Ο πολιτισμός ενός ανθρώπου είναι η ζούγκλα ενός άλλου. ...

“Πριν φτάσουν οι λευκοί αδελφοί μας για να μας εκπολιτίσουν δεν είχαμε κανένα είδος φυλακής.



Εξαιτίας αυτού, δεν είχαμε καθόλου παραβάτες. Χωρίς φυλακή, δεν μπορεί να υπάρχουν παραβάτες. Δεν είχαμε ούτε κλειδαριές, ούτε κλειδιά, επομένως, μεταξύ μας δεν υπήρχαν κλέφτες.



Στην περίπτωση που κάποιος ήταν τόσο φτωχός που δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά ένα άλογο, μια σκηνή ή μια κουβέρτα, αυτά τα έπαιρνε ως δώρο.



Παραήμασταν απολίτιστοι για να δίνουμε μεγάλη σημασία στην ιδιωτική περιουσία. Δεν ξέραμε οποιοδήποτε είδος χρήματος και κατά συνέπεια, η αξία ενός ανθρώπου δεν καθορίζονταν από τον πλούτο του.



Δεν είχαμε θεσπίσει γραπτούς νόμους, ούτε δικηγόρους, ούτε πολιτικούς, ως εκ τούτου, δεν ήμασταν σε θέση να κλέβουμε και να εξαπατούμε ο ένας τον άλλο. Ήμασταν πραγματικά σε κακή κατάσταση, προτού φτάσει ο λευκός άνθρωπος και δεν ξέρω πώς να εξηγήσω πώς ήμασταν σε θέση να τα βγάζουμε πέρα χωρίς αυτά τα θεμελιώδη πράγματα που (όπως μας λένε) είναι τόσο απαραίτητα για μια πολιτισμένη κοινωνία.”



John (Fire) Lame Deer Tick”

ΤΟ ΙΣΛΑΝΔΙΚΌ ΘΑΎΜΑ

Στην Ισλανδία δεν έχουν ξεχάσει την αντιμετώπιση που είχαν από το ΔΝΤ. Οι  πρόσφατες κρίσεις του ΔΝΤ για την Ισλανδία και η επίσημη διαφωνία του με την ισλανδική κυβέρνηση όσον αφορά την σχεδίαση και την υλοποίηση  του προγράμματος της οικονομικής και της δημοσιονομικής της πολιτικής, έφερε σε όλους στο νου την ιστορία της μικρής αυτής χώρας που τόλμησε και έδιωξε το Ταμείο, και στη συνέχεια τα κατάφερε και ανέκαμψε από την χρεοκοπία.Όπως φαίνεται μάλλον ακόμα δεν έχουν... χωνέψει στο ΔΝΤ τον εκδιωγμό τους από την χώρα. Κάτι τέτοιο μαρτυρούν άλλωστε  και οι  τελευταίες κινήσεις τους.

Το ΔΝΤ στην έκθεσή του οποία ήρθε την Πέμπτη στο φως της δημοσιότητας, σημειώνει μεταξύ άλλων πως η αργή αναπτυξιακή πορεία της χώρας και η προσπάθειά της να μειώσει το χρέος των νοικοκυριών θα αυξήσει την πίεση στα δημοσιονομικά της μεγέθη. Προβλέπει μάλιστα ανάπτυξη 2,1% για το 2014, ενώ για το 2013 οι αντίστοιχες προβλέψεις είναι σχεδόν συγκλίνουσες (1,8 και 1,9% αντίστοιχα).

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι από την αναρρίχηση στην εξουσία της νέας κεντροδεξιάς κυβέρνησης τον Μάιο, το ΔΝΤ επιδεικνύει μια εμμονή, έναν σκεπτικισμό απέναντι στο οικονομικό πρόγραμμα της χώρας, το οποίο στοχεύει στη μείωση του χρέους των νοικοκυριών που σχετίζεται με στεγαστικά δάνεια και την μείωση των φόρων.

