο κερί που την φώτιζε τις νύχτες. Νέα κοπέλα ήταν, με μακριά μαύρα σπαστά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια. Φορούσε συνέχεια ένα ανοιχτόχρωμο μακρύ φόρεμα και στα χέρια κρατούσε πάντα ένα κόκκινο ομπρελίνο.

Σπάνια την έβλεπαν να περπατά μέσα στο χωριό. Συνέχεια καθόταν δίπλα στην θάλασσα περιμένοντας τον αγαπημένο της να έρθει, όπως η ίδια έλεγε.

-Θα έρθει να με βρει θα με καλέσει πάλι κοντά του όταν έρθει η ώρα. Θα δείτε. Θα έρθει.

Έτσι πέρναγε ο καιρός, και εκείνη περίμενε το δικό του κάλεσμα, με την θάλασσα να της χαϊδεύει τις άκρες των ποδιών της. Κάποιες φορές έσκυβε κοντά στο νερό και ρωτούσε.

-Θα έρθει να με πάρει. Έτσι δεν είναι?? θα τον αφήσεις να έρθει?? Η απάντηση ερχόταν με τον ήχο του επόμενου κύματος.

-Κάνε υπομονή.

Ήταν εκεί εκείνη την χειμωνιάτικη νύχτα, καθόταν δίπλα στην θάλασσα κρατόντας το κόκκινο ομπρελινο, όταν έπεσε χορεύοντας η πρώτη λευκή νιφάδα, υπακούοντας στις προσταγές μιας αλλόκοτης μουσικής που μόνο εκείνη άκουγε και υπάκουε. Σε λίγο και άλλη και άλλη μέχρι που γύρω της χιλιάδες νιφάδες χόρευαν. Έπεφταν και χόρευαν.

Η μελωδία δυνάμωσε

-Την ακούς την μουσική?? Έρχεται. Χόρεψε μαζί μας, άκουγε φωνές απ' όλες τις κατευθύνσεις να την προσκαλούν να χορέψει και αυτή στον χορό των νιφάδων

Εκείνη σηκώθηκε όρθια.

-Έρχεται?? ρώτησε με ένα πλατύ χαμόγελο.

-Ναι έρχεται, Έλα μαζί μας στον χορό. Δεν ακούς την μουσική που παίζει??

-Την ακούω.

-Έλα λοιπόν χόρεψε μαζί μας.

Άπλωσε τα χέρια, άρχισε να στροβιλίζεται μαζί με τις νιφάδες ακολουθώντας τον ρυθμό της μουσικής, αυτές μαζεύτηκαν γύρω της και χόρευαν μαζί της.

-Χορεύεις τόσο όμορφα.

-Εκείνη σταμάτησε. Κοίταξε προς την μεριά που ακούστηκε η φωνή.

-Ήρθες, ξεφώνισε και το πρόσωπό της φωτίστηκε.

-Ήρθα, της απάντησε, και την έσφιξε στην αγκαλιά του.

Άρχισαν να χορεύουν στον ρυθμό του τραγουδιού που αυτός τραγουδούσε μόνο για εκείνη, που μόνο εκείνη και οι νιφάδες άκουγαν, και άλλες χόρευαν μαζί τους και άλλες έπεφταν πάνω στα μαύρα ξέπλεκα μαλλιά σχηματίζοντας ένα ιδιότυπο νυφικό.

Εκείνη αφέθηκε στα δυνατά χέρια να την χορεύουν. Ένιωθε υπέροχα μέσα στην ζεστή αγκαλιά του αγαπημένου της. Ένιωθε να πετάει. Τώρα πια το ιδιότυπο ζευγάρι χόρευε πάνω στο νερό που σχημάτιζε κύκλους σε κάθε στροβιλισμό τους συμμετέχοντας και αυτό με τον τρόπο του στον χορό που είχε στηθεί. Οι νιφάδες μαζεύονταν γύρω τους, χόρευαν μαζί τους, και ανέβαιναν όλο ανέβαιναν ψηλά, πολύ ψηλά μέσα από τα σύννεφα, κι όταν έφτασαν ανάμεσα στα άστρα έμειναν να χορεύουν εκεί ασταμάτητα.

Το μόνο που έμεινε στην γη μάρτυρας των όσων αλλόκοτων είχαν συμβεί την προηγούμενη νύχτα ήταν το κόκκινο ομπρελίνο της, να το χορεύει ο άνεμος πότε ψηλά και πότε χαμηλά πάνω στην άμμο.

Πέρασαν χρόνια. Μόνο κάποιες γριές γυναίκες έμειναν να την θυμούνται σε εκείνο τον τόπο. Λένε πώς η κόρη έγινε αερικό όπως και ο αγαπημένος της ήταν, και πως κάθε φορά που χιονίζει στην ακροθαλασσιά, μπορείς να τους δεις να χορεύουν μαζί με τις νιφάδες τον αλλόκοτο χορό τους

Πρός τις Γιορτές

2009-01-07T00:53:00.005+02:00

Η ώρα είχε πάει πια μια την νύχτα. Εκείνος καθισμένος στον καναπέ δεν είχε ύπνο. Παρ' ότι ήταν κουρασμένος από την δουλειά της προηγούμενης μέρας δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Οι σκέψεις που του τάραζαν το μυαλό δεν τον άφηναν να κλείσει μάτι. Και όμως, εκείνο το μεσημέρι τίποτε δεν προδίκαζε αυτό που θα ακολουθούσε και τον τάραξε τόσο, όταν τελειώνοντας από την δουλειά του την είχε πάρει από την δική της και είχαν πάει σπίτι του.
Της είχε μαγειρέψει ένα από τα αγαπημένα της φαγητά, και μετά έμειναν να πίνουν ποτάκι, να ακούν μουσική και να κοιτούν από την τζαμαρία, την νύχτα σιγά σιγά να παίρνει την θέση της μέρας και την πόλη να ντύνεται την νυκτερινή φορεσιά της.
Ήταν εκείνη την στιγμή που γύρισε και του είπε τι σχεδίαζε για τις μέρες των γιορτών που πλησίαζαν, για την εκδρομή που ήθελε να πάνε, να περάσουν τις γιορτές, κάπου σε βουνό με χιόνι, μόνοι οι δυό τους. Όσο του περιέγραφε τον τρόπο που ήθελε να περάσουν τις γιορτές, και του έλεγε, όλο χαρά, τα πιθανά μέροι που θα μπορούσαν να πάνε, δεν πρόσεξε ότι αυτός είχε παγώσει.
Αυτό που αυτός ήξερε και αυτή όχι, ήταν ότι τις γιορτές θα δούλευε όλες τις μέρες, και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αλλά δεν είπε τίποτε. Δεν ήθελε να της χαλάσει την χαρά. Δεν ήθελε να δει πάλι την απογοήτευση στο πρόσωπό της, όπως όταν κάποιες προηγούμενες αργίες είχε γίνει.
Έπρεπε να βρεί λοιπόν μια λύση, κάτι που τον κρατούσε ξάγρυπνο.
Την επόμενη μέρα στην δουλειά, αυτές οι σκέψεις ακόμα τριγυρνούσαν μέσα στο μυαλό του, και τον έκαναν απρόσεκτο, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο, ασχολίαστο.
Όταν σχόλασε δεν πήγε αμέσως στο σπίτι του. Παρ' ότι το κρύο ήταν τσουχτερό εκείνος πήγε στο πάρκο. Άρχισε να περπατά στους λιθόστρωτους διαδρόμους ανάμεσα στα δένδρα και στά παρτέρια με τα λουλούδια. Σκεφτόταν, εκείνη τα λόγια της. Θυμήθηκε την προηγούμενη φορά, σε προηγούμενη αργία τι είχε γίνει όταν εκείνος πάλι δεν μπορούσε να φύγει. Εκείνη τότε είχε πάει την εκδρομή πού τόσο ήθελε, και όταν γύρισε του είχε πει, ότι την επόμενη φορά θα πάνε μαζί οπωσδήποτε. Τώρα πια θα ήταν η επόμενη φορά..... Σκεφτόταν διάφορα όταν ξαφνικά το μυαλό του σταμάτησε στα λόγια μιας προηγούμενης γνωριμίας πριν πολύ καιρό όταν εκείνη αρνήθηκε να είναι “μαζί του”. “Δεν έχεις χρόνο. Γιαυτό δεν μπορούμε να είμαστε μαζί” του είχε πει εκείνη τότε. Θυμήθηκε και εκείνο το δάκρυ, εκείνο το μοναδικό δάκρυ που τόσο τον έκαψε και ,ίσως και να τον έκαιγε ακόμα.
Μετά σκέφτηκε την κοπέλα με την οποία είχαν τώρα σχέση. Εκείνη ήταν “ελεύθερος” άνθρωπος. Της άρεσαν οι εκδρομές, να ταξιδεύει με κάθε ευκαιρία ακόμα και κάθε Σαββατοκύριακο αν ήταν δυνατό που ήταν για εκείνη, όχι όμως και για εκείνον. Δεν μπορούσε να την ακολουθήσει, εγκλωβισμένος με την δουλειά του που ούτε Σαββατοκύριακα είχε ολόκληρα ούτε αργίες, με αποτέλεσμα, τις περισσότερες φοράς που εκείνη του πρότεινε κάτι εκείνος να μην μπορεί, και τελικά εκείνη να πηγαίνει με άλλη παρέα φίλες και φίλους. Κατόπιν όταν του διηγούταν πόσο όμορφα πέρασε, τελείωνε πάντα με την ίδια κουβέντα. “Κρίμα που δεν ήρθες.”, μια κουβέντα που πέρναγε σαν μαχαιριά μέσα από την ψυχή του.
Για πόσο όμως θα συνεχιζόταν αυτό?? Όχι για πολύ σίγουρα. κάποια στιγμή θα τον βαριόταν και θα έφευγε. Δεν ήθελε να νιώσει το ίδιο αίσθημα που είχε νιώσει και εκείνη την προηγούμενη φορά.
Δυο λύσεις υπήρχαν. Είτε να κόψει το “σκοινί” που τον κρατούσε “δέσμιο” που τόσες φορές όμως ευγνωμονούσε που υπήρχε και δεν τον άφηνε να πέσει στο “κενό”, η να την αφήσει να φύγει, κάτι που εκείνος προέβλεπε, ότι ούτως η άλλος κάποια στιγμή θα γινόταν, αργά η γρήγορα, αν η κατάσταση έμενε ίδια.
-Συγνώμη. Μήπως έχετε μερικά ψιλά να πάρω κάτι να φάω??
Αυτή η κουβέντα τον έβγαλε από τις σκέψεις του. Γύρισε και είδε τον μόνιμο πια κάτοικο του πάρκου να τον κοιτάζει.
-Μήπως έχετε τίποτε ψιλά?? Πεινάω ξέρετε. Να πάρω να φάω κάτι.
Εκείνος έψαξε βιαστικά την τσέπη του. Έδωσε στον άνθρωπο όσα ψιλά είχε πρόχειρα, και έμενε να τον κοιτάζει καθώς έφευγε. Και αν αυτός ο άνθρωπος έκοψε το δικό του σκοινί??
Αυτό ήταν ο πάτος του κενού?? Η μοναξιά, και οι βασικές ανάγκες να εξαρτώνται από την φιλευσπλαχνία των άλλων ανθρώπων?? ήταν η σκέψη που πέρασε από το μυαλό του και τον έκανε να τρομάξει μόνο και στήν ιδέα ότι υπήρχε η πιθανότητα αν έκοβε το “σκοινί”.........
Ξεκίνησε για το σπίτι του. Είχε πάρει πλέον την απόφασή του. Όχι δεν μπορούσε να της ζητήσει να εγκλωβιστεί μαζί του. Ακόμα και αν εκείνη δεχόταν ήξερε ότι ήταν κάτι που θα την έκανε δυστυχισμένη και δεν το ήθελε αυτό. 'Ήξερε ότι ούτε αυτή ούτε αυτός θα το άντεχαν.
Να φύγει λοιπόν. Αυτή ήταν η λύση.
Την μοναξιά την ήξερε καλά, αλλά το άγνωστο του κενού τον τρόμαζε.
Όλες αυτές τις σκέψεις τις συμπύκνωσε σε ένα email όπου στο τέλος του της ζητούσε να φύγει από κοντά του. Ήταν ο καλύτερος τρόπος, να της το πει. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην καταρρεύσει αν της το έλεγε κατ' ιδίαν η έστω τηλεφωνικά.
“Αν κάποιος διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να κάνει τον άλλο ευτυχισμένο καλύτερα να φεύγει για να μην δυστυχήσουν στο τέλος και οι δυό.”, ήταν η τελευταία φράση που της έγραψε πριν της το στείλει.
Έφτιαξε μια κούπα καφέ και φορώντας το χοντρό πανωφόρι του βγήκε στο μπαλκόνι.
Το κινητό του άρχισε να καλεί με εκείνο το μελωδικό τραγούδι που εκείνη του είχε διαλέξει, μετά το σταθερό, και τέλος η ειδοποίηση ότι ένα sms είχε φτάσει στο κινητό του. Εκείνος δεν κουνήθηκε από την θέση του παρά μόνο όταν βράδιασε για τα καλά και το κρύο άρχισε να του περονιάζει τα κόκαλα.

