Θερινά Σινεμά

Ένας χώρος πολιτισμού, να τον πεις. Χωρίς πολλά πολλά στολίδια, και ιδιαίτερο διάκοσμο, αποτελούσε και αποτελεί, μια Ελληνική πρωτοτυπία, κάτι μοναδικό στήν προβολή ταινιών. Μια απλή είσοδος που εκεί ήταν τοποθετημένα τα μεγάλα σταντ με φωτογραφίες από την ταινία που πρόβαλε εκείνη την νύχτα, και από τα "προσεχώς", το ταμείο και από πάνω, τις περισσότερες φορές, η αίθουσα προβολής, ένα μικρό καμαράκι που μέσα του ήταν όλος ο απαραίτητος εξοπλισμός. Μέσα μια οθόνη προβολής, ασβεστωμένος τοίχος με μια κόκκινη η πορτοκαλί μπορντούρα γύρω γύρω, το πάτωμα στρωμένο με χοντρό χαλίκι, που πάνω του, τοποθετημένες σε σειρές πάνινες η μεταλλικές καρέκλες. Ο χώρος ήταν περιτριγυρισμένος από λευκούς τοίχους που τους κάλυπτε, τις περισσότερες φορές, ένα αναρριχώμενο φυτό, αγιόκλημα η κισσός. Παρτέρια με λουλούδια συνήθως οριοθετούσαν τους διαδρόμους, γέμιζαν με τα χρώματά τους τον χώρο και την ατμόσφαιρα με μυρωδιές. Σε κάποια γωνιά υπήρχε και η καντίνα απ' όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει ένα αναψυκτικό, ποπ κορν, παγωτό η άλλα σνάκς για όσους ήθελαν να δουν την ταινία μασουλώντας το κάτι τις. Εκεί υπήρχαν και τραπεζάκια που ,οι τυχεροί, έβλεπαν την ταινία ιδιαίτερα άνετα. Κάθε Μάιο, συνήθως, τα θερινά σινεμά άνοιγαν τις πόρτες τους στο κοινό προβάλλοντας επιτυχημένες ταινίες της χειμερινής περιόδου, η ότι νέα παρουσιαζόταν το καλοκαίρι.
Περίμενες μαζί με άλλους στήν ουρά στο πεζοδρόμιο, μπροστά στο ταμείο. Ο/Η ταμίας, συνήθως κάποιος από την οικογένεια του ιδιοκτήτη, εξυπηρετούσε με περισσή ευγένεια, ενώ κάποιο άλλο μέλος βρισκόταν μπροστά στην είσοδο κόβοντας το εισιτήριο, ελένχοντας έτσι ότι δεν θα μπεί κάποιος τζαμπατζής.
Περνώντας την είσοδο έμπαινες μέσα στον χώρο των θεατών, στήν πλατεία, διάλεγες μια θέση και περίμενες να αρχίσει η προβολή παρατηρώντας τους άλλους γύρω σου, μήπως δεις κάποιον γνωστό η απλά έτσι, χωρίς λόγο. Διάφορος κόσμος ερχόταν και γέμιζε τις θέσεις, οικογένειες με παιδιά, παρέες φίλων, ζευγαράκια, άνθρωποι μόνοι που γέμιζαν με αυτό τον τρόπο τις ώρες τής μοναξιάς τους.
Όταν πλέον ο ήλιος έδυε, και η νύχτα έπαιρνε για καλά την θέση της μέρας τα φώτα έσβηναν και στη οθόνη ζωντάνευαν οι ήρωες της ταινίας. Western, αστυνομικές, κοινωνικές, η ταινίες αγάπης, κάνοντας τες όμως να μοιάζουν ωραιότερες διαφορετικές, λόγο του ιδιαίτερου χώρου, ενώ κάπου κάπου τα μάτια ξέκλεβαν εικόνες του έναστρου ουρανού που βρισκόταν από πάνω σαν σκεπή, η έριχναν ματιές σε αυτούς που κάθονταν γύρω.
Στο ζευγαράκι, που καθισμένο σε διπλανά καθίσματα κρατιούνταν από το χέρι, σε εκείνον που αντί της ταινίας ήταν καρφωμένος στην κοπέλα που καθόταν λίγο πιο μπροστά, στον χοντρούλι που έβλεπε την ταινία μασουλώντας ασταμάτητα από τα σακουλάκια τα σνάκ με τις χούφτες κάνοντας το σχετικό θόρυβο.
Το δυάλλημα, το “ούφ” που ακουγόταν σχεδών απ' όλα τα στόματα, τα βήματα στο χαλίκι από αυτούς που πήγαιναν στην καντίνα βιαστικοί, σχηματίζοντας ουρά για να πάρουν "προμήθειες" να έχουν μέχρι το τέλος της ταινίας, συζητήσεις για την ταινία, εκείνος που κοιτούσε την κοπέλα να κάθετε πια δίπλα της και να συζητά μαζί της για την ταινία που (δεν) έβλεπε, και το ζευγαράκι, που εκείνη καθόταν μόνη πια, καθώς εκείνος στριμογνόταν στη ουρά της καντίνας πρόθυμος να ικανοποιήσει την επιθυμία της καλής του.
Και ξανά όλοι στις θέσεις τους. Η ταινία ξαναρχίζει.
Η οθόνη γεμίζει πάλι με χρώματα δράση, και η ψυχή την θεατών γεμίζει πάλι με εικόνες και αισθήματα, πιο εύκολα όμως λόγο της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας του χώρου, που κάνει τον θεατή καλύτερο δέκτη αυτού που η ταινία του μεταδίδει. Μετά το τέλος της προβολής, ένα ποτάκι σε ένα μπαράκι, και ανάλαφρη συζήτηση έκλεινε την βραδιά.
Δυστυχός αυτοί οι χώροι αναψυχής άρχισαν να εκλείπουν, θύματα του video, και αργότερα του dvd, και του internet.
Αφού μπορούμε να δούμε την ταινία σπίτι μας, όποτε θέλουμε γιατί να πάμε??????
Τα εισιτήρια άρχισαν να λιγοστεύουν, πολλοί έκλεισαν, χάθηκαν για πάντα θύματα της ανοικοδόμησης, αφού τα μεγάλα οικόπεδα ήταν περιζήτητα και τα διαμερίσματα, που έπαιρναν οι ιδιοκτήτες, "αντί παροχής" ήταν ένα περιουσιακό στοιχείο διόλου ευκαταφρόνητο.
Μαζί τους όμως χανόταν και αυτή η μοναδική ατμόσφαιρα που πρόσφαιραν, αυτό το κάτι ιδιαίτερο διαφορετικό στήν διασκέδαση.
Λίγοι έχουν μείνει πια στήν Αθήνα, στήν Θεσσαλονίκη, και κάποιοι ίσως σε κάποιες άλλες πόλεις, φορείς αυτού του ιδιαίτερου, του μοναδικού, που σε παλαιότερες εποχές ήταν το μόνο ίσως μέρος που προσέφαιρε αναψυχή, και λόγο εξόδου δραπέτευση από την καθημερινότητα.
Αυτούς τους λίγους που ελπίζω να μη γίνουν όλο και λιγότεροι, με το πέρασμα του χρόνου, να μην εξαφανιστούν, και απλά γίνουν μια ανάμνηση, μια γλυκιά ανάμνηση που θα μας φέρνει δάκρυα, κάθε φορά που θα ακούμε τον Λουκιανό να τους τραγουδάει......