Ας θυμηθούμε ωστόσο το πώς η Ισλανδία κατάφερε να επιστρέψει από τη χρεοκοπία, διώχνοντας καταρχάς το ΔΝΤ. Και με ποιον τρόπο καλυτέρευσε στην πορεία την οικονομική της κατάσταση, κάτι που όλοι άλλωστε παραδέχονται, εκτός φυσικά από τους ανθρώπους του Ταμείου...

Το 2008 η Ισλανδία πτώχευσε. Το χρέος της το 2007 ήταν κοντά στο 900% του ΑΕΠ. Κάπου εκεί ήρθε και η οικονομική κρίση του 2008 με αποτέλεσμα οι τρεις τράπεζές της να πτωχεύσουν και το νόμισμά της να χάσει το 85% της αξίας του έναντι του ευρώ.

Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Βρετανία και Ολλανδία έδιναν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια. Και τότε εμφανίστηκαν το ΔΝΤ και η ΕΕ που πρότειναν να αναλάβουν τη κατάσταση...

Τον Απρίλιο του 2009 έγιναν πρόωρες εκλογές. Η κυβέρνηση που προέκυψε γρήγορα βρέθηκε σε δυσμένεια, καθώς έπρεπε να πληρώσει πάνω από 3 δις ευρώ, κάτι που σήμαινε επιπλέον θυσίες για τους πολίτες. Και εκείνοι  δεν το άντεξαν.

Τα πολιτικά κόμματα δεν είχαν άλλη επιλογή από το να στηρίξουν την άποψη των πολιτών που δεν είχαν άλλες δυνάμεις να πληρώνουν.

Ο πρόεδρος της χώρας Όλαφουρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.

Από την άλλη πλευρά η πίεση αυξήθηκε. Τη στιγμή που η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Τα επιχειρήματά τους όπως τα περιγράφει ο ίδιος ο Ισλανδός πρόεδρος:

«Μας έλεγαν ότι ή θα ακολουθήσουμε το πρόγραμμά τους ή θα γίνουμε Κούβα». Απειλές που έχουμε ακούσει και στην Ελλάδα ουκ ολίγες φορές...

Στο δημοψήφισμα που έγινε το Μάρτιο του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά της πληρωμής των χρεών. Το ΔΝΤ αμέσως πάγωσε τους δανεισμούς.

Οι Ισλανδοί όμως δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν. Η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των όποιων υπευθύνων για την οικονομική κρίση. 

Η Ισλανδία δεν έκανε τίποτε για να διασώσεις τις τράπεζές της, τονίζει ο Γκρίμσον εξηγώντας τους λόγους.

«Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεοκοπούν. Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό. Στηρίξαμε το σύστημα προνοίας. Δώσαμε τη δυνατότητα στους πολίτες να συμμετάσχουν στις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και φτιάξαμε άλλες. Αυτά θα τα κάναμε ακόμη και εάν ήμασταν μέλος της ευρωζώνης»

Πλέον η Ισλανδία, χώρα με μικρότερο πληθυσμό από την Ελλάδα  -μόλις 320.000- χωρίς  βιομηχανία, γεωργία και πλουτοπαραγωγικές πηγές, και διαθέτοντας στην ουσία μόνο την αλιεία κατάφερε και πέτυχε ανάπτυξη 3,1% και περίπου 7% ανεργία.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κατάσταση της τότε ήταν χειρότερη και από εκείνη της Ελλάδας. Πλέον, όμως, η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Η οικονομία αναπτύσσεται με ικανοποιητικούς ρυθμούς και η ανεργία μειώνεται. Σύμφωνα με τον Γκρίμσον, η ανάκαμψη οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ισλανδοί αντιμετώπισαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο την κρίση σε σχέση με τις χώρες της ευρωζώνης.

Η περίπτωση της Ισλανδίας μπορεί λοιπόν να δώσει σημαντικά μαθήματα στα κράτη που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα από πακέτα διάσωσης, καθώς η προσέγγιση της νήσου δημιούργησε ανέλπιστα εύρωστη ανάκαμψη. Και παράλληλα ξεσκεπάζει τόσο τις προθέσεις όσο και τις άθλιες πρακτικές του ΔΝΤ, που στοχεύει, όπως έχουμε καταλάβει καλά στην Ελλάδα, στην εξαθλίωση των λαών στις χώρες τις οποίες σπεύδει τόσο πρόθυμα να... βοηθήσει!