Δεν μίλησαν ξανά. Ήταν πλέον ελεύθερη.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2009-01-02T00:10:00.005+02:00

Εύχομαι σε όλους το 2009 να είναι η χρονιά που θα πραγματοποιήσει το όμορφο όνειρο που ακόμα δεν έχετε ονειρευτεί την ομορφιά του

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ, ΛΑΜΠΕΡΆ ΓΕΜΆΤΑ ΧΑΜΌΓΕΛΑ ΚΑΙ ΧΑΡΈΣ

Ο Βασιλιάς της Βιτρίνας

2008-12-19T04:57:00.004+02:00

Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Ο καταστηματάρχης όταν τέλειωσαν την δουλειά, κλείδωσε το κατάστημα και βάλθηκε μαζί με τους υπαλλήλους του να ετοιμάζουν τον χώρο. Άλλος κρέμαγε γιρλάντες στους τοίχους και στα ράφια με τα ρούχα, άλλος με το στόλισμα του δένδρου, ένας οργασμός εργασιών απαραίτητων για να αποκτήσει το κατάστημα γιορτινή ατμόσφαιρα. Όταν τελείωσαν με το εσωτερικό βάλθηκαν όλοι μαζί να διαμορφώσουν την βιτρίνα, να δείξουν το νέο εμπόρευμα που είχαν μόλις την προηγούμενη παραλάβει και βέβαια να της δώσουν γιορτινό χρώμα, όπως οι μέρες το απαιτούσαν.

Πήραν τις κούκλες μέσα, τούς έβγαλαν τα ρούχα που φορούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή και τους φόρεσαν καινούρια.

Σε μία από αυτές της φόρεσαν ένα πανάκριβο φανταχτερό κουστούμι από κασμίρι κάποιας διάσημης μάρκας της έβαλαν και ένα ταιριαστό σατέν πουκάμισο, την τοποθέτησαν στο ποιο ψηλό σημείο της βιτρίνας, και γύρισαν ένα προβολέα προς το μέρος της. Όταν τελείωσαν με τις ετοιμασίες κλείδωσαν το κατάστημα και έφυγαν.

Οι κούκλες έμειναν μόνες.

-ΩΩΩΩΩ Τι ωραία που έγινε η βιτρίνα μας είπε μια μικρή κούκλα που έστεκε σε μια άκρη της.

-Ναι, απάντησε μια άλλη, είναι ωραιότερη από πέρυσι.

-Και το χριστουγεννιάτικο δένδρο Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο πρόσθεσε μια τρίτη

-Και τα ρούχα που φοράμε. Υπέροχα, πρόσθεσε η τελευταία. Κοιτάξτε με τι θαυμασμό οι άνθρωποι μας κοιτούν. Όλοι σταματούν και μας θαυμάζουν.

Η κούκλα με το ακριβό κουστούμι, που μέχρι τώρα από το ψηλό σημείο που στεκόταν, δεν είχε πει κουβέντα, γέλασε δυνατά.

Οι άλλες κούκλες σταμάτησαν να μιλούν.

-Γιατί γελάς?? ρώτησαν.

-Μα μικρές φτωχές μου κούκλες πραγματικά πιστεύετε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σταματούν για να δουν εσάς?? Χαχαχαχαχαχα, ξαναγέλασε.

-Και δηλαδή γιατί σταματούν??

-Μα φυσικά για να δουν εμένα. Και μόνο εμένα. Κοιτάξτε με. Φορώ τα ποιο ακριβά ρούχα όλου του μαγαζιού, αν όχι όλης της περιοχής, είμαι στο ποιο ψηλό σημείο και έχω δικό μου προβολέα.

-Και λοιπόν??

-Τι λοιπόν?? Οι άνθρωποι του μαγαζιού κατάλαβαν την αξία μου, την ομορφιά μου, και γι' αυτό με έκαναν βασιλιά σας.

-Τι σε έκαναν?? Βασιλιά μας??

-Ναι ακριβώς. Γι' αυτό εγώ φορώ τα ποιο όμορφα ρούχα βρίσκομαι στο ποιο ψηλό σημείο έχω δικό μου προβολέα και το κυριότερο, οι άνθρωποι σταματούν να θαυμάσουν εμένα και μόνο. Αν έλειπα εγώ κανένας δεν θα σταματούσε σε αυτή την βιτρίνα. Να δει τι?? εσάς?? Ας γελάσω χαχαχαχαχαχα

-Τι λες μωρέ, τού φώναξαν όλες οι άλλες κούκλες μαζί. Σύνελθε. Δεν είσαι τίποτε διαφορετικό από εμάς. Ένα κομμάτι κακοχυμένο πλαστικό είσαι και τίποτε άλλο.

-Έτσι νομίζετε μικρά ποταπά αμόρφωτα κουκλάκια. Ως εδώ. Δεν σας ξαναμιλάω. Τι έχω άλλωστε να πω εγώ ένας βασιλιάς σε εσάς τους παρακατιανούς.

Οι μέρες περνούσαν, κόσμος έμπαινε μέσα στο κατάστημα, δοκίμαζε ρούχα, άλλοι αγόραζαν άλλοι όχι και πάντα όταν έκλεινε και έμεναν οι κούκλες μόνες άρχιζαν τις συζητήσεις μεταξύ τους για ότι έγινε την μέρα που πέρασε, για τους πελάτες πού μπήκαν, για τα ψώνια τους, για τις συζητήσεις που έγιναν τα κουτσομπολιά που άκουσαν.

Όλοι συμμετείχαν, εκτός από την κούκλα του ψηλότερου σημείου της βιτρίνας με τα ακριβά ρούχα που δεν σταματούσε στιγμή να κορδώνετε και να περιαυτολογεί.

Μία μέρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Κανένας δεν στεκόταν να δει την όμορφη βιτρίνα και όλοι όσοι έμπαιναν μέσα στο μαγαζί μιλούσαν για ένα παιδί που σκοτώθηκε κάπου εκεί κοντά, για πορείες, διαδηλώσεις, φασαρίες.

Εκείνη την μέρα το κατάστημα έκλεισε νωρίτερα. Η κίνηση αραίωσε μέχρι που όταν έπεσε το σκοτάδι στον δρόμο δεν φαινόταν κανένας, πράγμα ασυνήθιστο τέτοιες μέρες, στον στολισμένο δρόμο. Οι κούκλες της βιτρίνας αναρωτιόνταν τι πρόκειται να συμβεί αυτήν την τόσο διαφορετική νύχτα. Ξάφνου φάνηκαν άνθρωποι να έρχονται από κάθε κατεύθυνση, πολύ διαφορετικοί από αυτούς που έβλεπαν την μέρα, να κυκλοφορούν στο δρόμο και να μπαίνουν μέσα στο κατάστημα.

Αυτοί κρατούσαν ξύλα μπουκάλια πέτρες. Άρχισαν να βάζουν φωτιές στους κάδους των απορριμάτων, να σπάνε βιτρίνες να καταστρέφουν. Να καίνε.

Οι κούκλες τρόμαξαν, με αυτό το θέαμα. Ρωτούσαν η μια την άλλη γιατί αυτοί οι άνθρωποι το κάνουν αυτό και γιατί κανένας δεν τους σταματάει, αλλά απάντηση δεν έβρισκαν.

Σύντομα ο δρόμος γέμισε καπνό από τις φωτιές και οι κούκλες δεν έβλεπαν πια τι γινόταν έξω μόνο άκουγαν τον θόρυβο από τα τζάμια που έσπαγαν το τρίξιμο από τις φωτιές ανακατεμένα με τις φωνές αυτών των ανθρώπων.

Σε κάποια στιγμή δύο από αυτούς τους ανθρώπους ήρθαν και στάθηκαν μπροστά στήν βιτρίνα. Κάτι είπαν μεταξύ τους και ο ένας από αυτούς έβγαλε μια μεγάλη πέτρα και την πέταξε στο τζάμι. Αυτό θρυμματίστηκε γεμίζοντας μικρά κομματάκια γυαλιού όλο τον χώρο. Η πέτρα έπεσε πάνω στο χριστουγεννιάτικο δένδρο ρίχνοντας το κάτω σπάζοντας τα λαμπερά στολίδια που είχε κρεμασμένα επάνω του. Ο καπνός πλημμύρισε τον χώρο κάνοντας τις παγωμένες από φόβο κούκλες να βήχουν

Οι δύο αυτοί άνθρωποι μπήκαν μέσα στο κατάστημα, άρχισαν να παίρνουν ρούχα από τα ράφια και να σπάνε ότι βρισκόταν μπροστά τους.

Ένας από αυτούς είδε την κούκλα που στεκόταν στο ψηλότερο μέρος της βιτρίνας με τα ακριβά ρούχα. Την πλησίασε την άρπαξε και την πέταξε κάτω.

-Τι κάνεις ποταπέ ανθρωπάκο?? Δεν βλέπεις είμαι ο βασιλιάς. Σε διατάζω να με ξαναβάλεις στην θέση μου. Ακούς Σε διατάζω. Είπε η κούκλα στον άνθρωπο.

Αυτός όμως άρχισε να βγάζει τα ρούχα από την κούκλα, σπάζοντας της τα πόδια και τα χέρια

Στο τέλος ο άνθρωπος αυτός με τα ρούχα στά χέρια γύρισε και έφυγε ρίχνοντας όμως πριν μια γερή κλωτσιά στην κούκλα με την χοντρή αρβύλα που φορούσε κάνοντας μια μεγάλη τρύπα στο πλαστικό σώμα της.

Οι άνθρωποι έφυγαν. Ησυχία απλώθηκε πάλι στον δρόμο. Οι φωτιές έσβησαν ο καπνός άρχισε να διαλύεται και το φως της μέρας αποκάλυψε τις καταστροφές της περασμένης νύχτας.

Οι κούκλες τής βιτρίνας αν και πεσμένες κάτω μπορούσαν να δουν το μέγεθος της καταστροφής και ευγνωμονούσαν το θεό που δεν έπαθαν χειρότερα.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε και ο καταστηματάρχης με τους υπαλλήλους. Μπήκαν μέσα στο κατάστημα. Αμέσως άρχισαν να τακτοποιούν τα πράγματα και σιγά σιγά να αποκαθιστούν τις ζημιές. Όσο η ώρα περνούσε το κατάστημα άρχισε να παίρνει πάλι την πρότερη γιορτινή του μορφή

Οι κούκλες καθαρίστηκαν και ξαναστήθικαν, το χριστουγεννιάτικο δένδρο ξαναστολίστηκε και ένα καινούργιο τζάμι τοποθετήθηκε στην θέση του παλιού.

Οι δύο υπάλληλοι στάθηκαν μπροστά στήν σπασμένη κούκλα.

-Αυτή την κούκλα τι θα την κάνουμε?? ρώτησαν τον καταστηματάρχη

-Δεν την βλέπετε πώς είναι. Πετάξτε την τους αποκρίθηκε.

-Δεν μπορείτε να με πετάξετε, φώναξε η κούκλα. Εγώ είμαι ο βασιλιάς της βιτρίνας.

Οι υπάλληλοι πήραν την σπασμένη κούκλα και την πέταξαν στά σκουπίδια.

Οι φωνές της σπασμένης κούκλας ακούγονταν όλη την υπόλοιποι μέρα ακόμα και μέσα από του κάδο του απορριμματοφόρου όταν αυτό στο τέλος της ήρθε και πήρε τα σκουπίδια.

-Δεν έχετε το δικαίωμα. Είμαι ο βασιλιάς. Ακούτε, ο βασιλιάς της βιτρίνας.

-Τον καημένο, ψιθύρισε μια μικρή κούκλα που καθαρή πια φορώντας τα νέα της ρούχα έστεκε και παρακολουθούσε την σκηνή, ενώ οι υπόλοιπες συζητούσαν τα συμβάντα της προηγούμενης νύχτας χωρίς να δίνουν καμία σημασία στίς φωνές, και ευχαριστούσαν για την καλή τους τύχη.

Ώρα για φαγητό και γλυκό

2008-12-14T15:38:00.007+02:00

Πολλά έγιναν τις τελευταίες μέρες που μας πίκραναν.
Μια λοιπόν καλή συνταγή από τον καλεσμένο στο blog μου Σουηδό μάγειρα, και μια καταπληκτική συνταγή για σοκολατόπιτα είναι ότι πρέπει για να φτιάξει το κέφι
Πάμε λοιπόν

Πρώτα η συνταγή για ένα πρωτότυπο κυρίως πιάτο με κοτόπουλο,

Το οποίο θα συνοδεύετε από Hot Sause

Και τέλος η συνταγή που όλοι περιμένατε

Σοκολατόπιτα

450γρ βούτυρο
450γρ κουβερτούρα
900γρ ζάχαρη
9 αβγά
10γρ μπέικιν
290γρ αλεύρι μαλακό
4 φύλλα κρούστας

Σάλτσα σοκολάτας
500γρ λιωμένη κουβερτούρα
750γρ κρέμα γάλακτος

Ζεσταίνουμε σε μπαιν-μαρί το βούτυρο με τη σοκολάτα μέχρι να
λιώσουν.
Χτυπάμε σε μπολ τα αβγά με τη ζάχαρη και προσθέτουμε το μείγμα
σοκολάτας. Ρίχνουμε το αλεύρι με το μπέικιν, ανακατεύουμε καλά
και αδειάζουμε το μείγμα σε ταψί που έχουμε τοποθετήσει
βουτυρωμένα ένα-ένα τα φύλλα κρούστας. Ψήνουμε σε προθερμασμένο
φούρνο 180ο C για 35΄περίπου.
Σερβίρουμε με τη σάλτσα σοκολάτας: Βράζουμε την κρέμα γάλακτος
και τη ρίχνουμε ανακατεύοντας σιγά σιγά στην κουβερτούρα

Καλή επιτυχία και καλή όρεξη

Σλούρπ!!!!!!!!!!