Μ' αγιόκλιμα και γιασεμιά

Δ(εν) Ε(χουμε) Η(λεκτρικό)

Από 1ης Ιουλίου ανακοινώθηκε αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 7%
Αυτό εμένα με έκανε να ανατρέξω στην ομιλία του γενικού διευθυντού , και διευθύνοντα συμβούλου της ΔΕΗ κου Αθανασόπουλου, στη ετήσια γενική συνέλευση των μετόχων.
Έκτος λοιπόν από την αύξηση στα τιμολόγια της εταιρείας της 1ης/07, μας ετοιμάζει και άλλες εκπλήξεις.
Στις αρχές του 2009 θα ενεργοποιηθεί η ρήτρα καυσίμου με αποτέλεσμα νέα αύξηση των τιμών του ρεύματος κατά 5% αν η τιμή του βαρελιού μείνει στα 130$ το βαρέλι (την στιγμή που γράφω η τιμή είναι 140+) και η ισοτιμία ευρώ δολαρίου μείνει στα 1.55$/Ε. Παράλληλα θέλει να μετακύλιση στον καταναλωτή, δηλαδή εμάς, την ρήτρα ρύπανσης που πληρώνει η ΔΕΗ κάθε χρόνο για τις ρυπογόνες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Ο κος Αθανασόπουλος των 300000 Ε μισθού/έτος+μπόνους, δηλαδή 10 φορές περισσότερα από τα συνολικά έσοδα μιας μέσης οικογένειας, όπως και οι πολιτικοί του προϊστάμενοι, δεν σκέφτηκε ότι, με όλα αυτά θα δώσει λαβή στους κάθε είδος κερδοσκόπους να αυξήσουν, με την δικαιολογία της αύξησης του κόστους παραγωγής, τα προϊόντα που καταλήγουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ, και όχι μόνο, δίνοντας ένα ακόμα χτύπημα στα ήδη άθλια οικονομικά της μέσης ελληνικής οικογένειας????
Όσο για την δημιουργία μονάδων παραγωγής με λιθάνθρακα, υπεραμύνθηκε την θέσης του λέγοντας ότι: "Η κοινωνία δεν χρειάζεται μόνο καθαρό περιβάλλον αλλά και επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας.
Προσωπικά θα συμφωνήσω μαζί του σε ένα πράγμα, την επάρκεια ενέργειας σε ένα περιβάλλον συνεχώς αυξανόμενης ζήτησης. Μιας ζήτησης που η ΔΕΗ δεν μπόρεσε να ακολουθήσει με συνέπεια κάθε καλοκαίρι να λειτουργεί οριακά με τον κίνδυνο της κατάρρευσης του συστήματος (BLACK OUT) να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια όλων μας.
Θα διαφωνήσω όμως με τον κύριο 300000 Ε/ έτος στα εξής
Α) Σε μία χώρα που ζητά να προσελκύσει επενδύσεις, και που η φθηνή και ποιοτική ενέργεια είναι ένα καλό κίνητρο, μπορεί να γίνονται αυξήσεις και να έπονται νέες έτσι??? Μήπως πρέπει να μιλήσουμε και για την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών σας????
Βρέχει, κόβετε το ρεύμα λόγο βροχής. Χιονίζει, λόγο χιονόπτωσης. Κάνει ζέστη, λόγο ζέστης. Φυσάει λόγο ανέμων. Δεν κάνει τίποτε, Κόβετε το ρεύμα λόγο καλοκαιρίας. Αλήθεια, έχετε βάλει στην πρίζα του σπιτιού σας ένα βολτόμετρο με καταγραφικό για 48 ώρες να δείτε τι θα σας βγάλει να σας σηκωθεί η τρίχα??????
Β) Έχετε σκεφτεί ποτέ, πόση ενέργεια πάει στο γάμο του Καραγκιόζη επειδή δεν επενδύσατε πάνω σε ήπιες μορφές????
Να σας υπενθυμίσω ότι το 20% της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελβετία παράγετε από τον ήλιο????( αν κάνω λάθος ΠΑΡΑΚΑΛΏ διορθώστε με) Εδώ στην χώρα με την μεγαλύτερη ηλιοφάνεια στην Ευρώπη πόση παράγουμε????? μηδέν κόμμα πόσο?????
Αν τα ίδια τετραγωνικά μέτρα φωτοβολταϊκών στοιχείων που έχει η Ελβετία, τα είχαμε εδώ στην Ελλάδα, αλήθεια θα μιλούσαμε τώρα για οριακές καταστάσεις και κίνδυνο BLACK OUT?????
Γιατί δεν ακολουθούμε τα βήματα άλλων χωρών σε αυτό τον τομέα, όπως της Γερμανίας η της Ισπανίας??? Πιο πολύ μυαλό έχουν αυτοί η πιο πολύ ήλιο???? Μήπως είναι άλλοι οι λόγοι???? Πολύ θα ήθελα να ξέρω.
Και χώροι για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων δόξα το Θεό υπάρχουν.
Σκεφτείτε απλά πόση ΔΩΡΕΑΝ ηλεκτρική ενέργεια θα είχαμε, αν όλες οι ταράτσες των σχολείων και των δημοσίων κτιρίων ήταν καλυμμένες με φωτοβολταϊκές πλάκες.
Για πόσες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα μιλάμε και για πόσα MEGAWATT κύριοι?????
Εκμεταλλευτήκαμε το αιολικά δυναμικό της χώρας????
Υπάρχουν, όλοι ξέρουμε, γεωγραφικά διαμερίσματα σε αυτό τον τόπο που δεν σταματά να φυσάει σχεδόν ποτέ, υπάρχουν εκεί ανεμογεννήτριες, και αν υπάρχουν είναι συντηριμένες??? λειτουργούν???? η απλά στέκουν εκεί, μνημεία της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας σας και του ωχαδερφισμού σας????
Σίγουρα σε αυτόν τον τομέα, την δημιουργία νέων αιολικών πάρκων, υπάρχουν εμπόδια που σηκώνουν διάφοροι, είτε δημοτικοί άρχοντες είτε απλοί πολίτες οι οποίοι, η ιδιοτελώς σκεπτόμενοι, η πάσχοντες από κάποιας μορφής ψυχασθένεια, δε θέλουν ανεμογεννήτριες στο τόπο τους.
Δεν νομίζω ότι αυτοί θα πρέπει να επηρεάσουν αποφάσεις όταν πρόκειται για το συνολικό όφελος της χώρας όμως.
Το βιοαέριο το έχετε εκμεταλλευτεί ικανοποιητικά κύριοι μεγαλοκαρεκλοκατέχοντες της ΔΕΗ???? Τι έχετε κάνει σε αυτόν τον τομέα????? Υπάρχει στην Ψιττάλια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, η χιλιάδες τόνοι καύσιμου βιοαερίου πάνε στον βρόντο κάθε χρόνο?????
Αλήθεια, πόσα MEGAWATT, ηλεκτρικής ενέργειας θα μπορούσαν να παραχθούν αν κάθε βιολογικός καθαρισμός σε κάθε πόλη είχε και μια μονάδα παραγωγής ρεύματος????
Αν γίνονταν αυτά κε Αθανασόπουλε, πόσο θα κόστιζε στην ΔΕΗ η παραγωγή μιας κιλοβατώρας έχετε υπολογίσει???? Θα ήταν αναγκαίες οι αυξήσεις που προαναγγέλλεται, λόγο ρητρών, και η αύξηση που προσφάτως κάνατε?????
Θα ήταν ανάγκη να γίνουν οι super ρυπογόνες λιθανθρακικές μονάδες, που τόσο πολύ αγωνίζεστε για να γίνουν?????
Θα φώναζε η ΔΕΗ για οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα κάθε καλοκαίρι??????

Τελικά μπορούμε να έχουμε και επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας και καθαρό περιβάλλον, και αποδέσμευση σε πολύ μεγάλο βαθμό της παραγωγής της από το πετρέλαιο αν σκεφτούμε λιγάκι τι μας παρέχει η φύση
Αλλά για να σκεφτούν αυτοί που πρέπει, πρέπει πίσω από τα μάτια τους και ανάμεσα στα αυτιά τους να υπάρχει μυαλό, και όχι το απόλυτο κενό.
Εκτός και αν υπάρχουν, επαναλαμβάνω, άλλοι λόγοι.
Κάποια "SIEMENS" ας πούμε
Καλημέρα φίλοι αναγνώστες, και αν λέω βλακείες μην με λυπηθείτε
Βαράτε...................

Ξύπνα αγάπη μου ξημέρωσε.

Δεν ακούς τα πουλάκια που βήχουν?????

Ξύπνα......

