Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2008

Καλό ταξιδι sir Edmund Hillary

Στίς 11/1/2008 έφυγε από κοντά μας ο Κατακτητής του Εβερεστ sir E. Hillary.
Σας μεταφέρω εδώ το άρθρο πού δημοσίευσε στίς 11/1, για αυτόν η εφημερίδα indepentent, για να γνωρίσουμε όλοι τόν άνθρωπο E. Hillary



Independent.co.uk Online Edition: Home






Sir Edmund Hillary, conqueror of Mount Everest, dies at the age of 88
By James Macintyre
Published: 11 January 2008
When a shattered-looking Edmund Hillary, descending Everest with his partner Sherpa Tenzing Norgay, was spotted from Base Camp, it was assumed their mission had failed. The team leader, Colonel John Hunt, was so sure of disappointment he began planning another attempt at the climb that had defied the efforts of so many before them.
But then, suddenly, Hillary turned and pointed up to the mountain's peak, and the celebrations erupted. It was an achievement beyond words.
So it was fitting that the announcement of the death of the unassuming former beekeeper, at the age of 88, came from the Prime Minister of his home country, Helen Clark, who described his death as "a profound loss for New Zealand".
At 11.30am, on 29 May 1953, the New Zealander, accompanied by the Nepalese Norgay, was the first man known to have reached the highest mountain in the world, reaching some 29,035 feet (8,840m) above sea level.
He had led the way and, in doing so, had blazed a spectacular trail – followed by more than 3,000 successful climbs since – but a dangerous one: there have been 200 deaths on the virtually uninhabitable mountain.
If today's world had forgotten much of the front-page, breathtaking sensation the event caused more than 50 years ago, it was reminded of it last night, as New Zealand and the climbing fraternity fell into mourning and tributes flowed in for one of the most inspiring adventurers of the 20th century.
Born on 20 July 1919 in Tuakau, New Zealand, Edmund Percival Hillary was educated in Auckland at a grammar school where he was able to pursue an early passion for reading. But it was on a school trip to Mount Ruapehu, one of the highest mountains in New Zealand, that he came into contact with his future life.
His first climb came in 1939, on Mount Olivier in the Southern Alps of his home country, and a love affair between man and mountain was born. In the meantime, he had taken up his father's beekeeping business, while, in addition, serving as an Air Force navigator in the Second World War.
After climbing in New Zealand and Europe, his first visit to the Himalayas came in 1951. He joined in Everest reconnaissance expeditions for the next two years. His prowess brought him to the attention of Sir John, the leader of the 1953 expedition, sponsored by the Joint Himalayan Committee of the Alpine Club of Great Britain and the Royal Geographic Society.
About 15 expeditions had failed to reach the summit of Everest by the time Hillary, aged 33, was preparing for the biggest challenge of his life. Everyone knew that, in 1924, the mountaineer George Leigh-Mallory had perished on the mountain. And tantalisingly, only the previous year, in 1952, a Swiss team of climbers had been forced to turn back after reaching the south peak, 1,000ft from the summit.
But there was a sense in his camp that Hillary was the man to make a difference. "He was incredibly good at altitude, there's no doubt about that," said Graeme Dingle, a fellow mountaineer. "When he climbed Everest he was at the top of his strength. Few people would have been able to carry the kind of weight at that altitude that he could."
Nearing the summit, Hillary had to lead Tenzing up a terrifying, 40-ft vertical rock face, known now as the Hillary Step. And on his way down, Hillary showed his characteristic charisma when he came across another New Zealander in the party, George Lowe. "Well, George, we've knocked the bastard off," he said.
Hillary had done it. In Britain, the conquest was announced – by chance - on the eve of the coronation of the Queen. The combination of the two events did much to restore public confidence and distraction after the weary war years, and two months later Hillary came to Britain with the team and was knighted.
Lesser men would have considered retirement. But, despite the heroism of his life story, Sir Edmund took fame in his stride and devoted his life to helping the mountain people of Nepal, preferring to be known as "Ed" and always reluctant to admit he had been the first atop Everest long after Norgay died in 1986.
He will not just be remembered as a mountaineer, albeit the most celebrated in the sport's history. "Ed's greatest legacy is the assistance he gave to the Sherpa people," said Mr Dingle. "As a result of seeing Nepal and his love of the mountains and the people, he went back and suggested that he could help in some way." Known to the Sherpa people as Burra-sahib – meaning "big in stature, big in heart" – Sir Edmund never forgot the place that gave him, in every sense, his international prominence.
In 1960, Hillary – who served as New Zealand High Commissioner to India in Delhi from 1984 to 1989 – established The Himalayan Trust, which helped build three hospitals, 13 health clinics and more than 30 schools.
In recent years, he highlighted the environmental damage caused by increasing numbers of climbing and tourism on Everest, which lies between Tibet and Nepal.
Today, he is survived by his son Peter and daughter Sarah, from his first marriage. Peter has followed in his father's footsteps and also climbed Everest .
Tributes pour in for Sir Edmund
"Sir Ed described himself as an average New Zealander with modest abilities. In reality, he was a colossus. He was an heroic figure who not only 'knocked off' Everest but lived a life of determination, humility, and generosity. The legendary mountaineer, adventurer, and philanthropist is the best-known New Zealander ever to have lived. But most of all he was a quintessential Kiwi."
New Zealand Prime Minister Helen Clark
"The loss of Sir Edmund is a loss for all those who sought to improve our world. Through his many achievements in the Himalayas, Nepal, Antarctica, India and elsewhere, Sir Edmund was an important role model. He was a leader who showed how to set goals and achieve them."
Governor-General Anand Satyanand
Hillary was a "a great human mirror of who we are, or who we like to think we are," calling Hillary "a national treasure".
Mountaineer Graeme Dingle
"He was an utterly sensible person. He enjoyed spending time amongs New Zealanders because for him it was being back in the environment that he had worked his way up through."
Brian Wilkins, who climbed with Hillary in the Himalayas in 1954
"Sir Ed dramatically changed the lives of everyone he touched."
Double amputee climber Mark Inglis