Εύγε συνέχεια 3η

2008-12-11T20:24:00.007+02:00

Ακούγοντας το περιεχόμενο του υπομνήματος που κατέθεσε ο ειδικός φρουρός, δολοφόνος του Αλέξη, το μικρούλη, όπως τον αναφέρω και τις δηλώσεις του μεγαλοδικηγόρου κου Κούγια χωρίς να είμαι νομικός, έψαξα και βρήκα κάποιο νομοθέτημα που κατά την άποψή μου τόσο ο υπόδικος αστυνομικός όσο και ο κος Κούγιας έχουν παραβιάσει, και συγκεκριμένα το 201 Π.Κ. Που αφορά την περιύβριση νεκρών.
Λέει ο νόμος

Άρθρο 201 Π.Κ
Περιύβριση νεκρών

Όποιος αφαιρεί αυθαίρετα νεκρό ή μέλη του ή την τέφρα του, από εκείνους που έχουν δικαίωμα να τα φυλάξουν ή ενεργεί πράξεις υβριστικά ανάρμοστες σχετικές με αυτά ή με τάφο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.

Είναι η δεν είναι το υπόμνημα ΠΡΑΞΗ υβριστικά ανάρμοστη σχετικά με τον νεκρό Αλέξη.
Είναι η δεν είναι οι δηλώσεις Κούγια ΠΡΑΞΗ υβριστικά ανάρμοστη σχετικά με τον νεκρό Αλέξη.
Θα αφήσουμε αυτούς τους αναιδής υβριστές ατιμώρητους να λερώνουν με πράξεις και λόγους την μνήμη του μικρούλη Αλέξη???
Θα τους κλείσει τα στόματα επιτέλους κάποιος δικαστής???
Λοιπόν??

Υ.Γ. Αν κάποιος τα ξέρει καλύτερα ΠΑΡΑΚΑΛΩ να με διορθώσει

Εύγε συνέχεια

2008-12-10T20:20:00.010+02:00

Την Δευτέρα το βράδυ ακολουθώντας το γνωστό μου γαϊδουρινό πείσμα αποφάσισα να περάσω από το κέντρο παρά τις φασαρίες που άκουγα ότι γίνονταν.
Θες βοήθησε σε αυτή μου την απόφαση και η περιέργεια ξεκίνησα κατά τις 22:30 περπατώ την Πειραιώς με κατεύθυνση την Ομόνοια
Η διαδρομή που ακολούθησα ήταν
Πειραιώς, Σταδίου, Εδ. Λω, Σίνα, Ακαδημίας, Β. Σοφίας. Ηρ. Αττικού, Β Γεωργίου Β' κτλ.
Αυτό που είδα δεν το είχα ξαναδεί στην Αθήνα.
Πέτρες, ξύλα διασπαρτα πάνω στο δρόμο, φωτιές συχνά πυκνά, σε κάδους και σε κτήρια, σπασμένες τζαμαρίες και ΠΛΙΆΤΣΙΚΟ
Το πλιάτσικο της αρκούδας.
Εικόνες που ακόμα και τον ποιο φαντασμένο σεναριογράφο του Χόλιγουντ ξεπερνούσαν. Σε όλη μου την διαδρομή συναντούσα καταστήματα με σπασμένες τζαμαρίες και άδεια. Σε ένα μικρό καφενεδάκι μάλιστα, δίπλα στη είσοδο του υπουργείου εργασίας, επί της Πειραιώς, είχαν σπάσει την τζαμαρία και το είχαν αδειάσει όλο, μέχρι και τον νεροχύτη είχαν πάρει.
Και η είσοδος του υπουργείου άθικτη
Έχουν ξανασυμβεί πάλι επεισόδια στην Αθήνα άλλα αυτό ξεπερνούσε κάθε όριο.
Από την καταστροφική μανία των κουκουλοφόρων, κουκούλες φορούσαν και οι δοσίλογοι στη κατοχή, δεν ξέφυγαν και ιστορικά κτήρια της Αθήνας, όπως το κτήριο του Πανεπιστημίου, η Βιβλιοθήκη, όπου από τύχη δεν κάηκε, και η βιβλιοθήκη της νομικής όπου εκατοντάδες βιβλία καταστράφηκαν
"Από την μανία των κουκουλοφόρων –τι ειρωνεία– δεν γλίτωσε ούτε το κατάστημα που διατηρούσε επί της οδού Βουκουρεστίου η μητέρα του άτυχου 15χρονου που έχασε τη ζωή του από τα πυρά του ειδικού φρουρού το βράδυ του Σαββάτου στα Εξάρχεια..( Καθημερινή 09/12/08 )"
Και ως απλός άνθρωπος κάθομαι και σκέφτομαι.
Αυτοί είναι ο αγανακτισμένοι νεαροί ?? και έτσι τιμούν τον θάνατο του (συνονόματου μου) Αλέξη, του μικρούλη όπως με όλο τον σεβασμό αποκαλώ στο προηγούμενο ποστ μου??
Αυτό εγώ το θεωρώ περιύβριση νεκρού και μέσα σε όλες τις κατηγορίες που θα πρέπει να απαγγελθούν σε όσους συλληφθούν, και δεν αφεθούν ελεύθεροι επειδή κάποιος πήρε τηλέφωνο, για τα επεισόδια είναι και αυτή η κατηγορία.
Άλλο οι πορείες διαμαρτυρίας υπό το φως του ήλιου, άλλο το ΑΠΑΙΤΟΎΜΕ με βροντερή φωνή, και υψωμένη γροθιά, φωνή λαού οργή θεού έλεγαν οι παππούδες μας και είχαν δίκαιο, χωρίς κουκούλες μολότοφ, πέτρες, και άλλο οι ληστρικές επιδρομές στο κέντρο της πόλης με μόνο σκοπό την καταστροφή και επαναλαμβάνω το ΠΛΙΆΤΣΙΚΟ
Τελικά οι κουκούλες κύριοι αναρχικοί έπεσαν και φάνηκε ο πραγματικός σας στόχος. Δεν είστε ούτε ιδεαλιστές ούτε τίποτε. εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου είστε. Τίποτε παραπάνω από γρυλάκιδες μπουγαδάδες διαρρήκτες, σε αυτό το σινάφι συγκαταλέγεστε από σήμερα.
Μπορείτε σας παρακαλώ κύριοι κουκουλοφόροι αυτή την πέτρα που κρατά ο κάθε ένας από εσάς να την δέσετε στο λαιμό σας και να πάτε να πνιγείτε μαζί με τους πάτρωνες σας
Άντε να αρχίσει να ξεβρομίζει ο τόπος
Άντε μπράβο ένας ένας

Υ.Γ. Δεν θα βάλω φωτογραφίες, αρκετές εικόνες είδαμε και αρκετά αηδιάσαμε

Εύγε. Ναι ΕΥΓΕ

2008-12-08T01:42:00.006+02:00

Ωραία. Τα πήρες τα οφίτσια σενιόρο πολιτσμάνε. Σού δώσανε και την πιστόλα.

Άψογα.

Ξέρεις μωρέ τι να την κάνεις??? Ξέρεις ορέ τι είναι αυτό το κουμπούρι που σου δώσανε και τι μπορεί να κάνει?? Δεν είναι νεροπίστολο ορέ κατάλαβε το

Τι ξέρεις Τίποτε.

Και απλά το έχεις και τριγυρνάς στις ρούγες καμαρώνοντας και δήθεν μυστικά το δείχνεις

Εγώ έχω πιστόλα. Είμη εξουσία ιγώ τώρα, για να μας κοιτάξουν με θαυμασμό οι άλλοι, Ήρθη η εξουσία, και μπας και πέσει και καμιά άμυαλη γκομενίτσα να φάμε και κάτι. Αμ πώς??

Και όταν τα δεκαπεντάχρονα σου έρχονται εσύ τι κάνεις??

Αντί να τα βουτήξεις από τ' αυτί και να τα πας στον πατέρα τους, Καλησπέρα σου φέραμε τον κανακάρη σου και αν τον ξαναπετύχουμε εκεί και μας ξαναμιλήσει έτσι θα του ρίξουμε δυο φούσκους που θα ακουστούν από τα Εξάρχεια στο Σύνταγμα, εσύ σαν άλλος Μπαϊρακτάρης κουσουμάρης την πιστόλα και του την ανάβεις του μικρού

Δηλαδή έκανες το καθήκον σου τώρα μάγκα μου???

Γι αυτό σου το δώσανε ορέ το σίδερο???

Θα ήθελα να δω την μαγκιά σου ορέ αν αντί για τον μικρούλι βρισκόταν μπροστά σου κανένας βαρύς κουμπουροφόρος και κουσουμάριζε κανένα σίδερο και άρχιζαν να σφυρίζουν οι σφαίρες βροχή δίπλα από τα αυτιά σου.

Ήθελα να σε έβλεπα τότε Αλλά μάλλον δεν θα σε έβλεπα, παρά μόνο την άλλη μέρα σε κάποια μυρμηγκοφωλιά χωμένο μπας και την βγάλεις καθαρή

Αλλά μάγκα μου έχεις μυαλό να σκεφτείς?? Ποιος το έχασε να το βρεις εσύ??

Δεν καταλαβαίνεις ορέ ότι έτσι ρεζίλεψες όλους αυτούς που πραγματικά κάνουν το καθήκον τους???

Τι είσαι εσύ δηλαδή?? Ο μέγας ο τρανός ο ντερβεντέρης και καραμπουζουκλής με την πιστόλα και οι άλλοι είναι οι ηλίθιοι??

Αλλά ένα πράγμα θα ήθελα να δω.

Να είσαι απέναντι στην μάνα του όρε την επόμενη της κηδεία του μικρούλι να σου ζητήσει η γυναίκα να της δώσεις απάντηση σε εκείνο το κατάμαυρο ΓΙΑΤΊ που θα της κατατρώει τα σωθικά

Εκεί να δω την μαγκιά σου και όχι στις ρούγες να το παίζεις εξουσία

Εκεί να την δω. Εκεί

Αλλά και εσείς ρε ρεμάλια ρε ρεμπεσκέδες. Ναι εσείς, που το έχετε βρει παιχνίδι να σπάτε και να καίτε. Εσείς και αυτοί που σας μαζεύουν και στέλνουν, και μην μου πείτε ότι δεν υπάρχουν μεγάλα κεφάλια που σας οργανώνουν, δεν είμαστε βλάκες, που σας μαζεύουν με τις βίτσες σαν τις γαλοπούλες και σας στέλνουν, ενώ αυτοί, οι μεγάλοι ντε, τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας τα έργα σας, την έκφραση της απόλυτης δημοκρατίας που πιστεύετε, εσείς βρε κορόιδα του κερατά, είστε ευχαριστημένοι από τον θάνατο του μικρούλι?? Γιατί μην μου πείτε ότι δεν φταίτε. Εσείς δεν τα ξεκινήσατε όλα?? Και τέλος τέλος έτσι εκφράζετε τα υπέρτατα δημοκρατικά σας αισθήματα???

Να χαρώ εγώ μάγκες της πορδής.

Τι άλλο να πω.

Τα λέει όλα το βίντεο που ακολουθεί, για τον κουμπουροφόρο και για τα βαθύτατα δημοκρατικά αισθήματα του κάθε μάγκα που νομίζει ότι κάτι έκανε επειδή πέταξε μια πέτρα η μια μολότοφ

Έγινες ΆΝΤΡΑΣ ρε κρετίνε??

Έγινες???

Η νομίζεις ότι σε φοβήθηκαν οι μεγαλόσχημοι τραπεζίτες και απανταχού μεγαλολεφτάδες??