ΠΗΓΉ :

 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

( http://www.defencenet.gr/defence/item/%CE%B4%CE%BD%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82)

Σχόλια Αλέξη Β :

Στην Ισλανδία είχαμε αυτήν την εξέλιξη γιατί εκεί υπάρχει πραγματική δημοκρατία.

Ο λαός ακούγετε και σε σημαντικά θέματα ΑΥΤΌΣ είναι που τελικά αποφασίζει για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του.

Μεγάλη διαφορά σε σχέση με αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα, μια δημοκρατία που ο λαός ΔΕΝ ρωτήθηκε ΠΌΤΕ για τίποτε.

Ανέκαθεν η Ελλάδα, Εκτός κάποιον εξαιρέσεων, κυβερνούταν από δημοκόπους που μόνο φρόντιζαν για την προσωπική τους καλοπέραση και τον άκρατο πλουτισμό των συμφερόντων που εξυπηρετούσαν, και εξυπηρετούν, με τις αποφάσεις τους.

Η συμπεριφορά τους δε απέναντι στους πολίτες που υποτίθεται ότι υπηρετούν δεν διαφέρει από αυτήν ενός Χριστουγεννιάτικου Δένδρου.

Κάθε τέσσερα χρόνια βγάζουν τον Λαό από τα αζήτητα, τον βάφτιζαν κυρίαρχο, τον στολίζουν με λεκτικά λαμπάκια και πολύχρωμες μπάλες και τον τοποθετούν για όσο διαρκεί η προεκλογική περίοδος στο κέντρο του σαλονιού.

Και βέβαια την επομένη των εκλογών πάλι στο ντουλάπι με τα αζήτητα άχρηστα σκουπίδια τον πετούσαν.

Ακόμα και σήμερα που ζούμε σε μια κρίση με πολλαπλές αρνητικές συνέπειες στην ζωή του κάθε πολίτη αυτοί επιμένουν στο ίδιο βιολί.

Κρατούν την χώρα στην ευροζώνη στερώντας της όλα εκείνα τα δημοσιονομικά εργαλεία που θα της επέτρεπαν να βγει από την κρίση ποιο γρήγορα, εξακολουθούν να λένε ΨΈΜΜΑΤΑ στον λαό, μες στα μούτρα, (Λεφτά υπάρχουν-ΓΑΠ, 3 Ζάππεια, 18 σημεία- Αντωνάκης κτλ), και βέβαια μιλούν στον λαό εκ μέρους τον δανειστών και όχι στους δανειστές εκ μέρους του λαού που τους ψηφίζει.

Σε μερικές μέρες έχουμε ευρωεκλογές.

Καλούμαστε δηλαδή να εκλέξουμε και να στείλουμε 27 εκπρόσωπους στο ευροκΥνοβούλειο, ένα θεσμικό όργανο της Ε.Ε χωρίς πλέων κανένα λόγο ύπαρξης γιατί όπως φάνηκε άλλοι τελικά αποφασίζουν.

Από αυτές όμως τις εκλογές θα βγει ένα χρήσιμο συμπέρασμα.

Ξύπνησε ο κόσμος?? Έχει την θέληση (γιατί την δύναμη την έχει) να πετάξει στα πολιτικά αζήτητα αυτούς που τον κατάντησαν έτσι η για μια ακόμα φορά ξεγελάστηκε από τα χαϊμαλιά και τα καθρεφτάκια που του προσέφεραν ??

ΟΨΌΜΕΘΑ.......