Καλό ταξιδι sir Edmund, και ας γίνεις παράδειγμα σέ όλους εμάς τους αγωνιστές, κατακτητές τών κορυφών της ζωής


Καλό ταξίδι........

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008

Λίγη ντροπή δεν βλάπτει

Την Πέμπτη το βράδυ, και ενώ ήμουν ακόμα στην δουλειά, άκουσα κάτι στο ραδιόφωνο που με άφησε με ανοιχτό το στόμα.
Συγκεκριμένα, στην εκπομπή ΑΠΟΛΎΤΩΣ ΣΧΕΤΙΚΌ, ό κος Ανδρέας Παπασταματίου, έλεγε ότι οι LONDON TIMES είχαν ένα δημοσίευμα πού έλεγε ότι η υπόθεση Ζαχόπουλου, αφαιρεί το ηθικό υπόβαθρο του αγώνα για την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων του Παρθενώνα
Ακολούθησαν τα επικριτικά σχόλια του δημοσιογράφου της ΝΕΤ 105.8, ο οποίος και λίγα έσουρε στον ανταποκριτή και συντάκτη του άρθρου πού δημοσίευσαν οι LONDON TIMES στο φύλλο τους στις 09/01/2008.
Παραθέτω λοιπόν το εν λόγο άρθρο τόσο στην καταχώρηση του in gr, όσο και το πλήρες άρθρο από τους London Times, την όποια νόμιζα και σοβαρή εφημερίδα.
Τέλος να ευχαριστήσω τον κο Ανδρέα Παπασταματίου, πού αμέσως μετά την εκπομπή του, σε τηλεφωνική επικοινωνία πού είχα μαζί του, είχε την καλοσύνη και την ευγένεια να μου δώσει την πηγή της είδησης που μετέδωσε.

Πρώτα να τι έγραψε το IN GR στήν ηλεκτρονική του σελίδα.


Με το αίτημα της Ελλάδας να επιστραφούν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα συνδέουν οι Times του Λονδίνου την υπόθεση του Χρήστου Ζαχόπουλου.
Ο ανταποκριτής της εφημερίδας στην Αθήνα αναφέρεται αναλυτικά σε γεγονότα της υπόθεσης και σημειώνει ότι ο τέως γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού υπήρξε ο άνθρωπος-«κλειδί» στο θέμα των Μαρμάρων.
Η εφημερίδα σημειώνει ότι είναι πλέον κοινή η εντύπωση ότι η υπόθεση της επιστροφής των Μαρμάρων έχει χάσει το ηθικό της υπόβαθρο.