Αλί από κανένα ανθρωπάκο η κανένα παιδάκι που θα δει πάλι τα ραδίκια ανάποδα, που θα πάει πάλι τσάμπα και βερεσέ, γιατί εσύ μωρή κότα ήθελες να το παίξεις άντρας πετώντας πέτρες και μολότοφ και γιατί εσύ ρε μπάτσε του κερατά ήθελες να το παίξεις εξουσία

Τραβάτε στο διάολο και οι μεν και οι δε.

http://www.in.gr/video/default.aspx?videoID=%2076191

Και για να μην παρεξηγούμε : Άλλο ο αστυφύλακας που τιμά την στολή του με τον ένα η τον άλλο τρόπο προσφέροντας τις υπηρεσίες του και κάνει τους πολίτες να νοιώθουν ασφαλείς, και άλλο αυτά τα αχαρακτήριστα που πάνε στην αστυνομία για να ικανοποιήσουν τα κόμπλεξ τους και που η θέση τους είναι στον ψυχίατρο

Πολυτεχνείο

2008-11-25T00:37:00.010+02:00

Η μαύρη μερσεντές ανέβαινε την λεωφόρο Συγγρού με ταχύτητα κατευθυνόμενη στο κέντρο. Μέσα ένας κουστουμαρισμένος κύριος οδηγούσε και συνχρόνος από το κινητό του κανόνιζε όσες εκκρεμότητες είχαν μείνει από την δουλειά του.
-Και τι με νοιάζει εμένα αν αυτή έμεινε έγκυος?? Εγώ θα πληρώσω την εγκυμοσύνη της??
-.......
-Τι θα πει τι να κάνεις?? Τους έχω γραμμένους τους νόμους, να την μεταθέσεις στο υποκατάστημά μας στην Παιανία.
-......
-Αυτό θέλω και εγώ, να εξαναγκαστεί σε παραίτηση, να γλυτώσουμε και την αποζημίωση.
-......
-Α και που 'σε, δες αν υπάρχουν άτομα να συμπληρώνουν τριετία. Να τους απολύσεις, και να προσλάβεις νέους. Να μην ανέβει το κόστος της μισθοδοσίας. Κατάλαβες??
-......
-Ο.Κ. Κλείνω τώρα γιατί φτάνω
-Είχε πλησιάσει αρκετά στήν οδό Πατησίων. Όλοι οι δρόμοι ήταν κλεισμένοι για την γιορτή.
Πλησίασε σε ένα μεγάλο πάρκινγκ όσο κοντύτερα στο πολυτεχνείο του ήταν επιτρεπτό, έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στον παρκαδόρος, άφησε μέσα στο αυτοκίνητο το σακάκι και την γραβάτα, αγόρασε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο από ένα ανθοπωλείο και τράβηξε για την πύλη.
Ο κόσμος όλο και πύκνωνε καθώς πλησίαζε στην πύλη του ιδρύματος, μουσική συνθήματα γέμιζαν τον αέρα καθώς πλησίαζε.
Κάποιοι που στέκονταν κοντά στά κάγκελα τον είδαν. Άνθρωποι απλοί, χωρίς φανταχτερά ρούχα χωρίς εντυπωσιακά αυτοκίνητα, και χωρίς γεμάτα πορτοφόλια.
-Κοίτα. Ο.......... Τον θυμάστε??? είπε ο ένας.
-Ναι βέβαια, είπαν οι άλλοι δυό. Θυμόμαστε ακόμα το ξύλο που φάγαμε για να τον γλυτώσουμε,όταν τον είχαν αρπάξει οι μπάτσοι και τον βάραγαν.
-Ναι, και κοίτα τον τώρα. Τα ξεπούλησε όλα για το χρήμα.
-Δεν είναι όλοι ιδεολόγοι αγωνιστές σαν και εσάς, είπε ο τρίτος της παρέας κοροϊδευτικά στους άλλους δυό.
Και οι τρείς κούνησαν το κεφάλι.
Τον έβλεπαν να πλησιάζει, ώσπου ο ένας της παρέας δεν άντεξε.
-Θα πάω να του μιλήσω, είπε στους άλλους δυό
-Ναι, και σιγά μην και καταδεχθεί να σου μιλήσει, απάντησαν οι άλλοι δυό.
Έφυγε από την παρέα και τον πλησίασε.
-Ρε.............. τι κάνεις???
Γύρισε και κοίταξε τον άσημο άνθρωπο με τα φτωχικά ρούχα που του μίλησε.
-Παρακαλώ??
-Τι κάνεις?? Καλά??
-Δεν θυμάμαι να σας γνωρίζω κύριε, αποκρίθηκε και έκανε να προχωρήσει. Ο άλλος τον έπιασε από το μπράτσο.
-Δεν με γνωρίζεις ρε κάθαρμα?? Κοίτα καλά. Δεν με γνωρίζεις?? Τόσο πολύ σε τύφλωσε το χρήμα ρε ξεπουλημένε?? Εγώ και ο ....... δεν σε γλιτώσαμε από τους μπάτσους που σε βαράγανε με τα γκλοπ το πρωινό της μέρας που μπήκε το τανκς μέσα?? Στην ΕΣΑ κατέληξα ρε, κουτσάθηκα από το ξύλο για εσένα ρε και εσύ δεν με γνωρίζεις?? Α, να χαθείς καθίκι, του είπε και, ο άνθρωπος με τα φτωχικά ρούχα, έφυγε.
Εκείνος τίναξε το πουκάμισό του με το χέρι και πλησίασε το "κεφάλι".
Άφησε το τριαντάφυλλο εκεί μαζί με τα άλλα τριαντάφυλλα την ίδια στιγμή πού μια τηλεοπτική κάμερα γύριζε προς το μέρος του και κάποια φλας άστραφταν.
Έφυγε, Πήγε περπατώντας μέχρι το πάρκινγκ που έχε αφήσει το αυτοκίνητό του.
Ζήτησε από τον παρκαδόρο να του το φέρει
Ο παρκαδόρος χάθηκε στον διάδρομο που οδηγούσε στα υπόγεια, και επέστρεψε οδηγώντας την μαύρη μερσεντές.
Από μια αδέξια όμως κίνηση ο καθρέφτης του αυτοκινήτου βρήκε στον τοίχο αφήνοντας μια γρατζουνιά πάνω του.
Εκείνος έγινε έξαλλος και φώναζε του παρκαδόρου, την ώρα που ο νεαρός του ζητούσε συγγνώμη και του έλεγε ότι ήταν διατεθειμένος να πληρώσει τον γρατζουνισμένο καθρέφτη.
-Τι?? να πληρώσεις την ζημιά?? Όλος σου ο μισθός δεν φτάνει ρε άχρηστο για να αγοράσεις ένα τέτοιο καθρέφτη, τι νομίζεις ότι είναι?? Κουλούρι??
-Ο προϊστάμενος του πάρκινγκ άκουσε την φασαρία και τώρα ζητούσε να μάθει τι συνέβαινε.
-Να τον απολύσεις τούτη την στιγμή, απαίτησε. Τι, σας φέρνουμε εδώ τα αυτοκίνητά μας, σας πληρώνουμε χρυσούς, για να μας τα γρατζουνάει το κάθε Αλβανάκι που έχετε μαζέψει εδώ μέσα?? Να τον απολύσεις τώρα.
Ο προϊστάμενος του πάρκινγκ, πήρε τα στοιχεία του, και του υποσχέθηκε ότι θα επικοινωνήσει το συντομότερο μαζί του την ώρα που κοιτούσε αγριεμένος τον κάτωχρο, και με σκυμμένο κεφάλι, υπάλληλο.
Πήρε το αυτοκίνητο και άρχισε να οδηγεί γρήγορα με κατεύθυνση την Βούλα.
Το κινητό του χτύπησε και πάλι.
-Ναι
-.......
-Α ωραία, βρες καμιά δεκαριά Αλβανούς, δως τους από ένα εικοσάρι την ημέρα, και πολλά τους είναι, και κάνε την δουλειά.
-.......
-Άλλο κάτι??? Ο.Κ, έλα γειά
Έκλεισε το τηλέφωνο και πάτησε και άλλο γκάζι να περάσει το φανάρι που είχε ανάψει κίτρινο Δεν πρόλαβε και πέρασε το φανάρι με κόκκινο ενώ ένα αυτοκίνητο που είχε ξεκινήσει από τον κάθετο δρόμο φρέναρε απότομα.
Αυτά είναι για τους πληβείους, μουρμούρισε καθώς χανόταν στο βάθος του δρόμου

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε...... κάθε είδους ξεπουλημένο

Πινελιές κόκκινου

2008-11-15T22:36:00.006+02:00

Ήταν εκεί στην ώρα του. Ίσως και λίγο νωρίτερα. Τι σημασία έχει.

Θα την δεί. Αυτό ήταν το σημαντικό. Περίμενε, ακουμπησμένος στο μαντράκι στον σταθμό του μετρό. Δίπλα του ακριβώς ακουμπισμένα προσεκτικά μια μποτήλια κόκκινο κρασί δυο κρυστάλλινα κολονάτα ποτήρια και ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Η ώρα περνούσε, τα λεπτά του φαίνονταν αιώνες. Είχε αργήσει. Αγωνιούσε μήπως δεν έρθει.

Ο κόσμος που περνούσε δίπλα του κοίταζε αυτόν, την μποτήλια, τα ποτήρια που γυάλιζαν στο τεχνητό φώς της κολόνας, το τριαντάφυλλο, και όλοι, μάλλον, του εύχονταν ότι καλύτερο, κάποιες κοπέλες μάλιστα κοιτούσαν τόσο επίμονα που θα έλεγε κανείς ζήλευαν την τυχερή και ενδόμυχα θα ήθελαν να είναι στην θέση της.

Η ώρα περνούσε, δεν είχε φανεί ακόμα. Ανησυχούσε, κάθε τόσο κοίταζε στο ρολόι του τα λεπτά να κυλούν, και στό κινητό του την άδεια οθόνη με τα μπαράκια του σήματος να ανεβοκατεβαίνουν κοροιδευτικά θα έλεγες.

Έσπρωξε με το ένα χέρι το μαύρο σακκάκι, και με το άλλο έβγαλε τα τσιγάρα από το τσεπάκι του κόκκινου κοτλέ πουκαμίσου.

Με το αναμμένο τσιγάρο στο χέρι και τα πνευμόνια γεμάτα καπνό, κοίταξε την μποτύλια.

Θα της αρέσει άραγε αυτό που είχε σχεδιάσει?? Αυτός αυτή το κρασί μόνοι κάπου, όπου διαλέξουν, να ρουφήξουν την γλυκιά ζεστασιά του.

Που είναι όμως?? Γιατί αργεί??

Από το βάθος της σκάλας άρχισε να φαίνετε ένα ξανθό κεφάλι με ένα κόκκινο σκουφάκι φορεμένο.

Την είδε, άστραψε από χαρά. Ήρθε.

Εκείνη πάνω στην κυλιόμενη σκάλα κοίταζε γύρω. Πού είναι???

Τόν είδε. Τα καταγάλανα μάτια της άστραψαν, το λευκό της πρόσωπο φωτίστηκε με ένα αγγελικό φώς, τα κατακόκκινα χείλη της σχημάτισαν ένα πλατύ χαμόγελο. Τον πλησίασε.

-Συγγνώμη που άργησα

-Σημασία έχει ότι είσαι εδώ

-Να μωρέ ξέρεις........

-Μήν λες τίποτε, την έκοψε, δεν έχει σημασία τίποτε άλλο. Μόνο ότι ήρθες. Αυτό έχει σημασία. Αυτά γιά εσένα. Της έδωσε το τριαντάφυλλο και ένα φιλί στό μάγουλο, εκείνη το πήρε στά χέρια της κρατοντας το σαν κάτι πολύτιμο, δεν μπορούσε να κρύψει πια ότι πετούσε από χαρά.

-Πάμε?? της είπε. Εκείνη έγνεψε καταφατικά και ξεκίνησαν.

Περπατούσαν ανάμεσα στα νεοκλασικά, ήταν μόνο οι δυό τους που περπατούσαν σε αυτά τα πλακόστρωτα στενά δρομάκια τα φωτισμένα με λιγοστό φώς, αυτός έψαχνε το κατάλληλο μέρος, αυτό που θα ταίριαζε στην περίπτωση, συχνά σταματούσε την αναζήτηση και την κοιτούσε που περπατούσε δίπλα του.

Θεέ μου πόσο όμορφη. Θα έλεγε κανείς ότι το φώς που υπάρχει ολόγυρα προέρχεται από εκείνη, σκεφτόταν.

Εκείνη κοιτούσε το τριαντάφυλλο, χάιδευε με τα δάχτυλα της τα κατακκόκινα πέταλα, ρουφούσε αχόρταγα το άρωμα του, και κάθε λίγο κοίταζε αυτόν, που την κοιτούσε επίμονα σαν μαγεμένος. Του χάριζε χαμόγελα, και αμήχανα ναζιάρικα γελάκια.

Σε μια σκοτεινή γωνιά στην μέση μιας φαρδιάς πέτρινης σκάλας που οδηγούσε στην κορυφή του λόφου, ενας ηλικιωμένος καθισμένος σε ένα σκαμπό έπαιζε με ακορντεόν μια μελωδία.

Την σταμάτησε. Άφησε το μπουκάλι και τα ποτήρια στό πρώτο σκαλί στην ρίζα του μεγάλου δένδρου που υπήρχε εκεί. Την πλησίασε, πέρασε τα χέρια του από την μέση της, άρχισε να την χορεύει στον ρυθμό της μουσικής.

Εκείνη χαμογέλασε, τύλιξε τα χέρια της γύρω του και παραδόθηκε στίς προσταγές της κάθε νότας.

Στροβιλίζονταν στον ρυθμό της μελωδίας, πολύ ώρα, λίγη, τί σημασία έχει.

Οι λίγοι περαστικοί τους κοίταζαν εντυπωσιασμένοι από το θέαμα, αυτοί όμως δεν τους έβλεπαν. Αιχμαλωτισμένες οι ματιές, χαμένες του ενός στόν άλλο, ταξίδευαν στο πιο όμορφο ταξίδι.

Σταμάτησαν να χορεύουν, την πήρε απο το χέρι, την οδήγησε και την έβαλε να καθήσει στο πρώτο σκαλί κάτω από τα κλαριά το δένδρου που έκοβαν το φώς και τους έκρυβαν από τα αδιάκριτα μάτια.

Άνοιξε το μπουκάλι, γέμισε τα ποτήρια απο το κόκκινο σαν αίμα νέκταρ.

Της πρόσφερε το ένα ποτήρι, πήρε αυτός το άλλο. Τα ποτήρια άφησαν εκείνο τον λεπτό ήχο όταν αγγίχτηκαν. Ήπιαν λίγο, άφησαν τα ποτήρια στο σκαλί.