Περί διοδίων

Το 2001 από την τότε κυβέρνηση βγήκε στο σφυρί το βασικό οδικό δίκτυο της χώρας, για να κατασκευαστούν από τούς ιδιώτες είτε συγκεκριμένα τμήματα των εθνικών οδών όπως στην περίπτωση της εθν. οδού Αθηνών Θεσσαλονίκης που χρειαζόταν η κατασκευή του τμήματος από την έξοδο του Μαλιακού κόλπου (ανισόπεδος κόμβος Ραχών) ως τον Ανισόπεδο κόμβο Κλειδιού του Νομού Πιερίας μήκους 20 χιλιομέτρων, είτε ολόκληροι οδικοί άξονες όπως στην περίπτωση της Αθηνών Κορίνθου Πατρών. Για να γίνει μάλιστα πιο ελκυστικό το προς ξεπούλημα πακέτο έδιναν μαζί και την εκμετάλλευση των διοδίων σε όλο το μήκος των εθνικών οδών. Όλο αυτό το πακέτο με διάρκεια 30 χρόνια.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι τελικά να πληρώνουμε πανάκριβα ανύπαρκτους δρόμους, ενώ οι μεγαλοεργολάβοι να βγάζουν εκατομμύρια ευρώ στην πλάτη και πολλές φορές με το αίμα αυτών που έχουν το θάρρος να κινηθούν σε αυτούς,  με τρανταχτότερο παράδειγμα την Κορίνθου Πατρών με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες κάθε χρόνο σε ένα δρόμο όνειδος γιά κάθε κράτος που θέλει να σέβετε τον εαυτό του και τους πολίτες του
Για να γίνει αντιληπτή η κοροϊδία δημοσιεύω παρακάτω αυτούσιο το δημοσίευμα από την εφημερίδα "Το Χωνί", αριθμός φύλλου 92 της Κυριακής 5/1/2014 με τίτλο "Που πάνε οι εισπράξεις από τα διόδια" του Τ. Παναγιωτόπουλου (πολ. μηχανικού)

: Από πρόχειρους υπολογισμούς για ένα χιλιόμετρο ενός τμήματος εθνικού δρόμου πλάτους 20m, το κόστος για την κατασκευή του ανέρχεται στο ποσό του 8.000.000 ευρώ.

Δηλαδή με απλά λόγια το κόστος κατασκευής είναι 100ευρώ/m2 , αν υπολογίσουμε για... γεφυρώσεις αρδευτικά κλπ ένα διπλάσιο κόστος ανηγμένο σε m2 τροποποιείται σε...200ευρώ/m2.

Αν διπλασιάσουμε το συνολικό κόστος για απρόβλεπτα και διάφορα ειδικά έργα το συνολικό κόστος τροποποιείται σε 400 ευρώ/m2.
Αυτό σημαίνει ότι για την κατασκευή ενός χιλιομέτρου απαιτείται κόστος 400Χ20Χ1000 = 8.000.000 ευρώ /km.Επίσης από πρόχειρους υπολογισμούς τα έσοδα σε ετήσια βάση από τις εισπράξεις των διοδίων ανέρχονται σε περίπου 2.177.000.000 δίς ευρώ.

Τα τμήματα του εθνικού μας δικτύου που μπορούν να ενώσουν ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια είναι:
1. ΑΘΗΝΑ-ΠΑΤΡΑ = 220km (εισπράξεις 10.000Χ6Χ366 = 110.000.000 ευρώ)
2. ΚΟΡΙΝΘΟΣ- ΚΑΛΑΜΑΤΑ = 250km (εισπράξεις 20.000Χ8Χ366 = 58.000.000 ευρώ)
3. ΠΑΤΡΑ-ΚΑΛΟ ΝΕΡΟ = 150km (εισπράξεις 20.000Χ4Χ366 = 30.000.000 ευρώ )
4. ΡΙΟ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ = 225km (εισπράξεις 40.000Χ18Χ366 = 263.000.000 ευρώ)
5. ΕΓΝΑΝΤΙΑ( ΙΩΑΝΝΙΝΑ-ΑΛΕΞ/ΛΗ) = 566km (εισπράξεις 100.000Χ6Χ366 = 219.000.000 ευρώ)
6. ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣ/ΝΙΚΗ = 502km (εισπράξεις 150.000Χ23Χ366 = 1.262.000.000 ευρώ)
7. ΛΑΡΙΣΣΑ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ = 189km
8. ΛΑΜΙΑ-ΑΝΤΙΡΙΟ = 170km
9. ΧΑΝΙΑ-ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = 202km
10. ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ = 45km (εισπράξεις 200.000Χ4Χ366 = 235.000.000 ευρώ)