Κυρίαρχος Κύριος και Υπατος Υπηρέτης

Ο Κυρίαρχος, Κύριος, είναι καθισμένος στον θρόνο του, μπροστά στην ανοιχτή πύλη του κάστρου. Γύρω του συγκεντρωμένοι άνθρωποι που θέλουν να επιλεγούν ως υπηρέτες του Κυρίου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οργανωμένοι σε ομάδες με έναν αρχηγό, που επιλέγετε με την σύμφωνη γνώμη(?) της ομάδας και ο οποίος παίρνει από τον Κύριο τον τίτλο του ύπατου υπηρέτη.
Ο κάθε αρχηγός εμφανίζετε στον Κυρίαρχο Κύριο, και αρχίζει,να του αναπτύσσει τα σχέδιά του για το πως θα κάνει τον Κυρίαρχο Κύριο ισχυρότερο, σπουδαιότερο, για το πως θα αυξήσουν την δόξα του το πως θα κάνουν το κάστρο του λαμπρότερο, προσκυνούν μπροστά του, του πλένουν τα πόδια για να δείξουν την αφοσίωσή τους σε αυτόν. Κατηγορούν τις άλλες ομάδες ως ανίκανες, εγωκεντρικές, διεφθαρμένες και του ζητούν να επιλέξει την δική τους ομάδα ως η μόνη που θέλει το καλό του Κυρίου, η μόνη που μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο.
Όταν έρθει η ώρα, ο Κυρίαρχος Κύριος επιλέγει την ομάδα που νομίζει ότι θα υπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά του απονείμει στον αρχηγό της τον τίτλο του ύπατου υπηρέτη. Παίρνει αυτόν και την ομάδα του μέσα στο κάστρο, αφήνοντας τους υπόλοιπους έξω. Αυτοί όμως δεν φεύγουν αλλά μένουν απ' έξω και φωνάζουν στον κυρίαρχο κύριο ότι έκανε λάθος, ένα λάθος που θα το δει και οι συνέπειες της επιλογής του θα είναι τρομερές. Ο ύπατος υπηρέτης διαλέγει τους βοηθούς του, και τους αναθέτει καθήκοντα.
Σε άλλο αναθέτει την υγεία του Κυρίαρχου Κυρίου, σε άλλο τα οικονομικά, σε άλλο τις επισκευές και τις νέες κατασκευές σε άλλο την εκπαίδευση των παιδιών και αρχίζουν δουλειά.
Η δουλειά του Κυρίαρχου Κύριου έχει τελειώσει(?).
-Μην σας απασχολεί τίποτε Κυρίαρχε Κύριέ μου, είμαστε εδώ εμείς για εσάς.
Παρουσιάζουν στον κυρίαρχο κύριο, τα σχέδιά τους για το πως θα γίνει ο Κυρίαρχος Κύριος ευτυχισμένος και πως θα κάνουν το κάστρο του το πιο λαμπρό, και ζητούν από τον Κυρίαρχο Κύριο χρήματα και υπομονή για να δει τα υπέροχα αποτελέσματα, χωρίς να παραλείψει βέβαια να κατηγορήσει τον προηγούμενο ύπατο υπηρέτη και την ομάδα του για την ανικανότητά της
Οι άνθρωποι που ανήκουν στις άλλες ομάδες, έξω από το κάστρο, διαρρυγνίουν τα ιμάτιά τους. Ότι ο ύπατος υπηρέτης δεν ξέρει τι λέει, και ζητούν από το κυρίαρχο κύριο να προσέχει.
Ο κυρίαρχος κύριος αποσύρετε στα διαμερίσματά του, να ασχοληθεί με τις δικές του υποχρεώσεις, και οι ύπατοι υπηρέτες αρχίζουν το έργο τους, κάνουν νέες κατασκευές, επισκευάζουν συντηρούν, ψωνίζουν, ετοιμάζουν.
Κάθε τόσο πηγαίνουν στον Κυρίαρχο Κύριό, του ζητούν χρήματα.
-Ακρίβυναν κύριε, ανέβασαν τις τιμές οι έμποροι, τα καυσόξυλα ξέρετε συνέχεια ακριβαίνουν.
-Δεν μας έφτασαν κύριε, δανειστήκαμε.
Όταν ο κυρίαρχος κύριος ζητά εξηγήσεις, τότε ο ύπατος υπηρέτης και οι βοηθοί του κατηγορούν τον προηγούμενο ύπατο υπηρέτη ότι δεν έκανε τίποτε, ότι διαχειρίστηκε άσχημα τον πλούτο του, ότι ότι ότι.............. και ότι το κάστρο θέλει πολλά για να γίνει ασφαλές. Οι αρχηγοί των άλλων ομάδων που βρίσκονται έξω από το κάστρο κατηγορούν τον ύπατο υπηρέτη και τους βοηθούς του, ενώ αυτοί τους απαντούν εκτοξεύοντας πολλές φορές βαριές κατηγορίες ο ένας στον άλλο.
Πολλές φορές όταν ο ύπατος υπηρέτης και οι βοηθοί του βγαίνουν στην αγορά τους πλησιάζουν έμποροι.
-Αν ψωνίσετε από εμένα θα έχετε μεγάλα οφέλη..............................................
Όταν γυρίζουν στο κάστρο με τα ψώνια, καυχιόνται στον κυρίαρχο κύριο για τα λαμπρά εμπορεύματα, ενώ οι άλλοι απ' έξω φωνάζουν.
-Σε εξαπάτησαν Κυρίαρχε Κύριε.
Ο ύπατος υπηρέτης με τους βοηθούς του, από μέσα από το κάστρο, τους απαντά, αρχίζουν να ανταλλάσσουν, βαριές λέξεις, κατηγορίες μεταξύ τους ενώπιον του Κυρίαρχου Κύριου που πονοκεφαλιάζει από την οχλαγωγία κλείνει τα αυτιά του και αποχωρεί.
Στην ώρα του φαγητού, ο Κυρίαρχος κύριος, πηγαίνει στην τραπεζαρία, ο ύπατος υπηρέτης και οι αρμόδιοι βοηθοί σερβίρουν τον Κυρίαρχο Κύριο το μεγαλοπρεπές γεύμα του Ψωμί ελιές και νερό.
-Σας αφήνουμε να απολαύσετε το καταπληκτικό τούτο γεύμα, Κυρίαρχε Κύριε, του λένε και φεύγουν.
Την ίδια στιγμή οι ομάδες που βρίσκονται έξω από το κάστρο, διαμαρτύρονται, ότι το ψωμί έπρεπε να είναι μαύρο αντί άσπρο, οι ελιές δεν είναι καλαμών αλλά θρούμπες και το νερό θα έπρεπε να είναι μεταλλικό.
Ο ύπατος υπηρέτης με την ομάδα του πάνε στην υπέρλαμπρη τραπεζαρία που έχουν ετοιμάσει για τους εαυτούς τους. Διάφορα εκπληκτικά εδέσματα που ο κυρίαρχος κύριος δεν έχει ποτέ του γευτεί βρίσκονται στο τραπέζι. Τρώνε προσέχοντας να μην ακουστεί θόρυβος από τα μαχαιροπίρουνα, τα ποτήρια που τσουγκρίζουν στην υγεία του Κ(ορόιδου)υρίαρχου Κυρίου και ακούσει ο Κυρίαρχος Κύριος και καταλάβει τι γίνεται πίσω από την πλάτη του.
Όταν ο Κυρίαρχος κύριος κάνει παράπονα για το γεύμα, τότε τον καθησυχάζουν με διάφορες δικαιολογίες για τα άσχημα οικονομικά που παρέλαβαν από τους προηγούμενους, και πως τα πράγματα γρήγορα θα τα φτιάξουν, και θα μπορεί να απολαμβάνει πλουσιοπάροχα γεύματα στο μέλλον. Οι άλλοι απ' έξω ακούγοντας αυτά τα λόγια εξαγριώνονται και αρχίζουν να φωνάζουν, να κατηγορούν τον ύπατο υπηρέτη και τους βοηθούς του, και αυτοί να απαντούν προκαλώντας πονοκέφαλο στον Κυρίαρχο κύριο που μη αντέχοντας άλλο την ακατάληπτη οχλαγωγία αποσύρετε στα ιδιαίτερά του, να ασχοληθεί με τα σοβαρά προβλήματα που τον απασχολούν.
Κάποιες στιγμές, ο Κυρίαρχος Κύριος χάνει την υπομονή του κάνοντας δριμύτατες παρατηρήσεις για το γεύμα, τότε αυτοί, για να κατευνάσουν τον θυμό του, μαζί με τις ελιές, του σερβίρουν για λίγο καιρό και μια φέτα σαλάμι.
Και έρχεται η ώρα να γίνει η επιλογή του νέου ύπατου υπηρέτη. Οι πύλες του κάστρου ανοίγουν, ο αποχωρών κάνει μια βόλτα τον Κυρίαρχο κύριο, στο κάστρο, ακολουθούμενος από τους άλλους, υποψήφιους ύπατους υπηρέτες.
-Κοιτάξτε κύριέ μου τι ωραίο λουλούδι βάλαμε εδώ, πόσο ωραία μυρίζει, λέει ο ύπατος υπηρέτης.
-Το έβαλες για να καλύψεις την ρωγμή, να μην την δει ο Κύριος, φωνάζουν οι άλλοι υποψήφιοι
-Δεν υπάρχει ρωγμή, δείτε Κύριε
-Όχι υπάρχει, δείτε δείτε, και η οχλαγωγία ξαναρχίζει
Δείτε κύριέ μου τι καλά, μορφώσαμε τα παιδιά. Πόσο κάνει μικρά μου δύο και δύο??????
-Επτά, συμφωνούν όλα.
-Σιγά την εκπαίδευση, φωνάζουν οι άλλοι υποψήφιοι, Οκτώ κάνει Κύριέ μου οκτώ, είναι το σωστό, άφησαν τα παιδιά αμόρφωτα.
-Κοίτα Κύριέ μου, τι ωραίο ιατρείο που φτιάξαμε για εσάς.
-Ευτυχώς που δεν αρρώστησες Κύριέ μου ευτυχώς........
-Κοιτάξτε Κύριέ μου τον δρόμο που φτιάξαμε για να πηγαίνεις από το ένα κτίριο στο άλλο, τι θαυμάσιος που είναι
-Σιγά το καλντερίμι, εδώ κύριέ μου ξέρεις πόσα άλογα έχουν κουτσαθεί σε όλες αυτές τις λακκούβες????
Και γυρίζει ο ύπατος υπηρέτης και οι βοηθοί του στους άλλους υποψήφιους για το αξίωμα, τους κατηγορεί ότι τον διαβάλουν άδικα, τους απευθύνει βαριές λέξεις τους λέει ότι αυτοί φταίνε που δεν έκαναν τίποτε όταν αυτοί είχαν τα αξιώματα, αυτοί απαντούν προκαλώντας για μια ακόμα φορά οχλαγωγία, που προκαλεί πονοκέφαλο στον Κυρίαρχο Κύριο.
Ο Κυρίαρχος Κύριος καθισμένος στον θρόνο του ετοιμάζετε να επιλέξει τους επόμενους υπηρέτες του. Και όλοι μαζί υπόσχονται στον Κυρίαρχο Κύριο τα καλύτερα, κατηγορώντας τους άλλους για ανίκανους, διεφθαρμένους και παρακαλούν να τους εμπιστευτεί για το καλό του, και το καλό του κάστρου...................................................