Κοίταξε γιά λίγο τα καταγάλανα μάτια της. Έσκυψε, άγγιξε με τα χείλη του τα κατακκόκινα δικά της χείλη.

Θαρρείς εκείνη την στιγμή άνοιξε ένα φράγμα, κύματα αγάπης ξεχύθηκαν τυλίγοντας και τους δυό, κάνοντάς τους να λάμπουν καθώς χάνονταν ο ένας στήν αγκαλιά του άλλου.

Το φώς της μέρας διέλυσε το σκοτάδι, όλο και περισσότεροι άνθρωποι περνούσαν από αυτή την σκάλα πηγαίνοντας στις δουλειές τους βιαστικά.

Κάποιοι όμως κοντοστέκονταν. Τούς έκανε εντύπωση που έβλεπαν το δένδρο ανθισμένο τέτοια εποχή, γεμάτο κατακκόκινα μικρά λουλούδια, και την μποτήλια με τα δυό μισογεμάτα, με κόκκινο κρασί, ποτήρια στην ρίζα του.

-Βρέ μυστήρια πράγματα, μουρμούρησε κάποιος περαστικός.

Sebastian

2008-11-11T04:28:00.003+02:00

Προχωρούσε στον δρόμο τυλιγμένος στο ζεστό πανωφόρι του πολύ πρωί, είχε μόλις χαράξει, και το πρώτο φως της μέρας πάλευε με την βαριά συννεφιά να φτάσει στην γη Ο καιρός κρύος, η πρωινή πάχνη έκανε τα πάντα να μοιάζουν σαν τυλιγμένα σε ένα ψιλό λευκό τούλι. Ψιλόβρεχε, τόσο που ίσα ίσα που το καταλάβαινες, περισσότερο από τους κύκλους που σχημάτιζαν οι σταγόνες όταν συναντούσαν τον βρεγμένο δρόμο.
Προχωρούσε στον έρημο δρόμο βιαστικά να φτάσει ( που?)
-Σεμπάστιαν, η φωνή έσχισε την ησυχία
Κοντοστάθηκε, γύρισε το κεφάλι να δει την γυναίκα που τον φώναζε
-Σεμπάστιαν, ξαναείπε εκείνη
Αυτός, σήκωσε τούς γιακάδες του πανωφοριού, και άρχισε να περπατά γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα πολλές φορές γλιστρώντας στην βρεγμένη άσφαλτο.
Η φωνή ξανακούστηκε απόμακρη πια λες και έβγαινε από τα βάθη της γης
-Σεμπάστιαν
Άρχισε να τρέχει, να τρέχει όσο ποιο γρήγορα μπορούσε, και ας μην ήταν αυτό το όνομά του.
Έτρεχε λες και τον κυνηγούσαν, κάποιος ή κάτι.
Έτρεχε μέχρι που οι δυνάμεις του άρχισαν λίγο λίγο να τον εγκαταλείπουν, λαχανιασμένος πήγε και ακούμπησε σε έναν από τους φανοστάτες ,που ακόμη αναμμένος, συμπλήρωνε με το δικό του το λιγοστό ακόμα φως της μέρας.
Κοίταξε πίσω, να δει Ο δρόμος έρημος, η φωνή δεν ακουγόταν πια
Έριξε μια ματιά απέναντι, το καφενεδάκι της γωνίας είχε μόλις ανοίξει. Μπήκε μέσα, παράγγειλε καφέ. Ο νους του γύρισε πάλι σε εκείνη την γυναικεία φιγούρα που ντυμένη μόνο με ένα λευκό φόρεμα τον είχε φωνάξει με αυτό το όνομα. Κάτι του θύμιζε, κάπου την είχε ξαναδεί. Προσπαθούσε όσο έπινε τον καφέ να θυμηθεί. Το ραδιόφωνο που μέχρι εκείνη την ώρα ήταν σιωπηλό άρχισε να παίζει ένα τραγούδι σε αργό ρυθμό. Samebody call me Sebastian.
Σύμπτωση?? Γύρισε έριξε μια ματιά στο ραδιόφωνο, τράβηξε μια τελευταία γουλιά από τον καφέ και σηκώθηκε να φύγει.
Βγαίνοντας από το καφέ έριξε μια ματιά στο φανοστάτη, αυτόν τον παλιό πράσινο φανοστάτη που το πάνω μέρος του έγερνε θαρρείς από το βάρος του χρόνου, και τότε θυμήθηκε, την κοπέλα με το λευκό φόρεμα γονατιστή μπροστά στον φανοστάτη να φωνάζει αυτό το όνομα και να ξεσπά σε κλάματα ένα ίδιο, πρωινό σαν και αυτό
Καθώς κούμπωνε το μπουφάν του τη είδε να έρχεται από την άκρη του δρόμου, τον πλησίασε του άπλωσε το λευκό της χέρι και είπε χαμηλόφωνα πάλι το ίδιο όνομα
-Sebastian
Εκείνος την κοίταξε, ήταν βρεγμένη ως το κόκκαλο, έτρεμε από το κρύο, κοίταξε το χέρι της που έμενε μετέωρο, απλωμένο προς το μέρος του, και τέλος την κοίταξε στα μάτια. Τότε ήταν που πήρε την απόφαση. Από εκείνη την στιγμή έτσι θα τον έλεγαν.
Έπιασε το απλωμένο χέρι την τράβηξε κοντά του κάτω από την προστασία του χοντρού πανωφοριού του και άρχισαν να περπατούν μαζί χέρι χέρι μέχρι που χάθηκαν στο βάθος του ορίζοντα

Αναμνήσεις

2008-10-19T19:52:00.006+03:00

Όσο ζεις, διάφορα πράγματα συσσωρεύονται μέσα στο μυαλό σου.

Εικόνες, αισθήσεις λόγια, συναισθήματα, όλα αυτά τακτοποιημένα μέσα στο μυαλό όπως οι φωτογραφίες σε ένα άλμπουμ.

Άλλα από αυτά είναι ευχάριστα άλλα όχι. Άλλα σε έκαναν, να χαμογελάσεις να γελάσεις δυνατά, να ευχαριστηθείς, άλλα σε πόνεσαν, σε πλήγιασαν σε έκαναν να κλάψεις και ίσως έμεινες γιά μέρες άρρωστος μέχρι να συνέλθείς από το, εσύ ξέρεις ποιό, χτύπιμα.

Λένε ότι "ο χρόνος γιατρός", σου απαλύνει τον πόνο, σου γιατρεύει τις πληγές, γίνεσαι όπως πριν(?). Δεν το σκέφτεσαι πια, δεν πονάς πια, και το χαμόγελο επανέρχεται. Είσαι πια καλά.

Όμως στο βάθος του μυαλού μέσα σε αυτό το άλμουμ, υπάρχουν ακόμα, όλα αυτά που σε πλήγιασαν, σε πόνεσαν. Δεν έφυγαν. Έμειναν καλυμμένα ανάμεσα στις σελίδες, ξεχασμένα ίσως, αλλά μένουν εκεί.

Υπάρχουν, περιμένουν θαρρείς κρυμμένα όπως οι ξεχασμένες καρφίτσες στα ρούχα να τρυπίσουν το ανυποψίαστο δάχτυλο που θα αγκίξει το συγκεκριμένο σημείο.

Παραμένουν μέσα στις σελίδες αυτού του άλμπουμ βαθιά, χωρίς ίσως ακόμα και εσύ ο ίδιος να θυμάσαι, υποψιάζεσαι την ύπαρξή τους.

Κάποια στιγμή η μοναξιά, ή κάποιο γεγονός, κάποιο μέρος, κάποια λόγια, κάποια εικόνα η μελωδία, η ακόμα και ένα αντικείμενο, θα σε κάνουν να ανοίξεις αυτό το άλμπουμ και να αρχίσεις την περιπλάνηση στις σελίδες του, να βλέπεις εικόνες, να θυμάσαι αισθήσεις λόγια συναισθήματα.

Εκεί σε κάποια ανύποπτη στιγμή το δάχτυλο καθώς γυρίζει τις σελίδες θα τρυπηθεί από κάποια από τις κρυμμένες καρφίτσες.

Θα νιώσεις πόνο, θα θυμηθείς τον πόνο εκείνο. Μήν φοβηθείς. Μην μείνεις να πονάς. Να έχεις την δύναμη να γυρίσεις να δεις το δάχτυλό σου με την καρφίτσα καρφωμένη πάνω σε αυτό. Να την τραβήξεις, να την ξεκαρφώσεις από το δάχτυλο, να δείς την πληγή, μια τόση δα τρυπίτσα που από μέσα της βγαίνουν μια δυο σταγόνες αίμα πριν κλείσει, και χαθεί.

Μένεις και κοιτάς μια την καρφίτσα μια το δάχτυλό σου μιά το ζεστό αίμα και μιά την σελιδα με την εικόνα.

Παίρνεις την καρφίτσα, την βουτάς στο αίμα που έχει τρέξει, όπως την πένα στο μελάνι και γράφεις μια και μόνη λέξη, λεζάντα σε αυτή την φωτογραφία.

ΓΙΑΤΊ.......????????

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που θέλεις να πάρει αυτό το άλμπουμ από το μυαλό σου, να το πετάξεις στην ζωηρή φωτιά που καίει στό τζάκι απέναντί σου, να πάψεις κάθε που το ξεφυλίζεις να τρυπιέσαι, να πονάς να θυμάσαι.

Κοιτάς το κατακόκκινο "γιατί" που έγραψες στήν σελίδα, το κλείνεις και αντί να το πετάξεις στην φωτιά, το αγκαλιάζεις γέρνεις στό πλάι κλείνεις τα μάτια κοιμάσαι.

Ας μείνει αναπάντητο το κατακκόκινο "γιατί".

Τι θα αλλάξει αν απαντηθεί?

Τίποτα

Ας Παίξουμε

2008-10-18T21:56:00.005+03:00

Η αγαπητή blogοφιλη Κοκκινογούλι με κάλεσε να παίξω στο παιχνίδι τον 5 ερωτήσεων.
Τι θα ρωτούσα ένα φιλόσοφο, έναν παλιό έρωτα, ένα μέντιουμ, ένα παιδί και στον καθρέφτη σου…
Ας αρχίσω πρώτα με τον φιλόσοφο κάνοντάς του δυο ερωτήσεις:
1) Μπορεί να χαρακτηριστεί ένας κόσμος υψηλής τεχνολογίας πολιτισμένος??
και
2) Μπορεί να χαρακτηριστεί ο άνθρωπος, ως ενσάρκωση της ελευθερίας, μέσα σε ένα σύμπαν που υπακούει κατά γράμμα σε νόμους??

Τον παλιό έρωτα:
Έφυγες για το λίγο μου, η επειδή αυτό που ένοιωθα ήταν πολύ και σε έπνιξε??

Ένα μέντιουμ:
Πώς θα κάνουμε λεφτααααααααααααααααααααααααααααααααααααα???( χιχιχιχιχιχι ), και σιγά μην μου απαντήσει, γιατί αν ήξερε τότε δεν θα έκανε το μέντιουμ.........

Ένα παιδί:
Δεν θα το ρωτούσα τίποτε, μόνο θα το κοίταζα για να θυμηθώ τη σημασία της ελευθερίας

Τον Καθρέφτη σου:
Το βράδυ όταν ετοιμάζομαι για ύπνο αφού πλύνω τα δόντια μου, στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη μου και ρωτώ τον εαυτό μου. "Έμαθες σωστά αυτά που σου δίδαξε η σημερινή μέρα?? Να φροντίσεις αυτά τα μαθήματα να τα θυμάσαι ώστε να είσαι την αυριανή μέρα καλύτερος άνθρωπος"

Αυτά τα ολίγα.
Δεν απευθύνω συγκεκριμένη πρόσκληση, όποιος θέλει παίρνει σκυτάλη και παίζει
Καλό Σ/Κ.

Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους και φίλες μου.
Καλή και χαμογελαστή Κυριακή, και εβδομάδα

Άνθρωποι και ναυάγια

2008-10-06T00:50:00.010+03:00

Κυριακή πρωί. Ένα φθινοπωρινό Κυριακάτικο πρωινό από αυτά που σε προκαλούν να βγεις έξω, να περπατήσει, να μυρίσεις μυρωδιές χορτασμένου από νερό χώμα, να απολαύσεις την λιακάδα, το γαλανό του ουρανού με στολίδια, λίγα άσπρα σύννεφα να μένουν ακίνητα.
Βγήκε με αργά βήματα από το σπίτι κρατώντας ένα βιβλίο "ΜΕΓΆΛΑ ΝΑΥΆΓΙΑ". Άρχισε να περπατά στον δρόμο με προορισμό το γνωστό γι' αυτόν καφέ. Οι διαβάτες λιγοστοί, να περπατούν αργά ολόγυρα απολαμβάνοντας την πρωινή τους βόλτα. Όλοι ελαφρά ντυμένοι, έδειχνε να είναι μια ζεστή μέρα.
Αυτός όμως ένιωθε αυτό το αλλόκοτο κρύο να του περονιάζει τα κόκαλα, να τον κάνει να μαζεύεται, και να τρίβει τα ξυλιασμένα χέρια του. Μόνο αυτός φαινόταν να το νιώθει??? Γιατί άραγε???
Η χιλιοπερπατιμένη διαδρομή όλο και έφτανε στο τέλος της, δεν πρόσεχε τριγύρω,τις εικόνες που προσπερνούσε, τις είχε δει άλλωστε τόσες φορές.
Τι να είχε αλλάξει σε τόσο λίγο διάστημα που να είναι άξιο προσοχής??? Μάλλον τίποτε.
Έφτασε στην πλατεία με τα πολλά τραπεζάκια, διάλεξε ένα και κάθισε, παράγγειλε μια ζεστή σοκολάτα, επιθυμία που έκανε τον σερβιτόρο να απορήσει, σχηματίζοντας στο πρόσωπό του μια γκριμάτσα την ίδια στιγμή που του απαντούσε, "Αμέσως".
Κοίταξε γύρω του. Η φύση είχε φορέσει τα καφεκόκκινα χρώματα του φθινοπώρου λιγοστές παρέες, τα περισσότερα τραπεζάκια άδεια, κοιμούνται ακόμη από την έξοδο του Σαββάτου οι άνθρωποι.
Μα αυτή η κοπέλα τον κοιτάζει, ναι τον κοιτάζει. Γιατί όμως?? Δεν την ξέρει, δεν θυμάται να την ξέρει.
Κοιτάζει τον εαυτό του. Δεν έχει τίποτε παράξενο επάνω του που να προσελκύει την προσοχή, και όμως τον κοίταζε. Τι έβλεπε??
Κοίταξε πάλι προς το μέρος που την είχε δει, η καρέκλα ήταν άδεια, είχε φύγει. Όμορφη ήταν. Μπορεί και όνειρο.
Ο σερβιτόρος άφησε την κούπα με την ζεστή σοκολάτα λέγοντας το συνηθισμένο "Ορίστε", πήρε τα χρήματα πού του έδωσε και εξαφανίστηκε στο εσωτερικό του καταστήματος.
Άρπαξε την κούπα με τα δυο χέρια, θέλοντας περισσότερο να τα ζεστάνει. Τράβηξε μια γερή γουλιά από το ζεστό ρόφιμα προσπαθώντας να διώξει το κρύο που ένοιωθε. Άφησε την κούπα πάλι στο τραπεζάκι, κοίταξε γύρο.
Ήταν μόνος.
Άνοιξε το βιβλίο, άρχισε διαβάζει, ώσπου στην πρώτη φωτογραφία ναυαγισμένου πλοίου στάθηκε, άρχισε να την κοιτά με επιμονή. Η ψυχή του βρέθηκε σε μια περίεργη έκσταση, θα έλεγε κανείς ότι ενόθηκε με την ψυχή του βυθισμένου πλοίου της φωτογραφίας, έβλεπε εικόνες της αλλοτινής του ζωής.
Το είδε περήφανο, γεμάτο ζωή με τις τσιμηνιέρες του να καπνίζουν ,έτοιμο να φύγει για άλλους τόπους, μεταφέροντας εμπορεύματα, ανθρώπους και αισθήματα, χαρές, λύπες, προσμονή αγωνία, αγάπη, μέχρι που εκείνο το λάθος, το μοναδικό λάθος το έκανε να στέκει εκεί ανήμπορο κουφάρι καθισμένο στην άμμο με την μοναξιά του βυθού να γεμίζει τα αμπάρια του ποιος ξέρει πόσα χρόνια τώρα, και για πόσα χρόνια ακόμα.
Η ελπίδα για ένα χέρι να το σώσει από το μαρτύριο του, τραβώντας το και πάλι στην επιφάνεια να επουλώσει τις πληγές του, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία να οργώσει περήφανο πάλι την θάλασσα να αργοσβήνει, μαζί με αυτό το ίδιο που λίγο λίγο η αρμύρα το κατατρώει το εξαφανίζει, ίδια όπως εξαφανίστηκε από τις μνήμες των ανθρώπων.
Και από πάνω του το βάρος της θάλασσας.
Αβάσταχτο βάρος.
Ίδιο σαν αυτό που πιέζει την ανθρώπινη ψυχή

Πληροφορίες για το βιντεάκι: Πρόκειται για το Α/Τ ΠΑΤΡΊΣ το οποίο βυθίστηκε την νύχτα της 20ης Νοεμβρίου το 1868 στην θέση Κούνδουρος.
Το καράβι με 400 επιβάτες είχε σαλπάρει από τον Πειραιά και περιπλέοντας την Κέα κατευθυνόταν προς Σύρο
Το πλοίο άνηκε στην ναυτιλιακή εταιρεία «Ελληνική Ατμοπλοΐα»
Χαρακτηριστικό του πλοίου οι τεράστιες προωθητικές ρόδες που το έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ποταμόπλοιο.
Χαρακτηριστικά στο άρθρο της εφημερίδας Αστήρ των Κυκλάδων της 2ας Μαρτίου του 1868 αναφέρεται για το ναυάγιο: «Το δυστύχημα τούτο κατετάραξε τους συμπολίτας ημών και ελύπησε βαθέως τους ενδιαφερομένους Κυρίους Μετόχους και τους ομογενείς, ουχί ήττον άκρως κατέθλιψε και κατεπίκρανε και άλγος ανίατον επροξένησε εις την καρδίαν των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρίας και εις τον Πλοίαρχον αυτόν και τους άλλους Πλοιάρχους, όσοι τυχαίως ευρέθησαν ταξιδεύοντες με το ατμόπλοιον εκείνο, ερχόμενοι από τας πατρίδας αυτών, εις άς ήσαν εν αδεία προ ημερών».

Βιβλιογραφία:( και για περισσότερες πληροφορίες )