Το συνολικό μήκος του παραπάνω δικτύου είναι 2.519km

Αν δεχθούμε ότι στη χώρα μας τα ΙΧ επιβατηγά και φορτηγά που κυκλοφορούν είναι περίπου 8.000.000 με ένα μέσο όρο 200 ευρώ το χρόνο που πληρώνουν για τέλη κυκλοφορίας, το κράτος εισπράττει 8.000.000Χ200 = 1.600.000.000 δίς ευρώ.

Με τους παραπάνω υπολογισμούς συγκεντρώνονται περίπου 3,77 δίς ευρώ το χρόνο για την «συντήρηση» των δρόμων.

Αν δεχθούμε ότι δαπανάται ένα ποσόν περίπου 20% για την συντήρηση και την λειτουργία των δρόμων, δηλαδή 770.000.000 ευρώ περισσεύουν 3δίς ευρώ.(Υπολογισμοί πρίν την νέα αύξηση των τιμών των διοδίων)
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

1. Για την κατασκευή ολοκλήρου του εθνικού δικτύου εκ του μηδενός απαιτούνται 2.519Χ8.000.000 = 20.152.000.000 δίς ευρώ.
2. Με τις παραπάνω εισπράξεις σε 7 χρόνια έχει ανακατασκευαστεί το εθνικό δίκτυο εξ, ολοκλήρου.
3. Γιατί σταμάτησαν οι εργασίες συνέχισης των δρόμων και ανακοινώνουν προγράμματα ΕΣΠΑ για την συνέχιση τους;
4. Γιατί αυξήθηκαν οι εισφορές στα διόδια;
5. Γιατί με την κατάργηση διοδίων η χώρα μας πλήρωσε πρόστιμο σε εργολάβους 7.000.000 ευρώ, και πως υπολογίστηκε η ανταποδοτικότητα;
6. Πόσα χρήματα έβαλαν οι εργολάβοι για την κατασκευή των οδών που ελέγχουν;
7. Γιατί το κόστος κατασκευής στην Ελλάδα είναι τριπλάσιο από αυτό των Ευρωπαϊκών χωρών;
8. Ποιος θα πληρώσει την ζημιά για την κακοτεχνία στο τμήμα ΤΡΙΠΟΛΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ που δεν λειτουργεί εδώ και 4 χρόνια και ανέρχεται σε 200 εκατομμύρια ευρώ σαν κόστος και άλλα 100 εκατομ. περίπου από στέρηση εσόδων από τα διόδια, δηλαδή συνολικά 300.000.000 ευρώ.;
9. Πού πήγαν οι εισπράξεις περίπου 15 δίς ευρώ την τελευταία πενταετία που δεν έχει κατασκευασθεί ούτε ένα μέτρο δρόμου ενώ αυτές γίνονται κανονικά;
10. Πόσα χρήματα πρέπει να προσθέσουμε στα παραπάνω που έχουν εισπραχθεί από την Ευρώπη από εθνικά προγράμματα τύπου ΕΣΠΑ κλπ;
11. Πόσο μήκος δρόμου έχει κατασκευαστεί τα τελευταία 5 χρόνια και με ποιό κόστος;

Εύλογα τα ερωτήματα που θέτει ο συντάκτης του άρθρου, στα οποία αν συνυπολογίσουμε και το τί έγινε με την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας, όπου κάποιος τυχάρπαστος επενδυτής της συμφοράς πήρε το γνωστότερο παγκοσμίως brand name μετά την coca cola, και μέσα σε ελάχιστο χρόνο το εξαφάνισε, τίθεται σε αμφιβολία το σύνολο των ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων οργανισμών που προωθεί η πρασινομπλέ δικομματική κυβέρνηση του Αντωνάκη και του Βαγγελάκη 

ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ ΠΕΣΤΑ

Καιρός ήταν Αντωνάκη να τα ακούσεις από την καλή και από κάποιον
Καιρός σου ήταν.
Άντε λοιπόν ΑΠΑΝΤΆ ΤΟΥ.