Ο Αλέξης Β εμπνεύστηκε ακούγοντας:

Σε παρέμβασή του, από το βήμα του 23ου συνεδρίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου επισήμανε μεταξύ άλλων ότι στη χώρα μας τα κόμματα είναι θύματα των μεγάλων επιχειρήσεων και των ΜΜΕ με αποτέλεσμα να δημιουργείται διαφθορά και κακή διακυβέρνηση. Μιλώντας στην εφημερίδα "Τα ΝΕΑ", ο πρώην διαχειριστής των μαύρων ταμείων της Γερμανικής πολυεθνικής κ. Ράινχαρτ Σίκατσεκ τονίζει ότι η υπόθεση Τσουκάτου εμφανίζεται μόνο ως μια πτυχή στο σκάνδαλο Siemens. "Το ένα εκατομμύριο μάρκα που ακούσαμε πρόσφατα ότι παραδέχθηκε να έχει λάβει πολιτικός παράγοντας στην Ελλάδα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου" λέει χαρακτηριστικά ο κ. Σίκατσεκ μέσω του δικηγόρου του Βόλφγκανγκ Κρόιτσερ. Ο κατηγορούμενος στην Γερμανία πρώην στέλεχος της Siemens σημειώνει πως τουλάχιστον 5 εκατ. ευρώ ανά έτος προορίζονταν για παράνομες πληρωμές στην Ελλάδα. Μάλιστα ο δικηγόρος υποστηρίζει πως σε τρία χρόνια διακινήθηκαν περισσότερα από 35 εκατομμύρια ευρώ, προς την Ελλάδα. "Υπάρχουν μαρτυρίες που αναφέρουν ότι τα χρήματα πήγαιναν σε πολιτικά κόμματα για να υπάρχει εύνοια, ότι δόθηκαν για την εξασφάλιση των έργων της Siemens στην Ελλάδα σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, εξοπλιστικά προγράμματα -ξέρετε, τις "everyday business" της εταιρείας στη χώρα σας. Και πρόκειται για αρκετά μεγαλύτερα ποσά σε σχέση με αυτά που έχουν βρεθεί από την έρευνα των αρχών της χώρας σας."

Τα βρήκα εδώ:
http://news.ert.gr/c/7/402917.asp

Στήλη καπνού

Η μέρα ξεκίνησε όπως όλες, μετά από κάποιες εξωτερικές δουλειές, λογαριασμοί κτλ, κάθισα στον καναπέ μου να απολαύσω ένα καφεδάκι πριν φύγω για δουλειά. Η τηλεόραση απέναντι μου έπαιζε κάτι χωρίς να μου τραβά την προσοχή, εγώ σκεφτόμουν τι θα έχω να κάνω στην δουλειά καθώς και άλλα που με απασχολούν αυτόν τον καιρό μικρά και μεγάλα.
Κοίταξα το ρολόι μου, η ώρα πλησίαζε 13:10, όταν ο βαρύς θόρυβος ενός ελικοπτέρου διέκοψε τις σκέψεις μου.
-Για να πετά τόσο χαμηλά κάτι άσχημο συμβαίνει, σκέφτηκα
Βγήκα στο μπαλκόνι, μια στήλη καπνού φαινόταν να ανεβαίνει στον ουρανό από την πλευρά του Υμηττού, και μια μυρωδιά καμένου, θανάτου γρήγορου για τα δένδρα και αργού για τους ανθρώπους, εξαπλωνόταν στην ατμόσφαιρα.
-Όχι πάλι, όχι πάλι, μου έφυγε μια φωνή.
Ο γείτονας είχε βγει και αυτός στο μπαλκόνι του, κοιτούσε τον καπνό, που είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει τον ουρανό. Γύρισε και με κοίταξε.
-Και ακόμα είναι Ιούνιος του είπα.
-Τι καίνε πάλι? τι έμεινε πια? με ρώτησε
-Όπου και να καίνε.... Πάει το λίγο που έμεινε...πάει και αυτό.
-Άστα. Οι πυροσβέστες πάνε μπροστά και οι εργολάβοι από πίσω, μου είπε.
Μπήκε μέσα, έμεινα να κοιτώ και να σκέφτομαι Ένα αεροπλάνο πέρασε από πάνω με τον χαρακτηριστικό θόρυβο.
'Ένα ακόμα κομμάτι δάσους στάχτη, λιγότερα δένδρα λιγότερες ανάσες για όλους μας, λιγότερη ομορφιά να βλέπουμε.
Μέρη που πήγαινα μικρός με τους γονείς μου βόλτα, έφηβος με τους τότε πρώτους και αλλοτινούς έρωτες. Με φίλους και γνωστούς, κούλουμα, πέταγμα αετού, στα ξέφωτα, βόλτες, μέχρι και πέρυσι πού κάηκε το κοντινό στο σπίτι μου δάσος, μέσα στα δένδρα, ανοιξιάτικα, καλοκαιρινά πρωινά, μεσημέρια, απογεύματα, μόνος παρέα με ένα βιβλίο και ένα καφέ καθισμένος στα ξύλινα τραπεζάκια που υπήρχαν, η με φίλους καφέ και τάβλι η σκάκι, κάτω από τα δένδρα, να περνούν ευχάριστα ώρες, να γεμίζουμε, εικόνες και μυρωδιές φύσης, κι η πόλη με τα προβλήματα της να μοιάζει τόσο μακριά.
Και τώρα??? όλα γυμνά, με λίγα καμένα δένδρα να θυμίζουν τι υπήρχε εκεί. Πως καταστράφηκε?? Θύμα της ανθρώπινης αμέλειας η απληστίας?? Τι σημασία έχει τώρα πια?? το αποτέλεσμα είναι ένα και δεν αλλάζει.
Και μαζί με αυτό, το δάσος ένοιωσα να καίγονται και αναμνήσεις, ίχνη του νου που είχα αφήσει εκεί
Το δάκρυ που είχα αφήσει μικρό παιδί, για το καπελάκι που είχα προσωρινά ευτυχώς χάσει, το χαμόγελο που το ξαναβρήκα, βόλτες με αγάπες περασμένες, χέρι χέρι ανάμεσα στα δένδρα, λόγια που έπαψαν να ακούγονται αλλά έμειναν να τραγουδιούνται στα φυλλώματα των δένδρων, στιγμές χαράς, λύπης, χαλάρωσης, περισυλλογής, ίχνη δικά μου που κάθε φορά που περπατούσα εκεί ασυναίσθητα αναζητούσα, έβρισκα καλά φυλαγμένα, με έκαναν να θυμάμαι να χαμογελώ. Ανοίγα το παράθυρο του αυτοκινήτου, όποτε περνούσα από εκεί για να αφήσω να μπουν μυρωδιές που τόσο μας έχουν λείψει, εικόνες που σε κάθε ευκαιρία αναζητούμε.
Τώρα απλά περνώ, δεν χαμογελώ πια, δεν ανοίγω το παράθυρο, ένα σφίξιμο στην ψυχή με κάνει απλά να πατώ περισσότερο γκάζι, για να φύγω γρήγορα να μην βλέπω. Το δάσος εκείνο κάηκε, και μαζί του και ο εαυτός που του είχα αφήσει παρακαταθήκη.
Και τώρα, να πάλι καπνός, ένα ακόμα κομμάτι δάσους μετατρέπεται σε στάχτη, και μαζί του όλα όσα υπάρχουν μέσα σε αυτό, όμορφα ίχνη ανθρώπων, που έχουν αφεθεί η θα αφήνονταν στο μέλλον, στάχτη και αυτά................. Και μόλις φύγουν οι πυροσβεστικές, θα έρθουν οι μπετονιέρες............... Για ένα καλύτερο αύριο (?) ............για κάποιους.......... Και ναι, θα κατηγορήσω το κράτος, όλους εμάς, που δεν προσέξαμε, δεν φροντίσαμε, έχουμε συμμετοχή όλοι, ο κάθε ένας με τον τρόπο του.
Πήρα το αυτοκίνητο, πρέπει να πάω στην δουλειά, καπνοί και εικόνες καταστροφής ανοίγονται μπροστά μου μαζί με τον δρόμο. Πατώ γκάζι, τρέχω, να ξεφύγω..........................
Ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό μου.................................Έχει πολύ καπνό.........