http://www.keawest.gr/viewtopic.php?t=72&sid=e4f8c1e7ff6ae37004232660b9225803

Η Θαλασσούλα

2008-10-04T03:41:00.011+03:00

Η άδειά του για το καλοκαίρι ξεκινούσε εκείνο το πρωινό.
Εκείνος χωρίς να χάσει καιρό φόρτωσε τα πράγματα πού είχε ετοιμάσει την προηγούμενη μέρα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε για το εξοχικό του σπίτι, όπου θα περνούσε τις μέρες που είχε στην διάθεσή του.
Οδηγούσε γρήγορα, βιαζόταν να φτάσει εκεί που τον περίμενε η χαλάρωση και η αγαπημένη του βάρκα.
Του άρεσε πολύ να ξανοίγεται με αυτή στα ανοιχτά, να ψαρεύει με το καλάμι του, να κάνει βόλτες, ανακαλύπτοντας ερημικές ακρογιαλιές, να κολυμπά στα καθαρά νερά τους, να απολαμβάνει την ησυχία που τόσο είχε ανάγκη.
Μετά από τέσσερις ώρες οδήγημα, έφτασε επιτέλους. Πάρκαρε το αυτοκίνητο στην αυλή.
Δεν είχε αλλάξει, ευτυχώς τίποτα από την τελευταία φορά που ήταν εκεί, αρκετούς μήνες πριν Ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο διώροφο σπίτι με επάνω τις δυο κρεβατοκάμαρες μια τουαλέτα και ένα μεγάλο μπαλκόνι που μπορούσε κανείς να καθίσει και να απολαύσει την υπέροχη θέα που απλωνόταν μπροστά του. Κάτω το σαλόνι η κουζίνα και μια δεύτερη τουαλέτα. Μια υπέροχη αυλή περιέβαλε το σπίτι, το σπίτι του, γεμάτη γρασίδι πέτρινους διαδρόμους και παρτέρια με λουλούδια που της έδιναν ιδιαίτερο χρώμα και άρωμα.
Κάποια άλλα εξοχικά ήταν σε τέτοια απόσταση, που με δυσκολία φαίνονταν, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι κανένας άλλος δεν υπήρχε εκεί.
Ξεφόρτωσε τα πράγματα και άρχισε να τα τακτοποιεί στο σπίτι. Όταν τελείωσε έφτιαξε ένα καφέ και κάθισε στο μπαλκόνι. Άρχισε να κοιτά γύρω την θέα, τέλος έριξε μια ματιά και στην αυλή
-Η αυλή θέλει φτιάξιμο, μουρμούρισε, αλλά όχι σήμερα αύριο.
Η επόμενη μέρα ξημέρωσε, μια ηλιόλουστη ζεστή καλοκαιρινή μέρα.
Εκείνος βάλθηκε να καλλωπίζει την αυλή του, να κουρεύει το γρασίδι, να τακτοποιεί τους θάμνους, να περιποιείται τα παρτέρια, τέλος έβγαλε την βάρκα του από το γκαράζ που την φύλαγε.
Μια μικρή γαλάζια βάρκα πέντε μέτρων με μηχανή και μια μικρή καμπινούλα με δυο κρεβάτια που ίσα ίσα χωρούσε ένας μετρίου ύψους άνθρωπος να ξαπλώσει.
Έκανε τις απαραίτητες ετοιμασίες και την έριξε στην θάλασσα.
Την επόμενη μέρα θα πήγαινε για ψάρεμα.
Αδημονούσε, γιατί είχε πολύ καιρό να πάει και του έλειπε η χαρά που του έδινε αυτή η απασχόληση.
Η επόμενη μέρα ξημέρωσε, αφού ήπιε ένα πρωινό καφέ μάζεψε τα σύνεργα του ψαρέματος τα φόρτωσε στην βάρκα του και ξεκίνησε. Ακολούθησε την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που πήγαινε συνήθως.
Μετά από λίγη ώρα εντόπισε ένα κόλπο που δεν είχε ξαναδεί. Του φάνηκε καλό μέρος και πλησίασε. Στην είσοδο του κόλπου υπήρχαν βράχια που μόλις ξεπρόβαλαν από την επιφάνεια της θάλασσας. Γύρω γύρω από τον κόλπο ψηλές απότομες πλαγιές εμπόδιζαν την προσέγγιση στην μικρή παραλία, ένα ήσυχο μέρος ότι έπρεπε γι'αυτόν.
Μπήκε προσεκτικά στον κόλπο αποφεύγοντας τα βράχια που βρίσκονταν στην είσοδο, και όταν πλέον έφτασε στο κέντρο του, σταμάτησε την μηχανή, έριξε άγκυρα, έριξε την πετονιά του στο νερό και περίμενε να "τσιμπήσει".
Στο ενδιάμεσο άνοιξε το ραδιόφωνο, πήρε το βιβλίο που είχε αγοράσει πρόσφατα και άρχισε να διαβάζει.
Η ώρα περνούσε, αυτός είχε ξεχαστεί πια, τον είχε απορροφήσει το βιβλίο του, η απαλή μουσική και ο ρυθμικός ήχος των κυμάτων που έσκαγαν όταν έβρισκαν την στεριά.
Ένα τράβηγμα στην πετονιά έκανε το καλάμι να αναπηδήσει και αυτόν να πεταχτεί, άρπαξε το καλάμι και άρχισε να μαζεύει την πετονιά.
Αυτό που είχε πιάσει έδειχνε μεγάλο, γιατί τραβούσε δυνατά κάνοντας το καλάμι να λυγίζει και αυτόν να παλεύει μια να κρατηθεί πάνω στην βάρκα που έγερνε και τρανταζόταν και από την άλλη να νικήσει τον "αντίπαλό του" που πάλευε να μείνει στον κόσμο του νερού.
Η "μάχη" εξελισσόταν αμφίρροπη, και για πολύ ώρα μέχρι που και οι δυο αντίπαλοι απόκαμαν.
Αυτός άφησε το καλάμι που έπεσε πάνω στην βάρκα, έκατσε στην κουπαστή. Σκούπισε τον ιδρώτα του, κοίταξε την πετονιά που χαλαρή πια έμενε για λίγο στην επιφάνεια πριν χαθεί μέσα στο νερό.
Μια μικρή κόκκινη σταγόνα βγήκε στην επιφάνεια, κάτι που τον έκανε να απορήσει, μετά και άλλη και άλλη........
Βούτηξε στο νερό, έκανε ένα μακροβούτι προσπαθώντας να δει τι ήταν αυτό που είχε πιαστεί στο αγκίστρι του, χωρίς επιτυχία. Η πετονιά κατέβαινε πολύ βαθιά.
Ξαν' ανέβηκε στην επιφάνεια, πιάστηκε από την κουπαστή, πήρε μερικές βαθιές ανάσες, σκουπίζοντας το πρόσωπό του.
Λίγο πιο εκεί το νερό ταράχτηκε και ένα ξανθό γυναικείο κεφάλι ξεπρόβαλε στην επιφάνεια.
Τον κοίταξε με τα καταγάλανα μάτια της και με παραπονεμένη φωνή του είπε.
-Με πόνεσες
Εκείνος την κοιτούσε αποσβολωμένος
-Μη χειρότερα, ήταν το μόνο που μπόρεσε να αρθρώσει.
-Με πόνεσες, του είπε εκείνη δείχνοντάς του το χέρι της με το καρφωμένο σε αυτό αγκίστρι του.
Εκείνος ανέβηκε στην βάρκα και τής έδωσε το χέρι να ανέβει και αυτή.
Όταν εκείνη βρέθηκε πάνω στην βάρκα εκείνος έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Μια ψηλόλιγνη κοπέλα με ξανθιά μαλλιά που έφταναν μέχρι την μέση της, καταγάλανα μάτια, και κατάλευκο δέρμα βρισκόταν μπροστά του.
-Μα εσύ δεν φοράς τίποτε, της είπε
Εκείνη κοίταξε το γυμνό σώμα της. ενώ εκείνος πήρε από ένα ντουλαπάκι ένα κίτρινο αδιάβροχο και την σκέπασε με αυτό.
-Και τώρα ας δούμε το χέρι.
Της έπιασε το χέρι, τράβηξε το φαρμακείο που είχε πάντα μαζί του, της έβγαλε το αγκίστρι και της έδεσε την πληγή με έναν επίδεσμο.
Εκείνη περιεργαζόταν μια τον επίδεσμο και μια το αδιάβροχο που ήταν τυλιγμένη, ενώ αυτός κοιτούσε εκείνη.
Άπλωσε το χέρι του, άρχισε να της χαϊδεύει τα μαλλιά, εκείνη τον κοίταζε. Πέρασε το χέρι του πάνω από το μάγουλό της.
Εκείνη άπλωσε το χέρι της και έκανε ακριβός τις ίδιες κινήσεις με αυτόν χαϊδεύοντας του τα μαλλιά και το μάγουλο. Άρχισαν χαρίζουν δειλά χάδια ο ένας τον άλλο σαν μικρά παιδιά, ώσπου αυτός τράβηξε το χέρι του, και εκείνη το δικό της. Έμειναν να κοιτιούνται ίσα στα μάτια
-Πώς σε λένε??
-Θαλασσούλα
-Πού είναι το σπίτι σου??
-Εδώ, απάντησε δείχνοντας ολόγυρα την θάλασσα.
Εκείνος γέλασε και εκείνη χαμογέλασε σκερτσόζικα
-Εδώ μένω, του ξαναείπε, εδώ.
Εκείνος άπλωσε πάλι το χέρι του και με τα δυο του δάχτυλα άγγιξε το μέτωπό της κατεβάζοντας τα σιγά σιγά προς την μύτη της, κάνοντάς την να κάνει μια αστεία γκριμάτσα
Εκείνη άπλωσε το χέρι της και επανέλαβε την ίδια κίνηση, κάνοντάς τον να κάνει και αυτός μια αστεία γκριμάτσα, γέλασαν και οι δυο Εκείνη σηκώθηκε όρθια.
-Πρέπει να φύγω
-Θα σε ξαναδώ???
-Αν έρθεις εδώ
-Θα έρθω.
Πέταξε το αδιάβροχο βούτηξε στο νερό, απομακρύνθηκε με γρήγορο κολύμπι από την βάρκα προς το ανοιχτό πέλαγος.
-Θα έρθω και αύριο, της φώναξε, Θα έρθω.
Εκείνη γύρισε, και τον κοίταξε. Τού χαμογέλασε και βούτηξε βαθιά στο νερό.
Έμεινε μόνος πάνω στην βάρκα με τα σύνεργα ψαρέματος, το κίτρινο αδιάβροχο που πριν λίγο τύλιγε το σώμα της Θαλασσούλας ριγμένο στο πάτωμα της βάρκας.
Έπιασε το αδιάβροχο από το πάτωμα της βάρκας και το κοίταξε. Μετά κοίταξε πρός την θάλασσα.
Θα έρθω και αύριο. Θα έρθω.
Την άλλη μέρα πρωί πρωί ήταν εκεί, μαζί της, και την επομένη και την επόμενη.. Τούς έβλεπες συχνά να κολυμπούν μαζί, να τρέχουν να γελούν, να περπατούν χέρι χέρι να πειράζονται, να κοιτούν αγκαλιά κατακόκκινα ηλιοβασιλέματα, και όταν νύχτονε, ξαπλωμένοι στην αμμουδιά έμεναν να κοιτούν τα άστρα, με το χέρι της κουρνιασμένο τρυφερά στο χέρι του.
Ο καιρός πέρασε. Ένα βράδυ καθώς βρίσκονταν ξαπλωμένοι στην αμμουδιά εκείνος της είπε πώς πρέπει να φύγει.
-Γιατί, τον ρώτησε.
Εκείνος της εξήγησε ότι τελείωσε η άδειά του και έπρεπε να γυρίσει στην πόλη. Εκείνη έδειξε σαν να κατάλαβε.
-Έλα μαζί μου, της είπε
-Δεν γίνετε, ξέρεις ότι εδώ ζώ.
-Μείνε, του είπε
-Δεν γίνετε της αποκρίθηκε, αλλά θα έρχομαι όσο πιο συχνά μπορώ. Έβγαλε από την τσέπη του ένα γαλάζιο φουλάρι, της το έδεσε μαλακά στο μπράτσο. Έσκυψε και την φίλησε.
-Για να μην με ξεχάσεις.
Ένα φιλί που το πήρε μαζί του καλά φυλαγμένο μέσα στην καρδιά, την ψυχή του, μαζί με μια φωτογραφία της που είχε από τότε πάντα μαζί του, και που κάθε νύχτα την έβγαζε και έστελνε μια καληνύχτα και ένα φιλί στην Θαλασσούλα του.
Κάθε Σαββατοκύριακο το περνούσε μαζί της, δεν τον ένοιαζε αν έβρεχε αν έκανε κρύο αν είχε αέρα και φουσκοθαλασσιά αυτός πήγαινε και την έβρισκε, και αυτή πάντα τον περίμενε να τον καλωσορίσει με ένα λαμπερό χαμόγελο και ένα γλυκό φιλί, που όσο πέρναγε ο καιρός του έμοιαζε και πιο γλυκό.
Είχαν περάσει δυο μέρες από την τελευταία τους συνάντηση, εκείνο το χειμωνιάτικο Σαββατοκύριακο. Ο καιρός ήταν πολύ άσχημος αλλά αυτούς δεν τους ένοιαζε Όσο και αν λυσσομανούσε ο αέρας και τα κύματα χτυπούσαν στην αμμουδιά με ορμή αφήνοντας αφρούς να ξεχυθούν ολόγυρα, αυτοί είχαν μια σχισμή βράχου να τους προστατεύει και μια αγκαλιά να τους ζεσταίνει. Με τις αναμνήσεις αυτές νωπές ακόμα, γύρισε σπίτι του κατάκοπος από την δουλειά εκείνο το απόγευμα.
Πέταξε σε μια καρέκλα το μπουφάν, κάθισε στον καναπέ και άνοιξε την τηλεόραση.
Η είδηση για ένα ναυτικό ατύχημα και πετρελαιοκηλίδα τον έκανε να πεταχτεί πάνω σαν ελατήριο.
Το ρεπορτάζ έδειχνε την γνώριμη σε αυτόν ακτή γεμάτη πετρέλαιο ενώ το κουφάρι ενός τεράστιου τάνκερ που “λόγο θαλασσοταραχής έμεινε ακυβέρνητο και καρφώθηκε σε ύφαλο” φαινόταν σε κοντινή απόσταση.
-Θαλασσούλα, Θαλασσούλα μου, ψέλλισε, κάτ' ωχρός
Την άλλη μέρα πρωί πρωί ξεκίνησε για το εξοχικό του. Ανησυχούσε πολύ για την Θαλασσούλα.
Όταν έφτασε στην ακτή τότε μόνο συνειδητοποίησε το μέγεθος της καταστροφής.
Όλη η θάλασσα είχε σκεπαστεί με πετρέλαιο και μια μυρωδιά νάφθας σχεδόν του έσκιζε τα ρουθούνια.
Πού και πού κάποιος γλάρος κατάμαυρος από το πετρέλαιο προσπαθούσε να περπατήσει στην αμμουδιά, πού είχε γίνει και αυτή μαύρη, ανάμεσα σε νεκρά πουλιά και ψάρια που συνέχεια ξέβραζε η θάλασσα.
Χωρίς να χάσει καιρό τράβηξε με όλη του την δύναμη την βάρκα προς την θάλασσα, μπήκε μέσα και τράβηξε κατά τον κόλπο.
Δεν μπόρεσε όμως να φτάσει. Το λιμενικό τον γύρισε κακήν κακός πίσω.
Έμεινε στην “ζώνη ασφαλείας” που όριζε το λιμενικό και άρχισε να την ψάχνει.
Την φώναζε με όλη του την δύναμη, τα μάτια του άρχισαν να βουρκώνουν και τέλος λύθηκαν σε ένα γοερό κλάμα.
Θαλασσούλα μου, γλυκιά μου Θαλασσούλα, που είσαι??? Που???
Έμεινε εκεί. Κάθε μέρα προσπαθούσε να φτάσει στον κόλπο και κάθε μέρα έβρισκε το λιμενικό να τον σταματάει, και εκείνος μέσα στην "προκαθορισμένη ζώνη ασφαλείας", έμενε να την φωνάζει με την ελπίδα να την δει να ξεπροβάλει από κάπου, μέχρι που νύχτωνε, και αποκαμωμένος έπαιρνε τον δρόμο του γυρισμού, χωρίς να σταματά να φωνάζει το όνομά της ανάμεσα σε λυγμούς που πολλές φορές έπνιγαν την φωνή του.
Ένα πρωί κανείς δεν τον σταμάτησε.
Τα συνεργεία είχαν τελειώσει το έργο του καθαρισμού, τα απομεινάρια του μεγάλου πλοίου είχαν ρυμουλκηθεί μακρυά . Ο κόλπος έχε αποκτήσει φαινομενικά την πρότερη του όψη.
Μπήκε μέσα πλέοντας αργά και φωνάζοντας συνέχεια το όνομά της χωρίς να πάρει απόκριση.
Βγήκε στην ακτή, η κατάσταση εδώ ήταν πολύ χειρότερη.
Η λεπτή ξανθή άμμος είχε μετατραπεί σε μια μαύρη πηχτή λάσπη πού μύριζε έντονα νάφθα και χημικά καθαρισμού, πάνω της νεκρά ψάρια και πουλιά άλλα μισοθαμμένα, άλλα αφημένα ολόκληρα πάνω την άμμο, όλα στο ίδιο μαύρο χρώμα. Σε όλο τον κόλπο κομμάτια πετρελαίου έμεναν να επιπλέουν, όλα μάρτυρες της καταστροφής.
Άρχισε με πολύ κόπο να περπατά στην ακτή, κοιτώντας πότε προς την θάλασσα και πότε προς την ξηρά φωνάζοντας, μέχρι που ένα κάτι που ξεχώριζε από το μαύρο τον έκανε να σταματήσει
Άπλωσε το χέρι του, το τράβηξε από την άμμο.
Ένα μαύρο, απ' το πετρέλαιο πανί κρεμόταν από την άκρη του χεριού του. Ήταν το φουλάρι που της είχε χαρίσει τότε, εκείνη την τελευταία μέρα της άδειάς του πρίν οι υποχρεόσεις του τους χωρίσουν.
Το γνώρισε από το λίγο μπλέ που άφηναν να φανεί οι τεράστιοι μαύροι λεκέδες και αυτός ο ένας μαύρος λεκές που δεν έμοιαζε τόσο γιά πετρέλαιο.
Κρατούσε το φουλάρι μέ τα δυό του χέρια σφικτά.
Τα δάκρυά του, που άρχισαν να πέφτουν πάνω στό πανί όλο και πιό γρήγορα όλο και πιό χοντρά, ξεπλέναν το πετρέλαιο και αποκαλύπταν το μπλέ χρώμα του φουλαριού και το κόκκινο του άλλου λεκέ που δεν έμοιαζε με πετρέλαιο...........