Περαστικά σου Αντωνάκη, Περαστικά σου
Και προετοιμάσου για την κατραπακιά του Μαΐου τόσο εσύ όσο και το συνεταιράκι σου ο Βαγγελάκης

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (?POR QU'E GRECIA?)

Το video  που ακολουθεί είναι η οπτικοακουστική ομιλία του ελληνιστή Pedro Olalla στην Ημερίδα Κλασσικού Πολιτισμού του Σαγούντο της Ισπανίας "X Jornada Clásica de Sagunto" (Sagunto, España, 17/11/2012)
Σε αυτό αναλύεται ο ρόλος του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού στην διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής κουλτούρας.
Η παρουσίαση αυτή έγινε με αφορμή την διακοπή της διδασκαλίας λατινικών και αρχαίων ελληνικών στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος που εκπόνησε το υπουργείο παιδείας του Ισπανικού κράτους.
Αξίζει να αφιερώσετε 45 λεπτά να το δείτε.
Muchas gracias señor Olalla. Este video es maravilloso y es muy importante para comprender todos los gobiernos, y la griega tambien, la importancia de la cultura griega en la conformación de la cultura, en mi opinion no solamente europea, pero de la cultura mundial.

πηγή:
 youtube
ramnusia. com
 

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ Το δαχτυλίδι του “Χόμπιτ” έχει ελληνική προέλευση!

Share

Εδώ και λίγες ημέρες έχει ξεκινήσει το πρώτο μέρος της τριλογίας της ταινίας “Το Χόμπιτ”. Οι θεατές παρακολούθησαν τη σκηνή της ανεύρεσης σε μια σκοτεινή σπηλιά του Ενός Δαχτυλιδιού, που σε κάνει αόρατο όταν το φοράς και που με τον καιρό σε διαφθείρει. Έμπνευση του Βρετανού συγγραφέα Τόλκιν η ιστορία; Φυσικά και όχι.
Για ακόμη μια φορά ένας ελληνικός μύθος έγινε “copy-paste”. Αυτός, του… Γύγη:
O Πλάτωνας, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο:
Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Όταν ανέβηκε στην επιφάνεια διαπίστωσε ότι το εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά.
Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα. Και πραγματικά έτσι έγινε.
Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρα – συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -τη δόξα και τον πλούτο.
Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί ο κοινός νους λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικείν η αδικείσθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.
Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Διαπράχθηκε μια αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.
Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να αλλάξει νοοτροπία να παλέψει με το κακό να θεαθεί το φως δηλαδή το ωραίο, το δίκαιο, το αρμονικό, το αληθινό και τούτο γίνεται με ένα και μόνο όπλο σύμφωνα με τον Πλάτωνα ,ένα όπλο ανίκητο ακόμα και σήμερα: Την Ολοκληρωμένη Παιδεία.
[Ο Γύγης - ιστορικό πρόσωπο - ήταν βασιλιάς της Λυδίας κατά το πρώτο μισό του 7ου αιώνα π.Χ. Πήρε το θρόνο με τη βοήθεια της συζύγου του τελευταίου βασιλιά από τους απογόνους του Ηρακλή και ίδρυσε νέα δυναστεία των Μερμναδών].
Με το μύθο συμφωνεί ως ένα βαθμό και το γεγονός, ότι είχε στο σκήπτρο του και ένα δαχτυλίδι με μεγάλο πολύτιμο λίθο. Είναι επίσης γνωστό πως ήταν δραστήριος και ενεργητικός βασιλιάς και πως οδήγησε τη Λυδία και την πρωτεύουσα της, τις Σάρδεις, στην μεγαλύτερή της ακμή. Το βασίλειο του, συμπεριελάμβανε όλη τη δυτική Μικρά Ασία ως τον ποταμό Άλυ και η δυναστεία του έμεινε στην εξουσία πάνω από εκατό χρόνια.
Ο τελευταίος του απόγονος στο θρόνο της Λυδίας ήταν ο βασιλιάς Κροίσος, που έγινε ξακουστός για τα πλούτη του και για την κακή ερμηνεία που έδωσε στο χρησμό της Πυθίας.Ο μύθος του Γύγη έχει εμπνεύσει και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς. Ίσως περισσότερο γνωστό να τον έκανε το δράμα του Φρίντριχ Χέμπελ « Ο Γύγης και το δαχτυλίδι του» (1856). Στο χώρο της λογοτεχνίας ο μύθος αξιοποιήθηκε από τον Θεόφιλο Γκωτιέ στη νουβέλα του «Ο βασιλιάς Κανδαύλης» (1844) και στο θέατρο πάλι από τον Αντρέ Ζίντ στο ομώνυμο θεατρικό του έργο (1901). Το 1920 ο Α. Μπρυνώ έγραψε την όπερα «Κανδαύλης».]
[Tης Ιωάννας Μπισκιτζή (Λέκτορα Κλασσικής Φιλολογίας) - Πηγή katohika.gr]