Αφιερωμένο, στα καμένα δένδρα, στην ομορφιά που δεν θα ξαναδούμε, σε εμάς που κάθε φορά υπογράφουμε την θανατική μας καταδίκη, θυσία στον βωμό του θεού κέρδους

Η Λιμνούλα

Στο κέντρο του δάσους, στο ξέφωτο, βρισκόταν η μικρή ήρεμη λιμνούλα, τριγυρισμένη από ψηλά δένδρα, που προστάτευαν την ομορφιά της από τον άγριο καιρό, και χρωμάτιζαν με το πράσινο τών φύλλων τους το ήρεμο καθαρό νερό. Γύρω στις όχθες της φύτρωναν πολύχρωμα λουλούδια που έκαναν το τοπία ειδιλιακό, με τόσα χρώματα και αρώματα. Πάνω στην επιφάνεια του νερού φύτρωναν νούφαρα, που συνέβαλαν με την σειρά τους στην ομορφιά του τοπίου.

Ήταν φορές που ένα πέταλο από λουλούδι ή ένα φύλλο από τα δένδρα χάρισμα μοναδικό έπεφτε μαλακά στην επιφάνεια του νερού, κάνοντας το να σχηματίζει κύκλους, πού ολοένα μεγάλωναν, γεμίζοντας την επιφάνεια της λιμνούλας.

Τότε ήταν η ευκαιρία για τις μικρές ακτίδες φωτός να παίξουν, ξεχίνονταν ανάμεσα από τα πυκνά φυλώματα των δένδρων βουτούσαν στό νερό, έπαιζαν με τους ταξιδευτές κύκλους διακοσμόντας την επιφάνεια του με λαμπερά σχήματα.

Εκείνη προχωρόντας με αργά βήματα έφτασε στήν όχθη της λιμνούλας.

Ήταν όμορφη, σαν άγγελος. Οι ακτίνες την είδαν, την περυκύκλωσαν και έκαναν να λάμψει η ομορφιά της.

Γύρισε το βλέμμα της και κοίταξε γύρω, την ομορφιά του τοπίου, ρούφιξε με βαθιές ανάσες τον γεμάτο αρώματα αέρα, άπλωσε τα χέρια δεξιά και αριστερά και χαμογελόντας πλατιά έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό της.

Μαζί της χαμογέλασαν τα δένδρα τα λουλούδια, η λίμνη. Οι ακτίνες δυνάμωσαν το φώς τους κάνοντας την να λάμπει ακόμα περισσότερο. Έσκυψε και βούτηξε μαλακά το χέρι της στό δροσερό κρυστάλλινο νερό,κάνοντας την λίμνη να ανατριχιάσει, ταράζοντας όμορφα το ήρεμο μέχρι τότε νερό της.

Εκανε δυό βήματα πίσω, έπιασε στό λευκό της χέρι μιά μικρή πέτρα από την όχθη, και την πέταξε μέσα στό νερό.

Η πέτρα χτύπισε στήν επιφάνεια του νερού, σχημάτησε κύκλους, πού σιγά σιγά γέμισαν την επιφάνεια της λίμνης.

-Με πόνεσες είπε η λίμνη στην κοπέλα, εκείνη όμως πήρε μιά άλλη πέτρα από την όχθη και πέταξε και αυτή πιο δυνατά μέσα στό νερό, και μετά άλλη και άλλη και άλλη όλο και πιό δυνατά

Η επιφάνεια της λίμνης γέμισε κύκλους που καθώς ταξίδευαν με ορμή έκαναν τα νούφαρα να χορεύουν στον ρυθμό την κυματισμών που γίνονταν όλο και πιό μεγάλοι όλο και πιο συχνοί, όλο και πιο άγριοι. Οι ακτίνες τρόμαξαν, έφυγαν από κοντά της, κρύφτηκαν ανάμεσα στά φυλλώματα των δένδρων, η ομορφιά της έχασε την λάμψη της, σκοτίνιασε.

-Σταμάτα, με πονάς, σταμάτα. Σε παρακαλώ σταμάτα, σε παρακαλώ, με πονάς.

Εκείνη σταμάτησε, κοίταξε την λίμνη, τους κύκλους που σιγά σιγά έσβηναν, το νερό που ηρεμούσε και πάλι.

-Σε ευχαριστώ, της είπε η λίμνη, χαμογελόντας. Θέλησε να της χαρίσει ένα νούφαρο, διάλεξε το πιό όμορφο και άρχισε να το ταξιδεύει προσεκτικά στήν επίφάνεια του νερού πρός εκείνη.

Εκείνη έσκυψε πήρε μιά ακόμα πέτρα από κάτω την πέταξε με δύναμη. Η πέτρα έπεσε μέ ορμή πάνω στό νούφαρο που η λίμνη ήθελε να της χαρίσει, διαλυοντάς το, έσκυψε πήρε και άλλες πέτρες, άρχισε να τις πετά πρός το μέρος της λίμνης που ήταν τα νούφαρα, αυτά χτυπημένα, από τις πέτρες διαλύονταν γεμίζοντας την επιφάνεια του νερού με τα κομμάτια τους, θλιβερά απομεινάρια της αλλοτινής ομορφιάς τους, βυθίζονταν στό ταραγμένο νερό.