Στον κτηνίατρο

2008-09-23T03:07:00.015+03:00

Νιαρρρρρρ!!!!!!! Ουφ Ουφ, τί έχω πάθει????
Νιώθω πιασμένος. Τα κοκαλάκια μου πονάνε, η μύτη μου είναι βουλωμένη και ο λαιμός μου, σαν να έχω κάνει γαργάρες με αχινούς.
Ας τεντωθώ λιγάκι.........Νιαουρρρρρρρρρ αχ βάχ τι περνάω ο γάτος................
Ας ξανακοιμηθώ........Νιαρρρρρρ χρρρρρρ φσσσσσ...........
-Έλα Καστράτο, έτοιμο το φαί
-Νιάουμφ, δεν έχω όρεξη. Θέλω να μείνω κάτω από την κουβέρτα......Μιάουφφφφ
-Έλα βρε τεμπελόγατε.........
-Νιαου, τεμπελόγατος???? Εγώ κοιμάμαι μόνο 22 ώρες το 24ωρο, όχι και τεμπελόγατος....Νιουρ
-Καστράτο, Τι έχεις??? να δω.
-Νιαου μπρρρρρ, είμαι χάλια.
-Καλά εσύ καίς, την άρπαξες μου φαίνετε.
-Νιάου μάλλον, κάποιο ρεύμα αχαχαχαχαχαχαχαχαχ
..................................ΛΊΓΗ ΏΡΑ ΜΕΤΆ..............................................................................................
-Λοιπών νεαρέ, έκλεισα ραντεβού στον κτηνίατρο, σε τρείς ωρίτσες θα σε δει ο γιατρός.
-Νιαου, αυτός ο αλμπάνης να δει εσένα. Έτσι είναι οι γιατροί????? Καλέ αυτός το πτυχίο το πήρε νύχτα. Άκου κτηνίατρος αυτός.
-Εεεεεεεελα Καστράτο μου, σου ετοίμασα κάτι ζεστό να πιείς, έλα.
-Νιαουρρρ, ναι καλά οι αγκαλιές μας έλειπαν τώρα. Άσε με κάτω. Α! τι είναι αυτό στο πιατάκι μου??? Ζεστό και ωραίο φαίνετε, να μυρίσω...σνιφφφφ.... Τσάι Κίνας επαρχίας Γιουνάν. Μα καλά αφού το ξέρεις ότι εγώ πίνω Μόνο πράσινο τσάι δυτικής Κεϋλάνης. Νιουφ, τέλος πάντων........γκλίπ γκλίπ γκλίπ, ααααααα!!!!!! τί καλόοοοοοοο... νιάου
-Λοιπόν Καστράτο ώρα να φεύγουμε, έλα στο κλουβάκι.
-Νιάου, μα καλά πιστεύεις πραγματικά ότι χωράω εκεί μέσα.......ΕΕΕΕΕ μην σπρώχνεις, τα πάχη μου τα κάλλη μου θα μου θα μου τα τσαλακώσεις μην σπρώχνεις αχ ουχ......... Τελικά σου πέρασε......Μπήκα.....Ούτε να πάρω ανάσα δεν μπορώ εδώ μέσα....#%*^##^& Νιούμφ!!!!!!!!!!
-Το ξέρεις Καστράτο ότι παραβάρυνες?? Θες δίαιτα.
-Νιάου, δίαιτα να κάνεις εσύ, εγώ απλά έχω λίγα πιασίματα, ενώ εσύ, κοίτα κοιλιά. χαχαχαχαχα...γκουχ γκούχ...
-Νιάου, μην κουνάς το κλουβί έτσι, δεν πάς σε παρέλαση, δεν μεταφέρεις πατάτες γάτο μεταφέρεις και συγκεκριμένα εμένα, σιγά βρε άσχετε......νιαααρρρρρ....Θα ξεράσω ζαλίζομαι....... ααααααααχ τι τραβάω ο γάτος νιάουουουουουου.
-Νιουρ, ωραία θα πάμε με το αυτοκίνητο. Τέλεια.
-Έλα Καστράτο βγες
-Νιάου, μια κουβέντα είναι μισό να ξεσφηνώσω...νιούμφφφφφφ, ααααααχ, και τώρα στην εταζέρα ωωωωπ, ξάπλες, και πού είσαι, βάλε και Οzzy να φτιαχτούμε, αυτός είσαι, γουστάρω. Ξεκινήσαμε, τί ωραία.
-Μαμά κοίτα ένα γατάκι
-Νιάουρ, Τι λες ρε νιάνιαρο, ποιόν είπες γατάκι??? Αν ήταν λίγο πιο ανοιχτό το παράθυρο θα σε συγύριζα εγώ μούλικο, που θα με πεις και γατάκι...
-Καστράτο ήσυχα...
-Νιάου, μα δεν το άκουσες το νιάνιαρο, την μισή μπουκιά, με είπε γατάκι. Τέλος πάντων, ας δώσω τόπο στην οργή. Ααααααααχ. Αιώνια ξάπλαααααχχχχ
-ΝιαΩΩΩΩΩπα....Φανάρι νιούφ
-Καλέ ζωντανό είναι. Κοίτα κοίτα
-Νιούρρρρ. Ναι ρε αποτυχημένη ξανθιά ζωντανός είμαι. Έχεις πρόβλημα????
-Μπορώ να το χαϊδέψω??
-Να σας ανοίξω λίγο το παράθυρο.
-Καλέ είναι τέλειος
-Νιουρρρ. Το ξέρω τίποτε άλλο???
-Νιάου, μάζεψε το ξερό σου από την γούνα μου μην στο κόψω από την ρίζα, μαζέψου κοπέλα μου, σταμάτα να μου ανακατεύεις το τρίχωμα θα μου χαλάσεις την κόμμωση, Άντε στην μηχανή με τον άντρα σου, το φανάρι είναι πράσινο, τσακίδια, ούστ!!!!!
-Νιάου κοίτα ζευγάρι να σου πετύχει, αυτός σαν κακοχυμένος λουκουμάς και αυτή είναι αδύνατη σαν να έχει να φάει μήνες, άσε που φοράει και μίνι. Νιουρ, μίνι κοπέλα μου φοράνε αυτές που έχουν πόδια εσύ ρε πτώμα τί έχεις, μόνο κόκαλα μουαχαχαχαχαχα
-Νιούρ, τί κοιτάς ρε κοπρόσκυλο?? Άντε κυρά μου μάζεψε το ψιλόσπιτο μας πήρε τα αυτιά.
-Νιάου, ευτυχώς αυτή με τον κόπρο πάει ευθεία, εμείς στρίψαμε, μα καλά την είδες μια μούρη, αυτή με τον σκύλο?? Εντελώς σκυλίσια νιάουρρρρ
-Νιαου όπα, άλλο φανάρι. Αααα!!! Κοίτα αυτή, ωραία είναι καλό κομμάτι ε?? Ψιλή στιλάτη. Ωραίο πράμα. Άρε τί φτιάχνει ο Θεός όταν έχει κέφια, κοίτα την άλλη, τί γυαλιά είναι αυτά κοπέλα μου, σαν τρόλεϊ είσαι χαχαχαχα, αμ αυτός, κοίτα πώς είναι, πώς πάει χαχαχαχαχα, σιγά ρε θα σου πέσει κανένα κιλό μαγκιά....χαχαχαχαχα, να κι' άλλη με σκύλο, μα καλά τί βρίσκουν στα σκυλιά, αφού είναι τελείως χαζά. Ξέρουν μόνο 3 γράμματα απ' όλη την αλφάβητο και αυτά με λάθος σειρά "ΓΑΒ"!!!!!!!!!!!!!!!!
-Νιουρ ξεκινάμε πάλι
..................................................................................ΛΊΓΟ ΜΕΤΆ..............................................................
-Φτάσαμε Καστράτο μου, έλα μπες πάλι στο κλουβάκι
-Νιάου, όπως τα λες, κλουβάκι για ένα γάταρο...αχ, ούχ #$%^^^&^*%%%, Ουφ, πάλι εδώ μέσα. Τί στριμωξίδι Θεέ μου νιούμφ
-Καλημέρα στον έφερα να δούμε τί έχει
-Ωραία βάλε τον εκεί
-Έλα Καστράτο βγες
-Νιάου βγαίνω, αχχχχχ ωραία, ας τεντωθώ λίγο νιάχχχχχχχχχχχχχχχ
-Πώ πώ ένα λιοντάρι, καλέ πώς έγινε έτσι?????
-Νιαουρ, κατ' αρχή δεν είμαι λιοντάρι είμαι γάτος, αν εσύ βλέπεις λιοντάρι να πάς σε γιατρό να σου βγάλει τα μάτια να ησυχάσουμε. Ας κάτσω, μάλλον ξαπλώσω, εδώ, φαίνετε άνετα.
-Εύη, σε παρακαλώ φέρε τον γάτο εδώ.
-Νιάου ποιά είναι η Εύη?? Καλέ εσύ είσαι η Εύη, άντε να φας κορίτσι μου που είσαι σαν να ήρθες από τον λιμό της Αιθιοπίας, τι πάς να κάνεις, να με σηκώσεις?? Εσύ καλέ με το ζόρι σηκώνεις τον εαυτό σου νιαουουουουουου, σιγά κοπέλα μουουουουουουουου
-Καλέ είναι βαρύς!!!!!
-Νιούρρρ, φυσικά είμαι βαρύς. Τί σαν και εσένα φτερό στον άνεμο. Καλέ τί κόκκινα μαλλιά είναι αυτά, μουαχαχαχαχαχαχα σαν πυρσός είναι χαχαχαχαχαχαχα νιάου νιάου.
-Ωραία τώρα κράτα του την ουρά σηκωμένη
-Νιάου Ε!!! Τέτοια ουρά σαν την δική μου, πρέπει να την θαυμάζουν. Σας αρέσει έ, Μα τί πάς να κάνεις εκεί με το θερμόμετρο??? πού πάς να το βάλεις??? Έχω καλό όνομα στην γειτονιά εγώ, δεν θα μου το χαλάσεις εσύ, μη γιατί νιουάαααχχχ, ##$%^&^^%%$$#$#$%%^^&&%^%%$$. κακόχρονο να έχεις πανάθεμάσε, γιατρέ της συμφοράς. Πάλι καλά που δεν με είδε κανένας, πωπω ρεζιλίκιιιιιιιιιι νιάουρρρ νιούρρρρ
-Έχει πυρετό, για να τον ακροαστώ
-Νιάου μπα έχεις και στηθοσκόπιο, ωχ άχ είναι κρύο χαχα γαργαλιέμαι χιχιχι
-Μάλιστα, θα του γράψουμε ένα φαρμακάκι και θα γίνει περδίκι
-Ωραία θα πάω να το πάρω αμέσως.
-Δύο φορές την ημέρα, πρωί βράδυ και σε δυό τρείς μέρες θα είναι περδίκι
-Νιάου, τί λες ρε κομπογιαννίτη, να το πάρεις εσύ το φάρμακο να γίνεις βόδι που σου ταιριάζει όχι εγώ ο μέγας και ονομαστός γάτος περδίκι. Άκου πράγματα, να πάρω το φάρμακο να γίνω πουλί. Περδίκι. Α να χαθείς, και εσύ και το άλλο το σκιάχτρο η Εύη. Τί κοιτάς κοπέλα μου που μέσα από τη ρόμπα μου φοράς και σορτσάκι. Άντε φάε να γίνεις άνθρωπος, η λακόστ η μπλούζα σου έλειπε χάλι ε χάλι. Να σε δω το χειμώνα, που θα φυσάει τί θα κάνεις, θα τριγυρνάς με βαρίδια στις τσέπες????
-Ωραία φεύγουμε τώρα. Καστράτο μέσα
-Νιάου #$$%^%%$%$^$^$^&#$^$&$%*&%&(^&^# Μπήκα. Νιούφφφφ
-Τι χρωστάω
-Νιάουρρρ θέλει και λεφτά ο κτηνίατρος της συμφοράς??? Τί τον πληρώνεις??? Αυτός είναι για ανθρώπους όχι για γάτους, ο αλμπάνης ο άσχετος.
-Νιάου αχχχχχ ωραία πάλι στο αυτοκίνητο, ωωωωπ στην εταζέρα, και Ozzy στο cd άψογα
-Νιάου, γιατί σταματήσαμε?? που πάς??? Α, στο φαρμακείο. Αυτός είναι ο φαρμακοποιός???
Χαχαχαχα καλέ αυτός είναι πιο φαρδύς από το γραφείο χαχαχα, οι καρέκλες σου ατσάλινες είναι ρε φαρμακοτρίφτη??? χαχαχαχα, και κοίτα κάτι γυαλιά, σαν παρμπρίζ αυτοκινήτου είναι, ρε τί γέλια.
Νιάου, ρε φαρμακοτρίφτη, κοίτα μην πέσεις γιατί θα γίνει σεισμός ρε γέλια χαχαχα, ρε σύ χωράς μαζί με το νερό στις πισίνες???? χαχαχαχαχα
-Άντε Καστράτο μου, πάμε σπίτι, να πάρεις και το φαρμακάκι σου να γίνεις καλά.
-Σιγά μην πάρω εγώ αυτό. Να γίνω περδίκι. Πτηνό δηλαδή. Να το πιείς εσύ.
-Νιάου κοίτα αυτός με την μηχανή πώς τρέχει. Φίλε θα σε βρούμε στην επόμενη κολώνα, μόνο που εσύ θα είσαι αυτοκόλλητο. Τι βλάκες Θεέ μου.
-Νιούρ, κοίτα την καστανομάλλα που περιμένει στην διάβαση, Κούκλα. Αυτή μάλιστα, να φορά μίνι. Αυτή μάλιστα κύριε, νιαου. Άλλος ηλίθιος, πώς οδηγάς έτσι ρε, κοίτα τι κάνει. Σφήνες. Ναι ρε, έτσι να οδηγάς και θα προκόψεις.
-Νιάου κοίτα το κοπρόσκυλο που τα κάνει. Πάνω στο πεζοδρόμιο. Αυτά τα ζώα δεν έχουν τρόπους τελικά. Εντελώς αμόρφωτα. Αμ το άλλο το ζώο, δεν τα μάζεψε. Τα άφησε πάνω στο πεζοδρόμιο τι βλήμα. Τι άχρηστος. Το ένα ζώο έβγαλε βόλτα το άλλο.
-Φτάσαμε σπιτάκι μας Καστράτο μου.
-Νιάου. Ωραία σπίτι μου σπιτάκι μου, ωραίο κρεβατάκι μου.
-Νιαρχ, τί ωραία να είσαι πάλι σπίτι, ωραία η βόλτα δεν λέω αλλά η ξάπλα άπαιχτη.
-Έλα Καστράτο μου το φαρμακάκι σου
-Νιάρ, σιγά μην το πιώ, πιες το εσύ. Μη όχι ΓΛΟΥΠ ΓΚΑΧ ΓΚΟΥΧ.
-Νιάου μου το έδωσε με το ζόρι. Έχει γούστο να γίνω περδίκι, για να με δω. Γούνα ουρά, κεφάλι πόδια, όλα Ο.Κ. και πούπουλα πουθενά. Ωραία.
-Νιάου πάω να ξαπλώσω. Νιαουουουουρρρρρρχχχχ, τί μέρα και η σημερινή
-Νιαουρχχχχχχχχρρρρρρρρρ φσσσσσσσσσ χρρρρρρρρ φσσσσσσσσσσσσ....................................