Βοώντας σε ώτα μη ακουόντων

Δεν είναι πιστεύω να είναι κάτι φοβερό και τρομερό να θυμηθούμε κάποια πράγματα πού ειπώθηκαν σε παλαιοτέρους χρόνους ευημερίας, τότε πού σε αυτήν την χώρα, “δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα” και κυκλοφορούσαν τόσα SUV πού ο επισκέπτης νόμιζε ότι ήταν στο Ντουμπάι η στη Σαουδική Αραβία.

Τότε, σε όχι τόσο πολύ μακρινούς χρόνους, όπου αράζαμε σαν άλλοι σεΐχηδες στα ακριβά καφέ να πιούμε τον φρεντουτσίνο μας, απολαμβάνοντας την λιακάδα η τον έναστρο ουρανό, η άλλες φορές λυγκνιζόμενοι στα ταραμπαμπούμ σικ σκυλάδικων ραίναμε με λουλούδια την κάθε ημίγυμνη αρτίστα που κραδαίνοντας ένα μικρόφωνο ωσάν το ρόπαλο του Ηρακλή τραγουδούσε με την γλυκόλαλη κορακίσια φωνή της, βαθιά εμπνευσμένους στοίχους μεγάλων ποιητών όπως πχ “ Γλυκέ μου φαλάκρα για σε 'να φτάνω στα άκρα” και λοιπά ωδικά τεχνουργήματα.

Τότε πού πηγαίναμε σαν τα βόδια και ψηφίζαμε τους πολυχρονεμένους μας ηγέτες όντας σίγουροι ότι, όπως μας έλεγαν από περίοπτα μπαλκόνια, αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις για το μεγαλείο της ΕΛΛΆΔΟΣ.

Λοιδορούσαμε τότε όλοι πολιτικοί, πολίτες, ΜΜΕ, σαν φαντασιόπληκτους, επικίνδυνους κινδυνολόγους, και λάτρεις ανήκουστων εσχατολογικών θεωριών, όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου προσπαθώντας να μας ξυπνήσουν.

Και εμείς στην αγκαλιά του γλυκόμορφου Μορφέα μεταφερόμασταν αργά προς τον Άδη από τους πολυχρονεμένους εθνοπατέρες μας από δρόμους γεμάτους ροδοπέταλα.

Να λοιπών πώς έκρουε τον κώδωνα τού κινδύνου ο Γ. Μαρίνος στον Οικονομικό Ταχυδρόμο τεύχος 22/05/1986 προφητεύοντας τα χρόνια του ερέβους που σήμερα ζούμε, δυστυχώς εν τω μέσω κοροϊδευτικών γελώτων και λοιδοριών. 