-Με πονάς, με πονάς πολύ σταμάτα, καταστρέφεις τα νουφάρά μου, Με πονάς, ΜΕ ΠΟΝΑΣ.

Τότε από τόν βυθό της λίμνης άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες, πού έβγαιναν από το νερό με δύναμη σημαδεύοντας την κοπέλα, άλλες πέρασαν δίπλα της με ορμή σφυρίζοντας, άλλες την χτύπησαν, άλλες έσκασαν μπροστά της, εκείνη τρομαγμένη άρχισε να τρέχει μακριά από την λίμνη.

-Φύγεεεεεεεεεεεεεεε της φώναζε η λίμνη, συνεχίζοντας να της πετά πέτρες

-Είσαι κακιά, είσαι κακιά, είσαι κακιααααααααααααααααα, φώναξε η κοπέλα στην λίμνη καθώς απομακρυνόταν τρέχοντας τρομαγμένη.

Πέρασε καιρός από τότε, τα πάντα απέκτησαν την αλλοτινή τους γαλήνη, ομορφιά, ευτυχία. Η λίμνη απολάμβανε τα δώρα την φίλων της των δένδρων και των λουλουδιών πράσινα φύλλα και πολύχρωμα πέταλα που της χάριζαν με καλοσύνη, έπαιζε με τίς ακτίνες φωτός που ξεχύνονταν μέσα από τα φυλλώματα και βουτούσαν στα κρυστάλλινα νερά της, δημιουργώντας σχήματα από φώς, καινούργια νούφαρα διακόσμησαν την επιφάνεια του νερού, χαρίζοντας της περισσή ομορφιά

Μιά μέρα η λίμνη είδε μια κοπέλα να πλησιάζει στην όχθη της. Περπατούσε με αργά βήματα, κρατούσε στα χέρια της ένα πανέμορφο κόκκινο τριαντάφυλλο.

Οι ακτίνες βγήκαν τρομαγμένες από το νερό, κρύφτηκαν στα φυλλώματα την δένδρων, μια πέτρα σηκώθηκε από τον βυθό και έμεινε να αιωρείτε λίγο πρίν την επιφάνεια.

-Δεν θα αφήσω κανένα να με ξαναπονέσει, κανένα να καταστρέψει τα νούφαρά μου, κανένα.

Η κοπέλα πλησίασε την όχθη της λίμνης, έσκυψε και άγγιξε τήν επιφάνεια του νερού χαρίζοντάς της ένα χάδι. Η λίμνη ανατρίχιασε, το χάδι αυτό δεν ήταν ίδιο, ένιωσε την διαφορετικότητά του, άφησε την πέτρα να ξαναπέσει στό βυθό της.

Άφησε στήν όχθη το τριαντάφυλλο, έβγαλε το φόρεμά της, το άφησε να πέσει δίπλα της, βούτηξε στο δροσερό νερό. Άρχισε να κολυμπά, να παίζει με το νερό. Η λίμνη της χαμογέλασε, την αγκάλιασε με τα νερό της, χαρίζοντάς της την δροσιά του.

Κολύμπισε πρός την πλευρά που βρίσκονταν τα νούφαρα, σταμάτησε κοντά τους.

-Τί όμορφα!!! Απλωσε το χέρι της και τα χάιδεψε, εκείνα τέντωσαν τα πέταλά τους ομορφαίνοντας ακόμα περισσότερο.

Οι ακτίδες αλληλοκοιτάχτηκαν, χαμογέλασαν με νόημα, βούτηξαν και αυτές στο νερό, άρχισαν να παίζουν μαζί με την κοπέλα πότε κάνοντας σχήματα απο φώς μέσα στο νερό, πότε φωτίζονας την ίδια, λάμποντας την ομορφιά της.

Βγήκε από το νερό, πήρε με το ένα χέρι το φόρεμά της και με το άλλο πήρε το τριαντάφυλλο, το άφησε στήν επιφάνεια του νερού χάρισμα στήν λίμνη, και εκείνη της χάρισε το πιο όμορφο νούφαρό της και το φώς μιάς ακτίνας, να φωτίζει την ομορφιά της, μετατρέποντάς την σε άγγελο.

Τηλεσκοπικές σκόρπιες σκέψεις

Ξεκόλλησε το μάτι από τον προσοφθάλμιο του τηλεσκοπίου, κάθισε στην σπαστή πολυθρόνα. Γύρω του άλλες παρέες έβλεπαν με τα τηλεσκόπιά τους τα θαύματα του ουρανού. Έριξε μια πεταχτή ματιά στους αστρικούς χάρτες που ήταν απλωμένοι μπροστά του. Πόσο μικρό έδειχναν τον κόσμο. Άναψε ένα τσιγάρο, γύρισε το κεφάλι και κοίταξε τον ουρανό.
Μια ασυννέφιαστη καθαρή νύχτα ήταν αυτή, ιδανική για παρατηρήσεις την θαυμάτων του ουρανού, που βρίσκονται εκεί πάνω και περιμένουν από εμάς να τα ανακαλύψουμε.
Κάρφωσε το βλέμμα του εκεί πάνω.

Το Σύμπαν

Ότι φαίνεται εκεί πάνω, στον ουρανό, τα αστέρια, οι πλανήτες, ότι βλέπουμε, ότι νομίζουμε ότι είναι όλος ο κόσμος, δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένας γαλαξίας. Ο δικός μας γαλαξίας, τίποτε περισσότερο παρά ένα μικρό κομματάκι στο τεράστιο παζλ που λέγετε σύμπαν.
Τίποτε περισσότερο παρά ένα σύνολο ουρανίων σωμάτων που περιστρέφονται γύρω από ένα κέντρο, αιωρούμενα στο απόλυτο κενό, κάτω από τις προσταγές γνωστών και άγνωστων φυσικών νόμων.
Αυτός όπως και εκατομμύρια άλλων γαλαξιών μαζί με το κενό που τους περιβάλλει απαρτίζουν το σύμπαν. Έναν χώρο απροσδιόριστου μεγέθους και σχήματος, όπου συνυπάρχει το υπαρκτό και το ανύπαρκτο, το κάτι με το τίποτε, το φως με το σκοτάδι, που εναλλάσσονται σε ένα συνεχή αιώνιο χορό, μεταξύ ζωής και θανάτου, δημιουργίας και καταστροφής.
Ερωτήματα. Τι είναι τελικά το σύμπαν?? Γιατί δημιουργήθηκε?? Έχει λόγο ύπαρξης?? Έχει τέλος?? Μέσα και έξω?? Ερωτήματα που δημιουργούνται σε έναν παρατηρητή του ουρανού. Μπορεί να μην απαντηθούν ποτέ, αυτά τα ερωτήματα, γιατί τελικά το σύμπαν αυτός ο χώρος που μας περιβάλλει να είναι ένα απειροελάχιστο μικρό κομμάτι σε έναν άλλο τεράστιο κόσμο, τίποτε περισσότερο ίσως, από μια δροσοσταλίδα στα πέταλα ενός λουλουδιού σε έναν κήπο, μέρος ενός άλλου κόσμου.

Η Ζωή

Η ζωή, ότι υπάρχει και βλέπουμε γύρω μας, δημιούργημα συμπτώσεων και συγκυριών, γεγονότων που συνέβησαν την σωστή στιγμή στον σωστό τόπο και με τον σωστό τρόπο με υλικά που υπάρχουν παντού, που από αυτά δημιουργήθηκαν τα πάντα, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο που υπάρχουν παντού γύρω μας τόσο στον δικό μας όσο και σε άλλους κοντινούς η μακρινούς κόσμους.
Θα υπήρχε άραγε ζωή στην γη?? και με πια μορφή αν η χημική σύσταση της ατμόσφαιρας ήταν διαφορετική?? Αν ο πλανήτης μας ήταν σε διαφορετική απόσταση, θέση από τον ήλιο?? Αν, αν ,αν?? Θα υπήρχε γαλήνη, ζωή, η και αυτός ο κόσμος θα ήταν ένας από τους φοβερούς γειτονικούς με εμάς κόσμους, γεμάτος τρομερά γεγονότα που προκαλούν δέος??
Πώς θα ήταν άραγε η ζωή στην γη αν δεν είχε γίνει αυτή η τρομερή ηφαιστειακή έκρηξη πριν 600.000.000 χρόνια που κατέστρεψε τα πάντα, αφήνοντας χώρο για την δημιουργία κάτι εντελώς νέου?? Αν εκείνος ο αστεροειδής που ήταν η αιτία της εξαφάνισης των δεινοσαύρων δεν είχε πέσει στην γη, τι θα υπήρχε τώρα εδώ???
Και όλα αυτά συνέβησαν μόνο εδώ???
Δεν είναι εγωιστικό να λέμε ότι σε ένα σύμπαν τόσο τεράστιο με εκατομμύρια γαλαξίες και δισεκατομμύρια ήλιους και πλανήτες μόνο εδώ είχαμε τις ιδανικές συνθήκες και τις απαραίτητες συγκυρίες, και μόνο εδώ υπάρχει ζωή???

Ο Άνθρωπος

Δημιούργημα και αυτός συμπτώσεων και συγκυριών είναι το μόνο πλάσμα σε αυτόν τον κόσμο προικισμένο με το υπέρτατο αγαθό, την νοημοσύνη, το μόνο ον απελευθερωμένο από νόμους κανόνες, ένστικτα, γεμάτο από όνειρα επιδιώξεις, ΘΈΛΩ. Η δημιουργία του ανθρώπου έκανε το σύμπαν τέλειο, αφού δημιουργήθηκε μαζί με αυτόν η ελευθερία, που μέχρι τότε δεν υπήρχε, κάτι που τον κάνει σπουδαίο παρά την ασημαντότητα του μεγέθους του
Κανένας νόμος δεν ορίζει την συμπεριφορά του, τίποτε δεν μπορεί να βάλει φραγμό στην σκέψη του, κανένας δεν μπορεί να ορίσει τίποτε ακόμα και το πιο απλό γι' αυτόν. Ποιο πόδι θα ξεκινήσει πρώτο να περπατάει, πιο χέρι θα κινηθεί, σε πια κατεύθυνση θα πάει, αν θα τρέξει, όλα τα ορίζει ο ίδιος, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα, που ορίζουν την ζωή του, δημιουργημένος και αυτός από τα ίδια υλικά που δημιούργησαν το σύμπαν, έχει και αυτός μέσα του το ίδιο κενό, το απόλυτο κενό, το νιώθει με διάφορους τρόπους, αισθάνεται την ύπαρξή του.
Αυτό το κενό, ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να το γεμίσει με ότι, ο κάθε ένας νομίζει κατάλληλο, χρήμα, δόξα, αγάπη. Μόνο όμως ένα είναι το σωστό, με την λάθος επιλογή το κενό αντιδρώντας σαν το πιθάρι των Δαναΐδων αδειάζει και αναδημιουργίται κάνοντας την προσπάθεια μάταιη.

Το φως

Αυτό το “κάτι” που ξεχωρίζει την μέρα από την νύχτα, το αντίθετο του σκότους, του κάθε σκότους, αυτό το “κάτι” που δημιουργείτε από το δικό μας αστέρι. Μας κάνει να βλέπουμε, να ζούμε, να χαιρόμαστε, Αυτό δημιουργεί τα χρώματα την ομορφιά, την ζέστη στο σώμα και στις ψυχές των ανθρώπων, της πλάσης όλης.
Αυτό το φως δημιουργείτε από όλα τα αστέρια, και φτάνει εδώ στην γη, από παντού, δημιουργώντας αυτό το μοναδικό θέαμα που απολαμβάνουμε κάθε καθαρή νύχτα με όλα αυτά τα χιλιάδες αστέρια στον ουρανό, το φως που πολλές φορές εξαπατά δείχνοντάς μας κάτι που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, αλλά μας δείχνει την εικόνα του ΣΑΝ να υπάρχει ακόμα.
Το φως, ένας φορέας πληροφοριών για άλλους κόσμους, που εκπέμπετε σαν φιλμ μεταφέροντας τα γεγονότα, την ιστορία άλλων μακρινών κόσμων.
Το φως που έρχεται στην γη μας, παίρνει τις πληροφορίες, την ιστορία του κόσμου μας και αντανακλάται, φεύγει ξανά ταξιδεύει στο απόλυτο κενό μεταφέροντας μέσα του την ιστορία μας, μέχρι κάποιος σε ένα μακρινό πλανήτη, ενός μακρινού γαλαξία να βρει την άκρη του “νήματος” να αρχίσει να το “ξετυλίγει” και να βλέπει έργα και ημέρες ανθρώπων, πράξεις, συμπεριφορές, κινήσεις, δράσεις, εσένα, εμένα, όλους.
Ας προσπαθούμε λοιπόν αυτό που θα δει για εμάς αυτός ο κάποιος άγνωστος, του κάπου κάποτε, αυτή την ιστορία ζωής να τη έχει σαν παράδειγμα προς μίμηση και όχι σαν παράδειγμα προς αποφυγή