 

«Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά. Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα. Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα. Αντί να προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύομε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.
Αντί να ενθαρρύνομε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.
Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκομε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.
Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ” αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.
Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολούμενων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.
Αντί να αναπτύσσομε την παραγωγή και να ενισχύομε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το’χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολλάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.
Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.»
Αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Και αυτοί που αντιδρούν στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, φαίνεται ότι προτιμούν να καταποντιστούμε όλοι, χορεύοντας και τραγουδώντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού.
Και αυτό σχεδόν σίγουρα θα συμβεί, αφού τα σωστικά μέσα ολοένα και περιορίζονται.».

Τα ' λεγε. Καλά τα 'λεγε αλλά ποιος τον άκουγε τόσο αυτόν όσο και τον τότε πρόεδρο την τραπέζης της Ελλάδος??
Όλοι μέσα στην σοσιαλιστική, η μάλλον σωστότερα σοσιαληστική πράσινη παραζάλη και την γαλάζια νηρβάνα, κανένας δεν ήθελε να ακούσει και να αναρωτηθεί. “Τι λένε ρε αυτοί?? Μπας και έχουν δίκιο??”
Και πέρναγε ο καιρός και ο Έλληνας μέσα σε μια ψεύτικη ανάπτυξη και μια επίπλαστη ευημερία ζούσε τις 1000 και μια νύχτες νανουριζόμενος από τους θεόσταλτους εθνοπατέρες που τελικά οδηγούσαν την Ελλάδα στον γκρεμό και τους Έλληνες στην ένδυα μέσα από αστραφτερά ΕΥΡΩ δαφνοστεφανομένους ολυμπιακούς αγώνες φαραωνικά δημόσια έργα, που τελικό σκοπό είχαν να γεμίσουν τις τσέπες “Μαντέλιδων” ,“Τσοχατζόπουλων” και των συνδαιτυμόνων αυτών
Και έτσι φτάσαμε στο αλήστου μνήμης “ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ” του ΓΑΠ. Και στα 18 σημεία του Σαμαρά που τελικά κατάντησαν την Ελλάδα επαίτη της δόσης στους διαδρόμους των Βρυξελλών και και ικέτηδα στο περιστύλιο του γερμανικού κοινοβουλίου, η μάλλον κυνοβουλίου,
χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας δίδοντας μια εικόνα ανάλογη με τα πρεζόνια της πλατείας Ομονοίας.
Οι κατοικούντες στα μεγάλα σαλόνια Σοιμπλε Μέρκελ και λοιποί συνδαιτυμόνες πότε δίνουν κάποιο κέρμα στην "μικρή ορφανή ρακένδυτη" και πότε σφαλιάρες κλωτσιές και ύβρεις καταλογίζοντας σε αυτήν την “μικρή καταραμένη” την ευθύνη για κάθε λοιμό, σεισμό και καταποντισμό, διαμοιράζοντας συγχρόνως, εν κρυπτό τα ιμάτιά της.
Και ο Κυρίαρχος Ελληνικός Λαός τι θα κάνει???
Μα ότι κάθε άλλη φορά.
Όταν θα έρθει η ώρα πάλι να μιλήσει, οι πολυχρονεμένοι μας εθνοπατέρες θα βγουν λαμπεροί πάλι στα περίοπτα μπαλκόνια υποσχόμενοι την σωτηρία, και ο λαός σαν πρόβατα θα πάει να τους ψηφίσει για ακόμα μια φορά.
Και αυτοί θα συνεχίσουν να κατατρώγουν τα σωθικά της χώρας όπως το σαράκι το ξύλο και να λοιδορούν, κοροϊδεύουν, όπως κα τότε, όλους αυτούς που προειδοποιούν για τον πάτο που πλησιάζει και που όταν τον φτάσουμε θα βλέπουμε πλέων καθημερινά εικόνες στην Ελλάδα του 21ου αιώνα που μέχρι τώρα της βλέπαμε σε φωτογραφίες του χειμώνα του '41.
Εκτός αν ο Έλληνας ξυπνήσει. Κάτι που ελπίζω να γίνει πριν το έσχατο σημείο. Τον πάτο.