Καληνύχτα

Ξύπνησε από έναν θόρυβο, κοίταξε το ρολόι του 00:30. Προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά τίποτε, στριφογύριζε στα σεντόνια, αλλά μάταια.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι, πήγε στην κουζίνα, έβαλε στον φούρνο μικροκυμάτων νερό να ζεστάνει. Ένα τσάι ήταν αυτό που ήθελε για την ώρα. Πήγε στο σαλόνι, άνοιξε τον Η/Υ, φόρτωσε την επεξεργασία κειμένου κοίταξε το κείμενο που έγραφε νωρίτερα. Άρχισε να πληκτρολογεί.
Χτυπούσε τα πλήκτρα όλο και πιο γρήγορα και πιο δυνατά. Ο ήχος από τα πλήκτρα απλωνόταν στο διαμέρισμά του, ήταν το μόνο που έσπαγε την σιωπή της νύχτας. Πήρε την κούπα με το τσάι σηκώθηκε από την καρέκλα, βγήκε στο μπαλκόνι. Ήταν μια έναστρη ζεστή, καλοκαιρινή νύχτα, άναψε ένα τσιγάρο, ακούμπησε στα κάγκελα, κοιτούσε τα αστέρια, χαμένος στις σκέψεις του.
Μπήκε μέσα στο διαμέρισμα ντύθηκε, βγήκε στον δρόμο. Περπατούσε μέσα στο πάρκο, κοιτούσε τις κολόνες φωτισμού τοποθετημένες στις άκρες του πάρκου δεξιά και αριστερά λες και όριζαν τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει.
Το μπαράκι στον τέλος του πάρκου ήταν ακόμα ανοιχτό, δυο ζευγαράκια κάθονταν στα τραπεζάκια που ήταν έξω. Έσπρωξε την πόρτα, μπήκε μέσα, πίσω από τον πάγκο ή μπαργούμαν, η Ελεάννα, σκούπιζε με μια λευκή πετσέτα τα φρεσκοπλυμένα ποτήρια, και τα τοποθετούσε προσεκτικά σε ένα δίσκο.
Η Ελεάννα, δεν ήταν η εντυπωσιακή κοπέλα που θα γύριζε κανείς να την κοιτάξει στον δρόμο. Ήταν μια σχετικά ψιλή, παχουλούλα κοπέλα, με κοντά καστανά μαλλιά, μεγάλα καστανά παιχνιδιάρικα μάτια, "γαλλική" μυτούλα, και καλοσχηματισμένα κόκκινα χείλη. Είχε ένα πολύ γλυκό προσωπάκι. Κάθε φορά που χαμογελούσε δυο μικρά λακκάκια σχηματίζονταν στα μάγουλά της πράγμα που την έκανε ακόμα πιο γλυκιά.
Βαφόταν πολύ σπάνια, δεν χρειαζόταν άλλωστε τα σκευάσματα του εμπορίου για να γίνει όμορφη, ήταν από φυσικού της.
Είχε μετακομίσει τότε κάπου εκεί κοντά και την έβλεπε αρκετά συχνά, στην στάση του λεωφορείου, στα ψώνια, Συχνά αντάλλασσαν στα πεταχτά κάποιες κουβέντες, όταν συναντιόνταν
Ένα βράδυ, την είχε βρει τυχαία στον δρόμο την ώρα που πήγαινε σπίτι της. Την είχε πάει σχεδόν με το ζόρι για μια μπύρα, σε ένα κοντινό μπαράκι. Έμειναν τελικά αρκετή ώρα. Μιλούσαν, γελούσαν, είχαν περάσει όμορφα εκείνη την φορά. Αντάλλαξαν τηλέφωνα, και συμφώνησαν να ξαναβρεθούν.
Εκείνη την δεύτερη φορά ήταν που της είχε μιλήσει......... Εκείνη τον είχε κοιτάξει χαμογελώντας με τα μεγάλα καστανά της μάτια.
-Μα δεν βλέπεις πόσο διαφορετικοί είμαστε?? του είχε πει, δεν βλέπεις ότι δεν ταιριάζουμε?? Δεν θα μπορέσει να γίνει κάτι καλό μεταξύ μας καλύτερα όχι, ας μείνουμε έτσι όπως είμαστε. Όταν έφυγαν, την είχε πάει μέχρι το σπίτι της. Λίγο πριν χωρίσουν την είχε πάρει αγκαλιά, είχε πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της για να αφήσει ένα φιλί στα κόκκινα χείλη της. Βλέποντας την άρνηση να σχηματίζετε στο πρόσωπό της, της άφησε το φιλί στο μάγουλο. Ήταν η τελευταία φορά που είχε βγει μαζί της, και από τότε είχαν περάσει δυο χρόνια. Στο διάστημα αυτό, της είχε προτείνει αρκετές φορές να βγουν, αλλά αυτή πάντα έβρισκε μια δικαιολογία να του αρνηθεί.
Πριν μια εβδομάδα είχε πιάσει δουλειά σε αυτό το μπαράκι κοντά στο σπίτι του, και αρκετά συχνά πήγαινε εκεί, δήθεν, για ένα ποτό.
Προχώρησε προς τον πάγκο, κάθισε σε ένα σκαμπό.
-Καλός τον, τι να σου φέρω???
-Μια βότκα πορτοκάλι, της είπε χαμογελώντας
Εκείνη πήρε ένα ποτήρι, ετοίμασε το ποτό, το άφησε μπροστά του.
-Σε μισή ωρίτσα θα κλείσω Ο.Κ.
Κοίταξε γύρω του, ήταν μόνος μαζί της. Γύρισε και την κοιτούσε, αυτή πήγε πάλι και συνέχισε την δουλειά που είχε αρχίσει.
Το αδύναμο λευκό φως που έπεφτε στο πρόσωπό της την έκανε να λάμπει, λες και από την δική της λάμψη φωτιζόταν ο χώρος.
Γύρισε και τον κοίταξε, του χαμογέλασε και γύρισε πάλι σε αυτό που έκανε. Αυτός σηκώθηκε από το σκαμπό και πήγε κοντά της.
-Θα πάω για τσιγάρα θέλεις να σου πάρω??
-Ναι πάρε μου, του είπε και του έδωσε χρήματα.
Αυτός πήγε στο περίπτερο που διανυκτέρευε εκεί κοντά, γυρίζοντας πάλι πίσω, έκανε μια μικρή παράκαμψη, πήγε σε ένα σημείο του πάρκου που είχε τριανταφυλλιές έκοψε ένα μεγάλο κόκκινο τριαντάφυλλο και το πήρε μαζί του.
Γύρισε πίσω στο μπαρ της έδωσε τα τσιγάρα, κράτησε το τριαντάφυλλο, θέλοντας να βρει ένα πιο κατάλληλο χρόνο να της το δώσει.
-Σε ευχαριστώ αλλά τώρα πρέπει να φύγεις. Πρέπει να κλείσω.
-Χμμ, θα σε πείραζε να μείνω να σε βοηθήσω να μαζέψεις??
Εκείνη χαμογέλασε.
-Καλά αφού θέλεις.
Εκείνη έσβησε τα πολλά φώτα, αφήνοντας μόνο όσα ήταν απαραίτητα για να βλέπουν, εκείνος μάζευε τα πράγματα από τα τραπέζια, κεράκια, τασάκια, βαζάκια με αποξηραμένα λουλούδια, της τα πήγαινε, ενώ εκείνη τα τακτοποιούσε στην θέση τους.
Μάζεψαν τις σπαστές πολυθρόνες απ' έξω σήκωσαν τις καρέκλες από μέσα. Εκείνη έκανε ένα γρήγορο σκούπισμα σφουγγάρισμα, ενώ εκείνος της άδειαζε τον κουβά από το βρόμικο νερό και της τον γέμιζε με καθαρό.
Όταν τελείωσαν, μάζεψαν τα πράγματά τους, εκείνος βγήκε έξω και την περίμενε. Εκείνη έκλεισε όλα τα φώτα κλείδωσε την πόρτα.
-Σε ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα, του είπε
-Μισό λεπτό, έχω κάτι ακόμα για εσένα.
Έβγαλε και της έδωσε το τριαντάφυλλο, εκείνη το πήρε, χαμογελώντας πλατιά.
-Σε ευχαριστώ πολύ, είναι πολύ όμορφο. Και τι ωραία που μυρίζει είπε φέρνοντάς το κοντά στην μύτη της.
-Και πάλι σε ευχαριστώ. Καληνύχτα, πρέπει να πηγαίνω.
Έκανε να φύγει, εκείνος όμως, χωρίς να πει τίποτε άπλωσε τα χέρια του και την τύλιξε σε μια σφιχτή ζεστή αγκαλιά, με το ένα χέρι την κρατούσε από την μέση και με το άλλο της χάιδευε τα μαλλιά.
Έμειναν έτσι μερικά λεπτά
-Πρέπει να φύγω, είπε εκείνη, εκείνος δεν μίλησε μόνο την κρατούσε.
-Πρέπει να φύγω, είπε πάλι εκείνη. Εκείνος, την έπιασε από τα μπράτσα, δοκίμασε να αφήσει ένα φιλί πάνω στα χείλη της, αλλά εκείνη γύρισε το κεφάλι της.
Άφησε το φιλί στο μάγουλό της και έμεινε εκεί να την κρατά και να την κοιτά ίσα στα μάτια
-Πρέπει να φύγω, είπε ξανά εκείνη
-Θεέ μου τι όμορφη που είσαι, της απάντησε αυτός, κρατώντας την πάντα μαλακά από τα μπράτσα.
-Πρέπει να φύγω.
Άρχισε σιγά σιγά να απομακρύνετε κάνοντας βήματα προς τα πίσω, τα χέρια της γλιστρούσαν μέσα στα δικά του, και όταν αγγίχτηκαν τα δάχτυλά τους αυτός έσφιξε μαλακά τα χέρια της κάνοντάς την να σταματήσει.
-Είσαι τόσο όμορφη, είπε εκείνος καθώς κρατούσε τα δάχτυλα των χεριών της. Έμειναν να κοιτιόνται ίσα στα μάτια για λίγα δευτερόλεπτα, εκείνη τράβηξε τα χέρια της, απομακρύνθηκε κάνοντας μερικά ακόμα βήματα προς τα πίσω.
-Καληνύχτα.
-Καληνύχτα ομορφιά, απάντησε εκείνος.
Εκείνη γύρισε και άρχισε να απομακρύνεται, να χάνετε σιγά σιγά στο βάθος του δρόμου, εκείνος έφερε τα δάχτυλά του στο στόμα, άφησε ένα φιλί πάνω τους και το φύσηξε προς τα εκείνη.
-Καληνύχτα ομορφιά, να προσέχεις, ψιθύρισε καθώς εκείνη χανόταν στην γωνία του δρόμου. Γύρισε και έφυγε, μπήκε πάλι στο πάρκο και ακολούθησε τον δρόμο που του όριζαν οι στύλοι με τα φώτα, τον δρόμο για τον δικό του κόσμο.
Η μυρωδιά από ένα νυχτολούλουδο τον έκανε να σταματήσει, γύρισε το κεφάλι προς το μέρος που ερχόταν η μυρωδιά. Πήγε και κάθισε σε ένα παγκάκι, κοίταξε τον ουρανό, τον γεμάτο αστέρια ουρανό, και το φεγγάρι, που σαν λεπτή φέτα καρπουζιού συμπλήρωνε και αυτό την ομορφιά, της νύχτας. Πήρε μια βαθιά ανάσα.

-Καληνύχτα ομορφιά, όπου και αν πας Καληνύχτα............