Και να τό άρθρο των TIMES OF LONDON, απολαύστε δημοσιογραφία



Sex, lies and DVDs shake culture ministry in Greece

John Carr in Athens


It began as a tale of sex, lies and a secret video recording at the heart of the ministry charged with bringing the Elgin Marbles back to Greece.
But after two apparent suicide attempts and allegations of blackmail and endemic corruption, the affair has called into question the moral authority of the Culture Ministry as it presses its case for the return of the ancient masterpieces.
The juiciest sex scandal in modern Greek memory began when an archaeologist allegedly decided to get revenge on her married boss after he refused to give her a full-time job at the ministry.
Evi Tzekou, 35, is in custody on charges of attempted blackmail after apparently smuggling a camera into the bedroom of Christos Zachopoulos, her lover, and filming more than 100 hours of extramarital sex.
Mr Zachopoulos, the chief of staff at the Culture Ministry, jumped from a fourth-floor flat in central Athens hours after losing his job by prime ministerial order. He remains in a critical but stable condition, unable to talk to investigators.
Ministry staff claim they were privy to “ferocious arguments” between Mr Zachopoulos and Ms Tzekou, in which she demanded €200,000 (£149,000) to stop her “exposing” him after he refused to renew her contract. Ms Tzekou denies charges that she posted copies of the sex tape to media outlets.
The Prime Minister is known to have received a copy of the film last month, and journalists who have seen it say that the DVD contains “typical bedroom action” with no suggestion of political or business wrongdoing. However, ministry sources said they believed that Ms Tzekou took the sexual initiative to blackmail Mr Zachopoulos on behalf of businesses wanting to clear archaeologically listed land for commercial use.
“We know he was able to decide on declassifying archaeological land in favour of developers, and that he had made several such controversial decisions in the past,” one source said.
Media speculation that Mr Zachopoulos could be a victim of blackmail remain unsubstantiated. Last weekend, however, Heracles Koutelidas, a lawyer acting for Ms Tzekou, threw himself in front of a van, claiming that he was the victim of a witch-hunt and had been “labelled a blackmailer by the media”. He survived.
The scandal has sent the popularity of the conservative Government to record lows and has dented the prestige of the Culture Ministry. Mr Zachopoulos was a key official in the campaign for the return of the Elgin Marbles, and there is a widespread sense of shame that the organisation claiming the moral high ground for their return should be racked by scandal.


Αυτά.

Τό δικό μου σχόλιο.

Όταν ο Θεός μοίραζε μυαλά ο κος Carr άκουσε σ.............τα και ζήτησε διπλή μερίδα
Ντροπή σας κύριε.
Ο λόρδος Έλγιν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας κοινός κλέφτης, και όσο τα κλαπέντα μάρμαρα βρήσκοντε στό Βρετανικό μουσείο, αυτό θα φέρει το στίγμα του κλεπταποδόχου.
Οσο γιά την Βρετανική κυβέρνηση, και τήν Βασήλισσα πού δέν δίνουν την εντολή της επιστροφής τους στόν τόπο πού τα "γέννησε" και στόν λαό όπου αυτά ανοίκουν θά μπορεί να κατηγορηθούν γιά υπόθαλψη εγκληματία.
Τα λοιπά σχόλια δικά σας

Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008

Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία Μερος ΒΟΥ

Το λεωφορείο έφτασε στήν στάση και άνοιξε τις πόρτες, διακόπτωντας την διαδρομή της στο παρελθόν, είχαν περάσει δύο χρόνια από τότε που έκανε τον μπέμπη της και συμπλήρωνε, όπου να'ναι ενάμιση χρόνο σε αυτό το σπίτι που έμενε.

Στριμόχτηκε, σε μία γωνιά, ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα.

Μετά από διαδρομή είκοσι λεπτών έφτασε στήν στάση που έπρεπε να κατέβει για την δουλειά της.

Με πολύ κόπο κατάφερε να κατέβει, μαζί με άλλους ανθρώπους και μπήκε στο πολυκατάστημα που δούλευε.

Χτύπησε κάρτα και, πήγε στά αποδυτήρια.

Φόρεσε τα ρούχα τής δουλειάς και ανέβηκε στον όροφο που ήταν το τμήμα που ήταν τοποθετημένη.

Άρχισε την δουλειά αμέσως, εξυπηρετώντας πελάτες με το χαμόγελο και ευγένεια ανεχόμενη κάθε ιδιοτροπία και αντιμετωπίζοντας τους πάντα με χαμόγελο.

Ανοιγε βιτρίνες, έδειχνε πράγματα, διάλεγε πολλές φορές δώρα για άλλους, τύλιγε πακέτα, έτρεχε στήν αποθήκη για πράγματα, γέμιζε βιτρίνες που είχαν αδειάσει, έτρεχε έτρεχε έτρεχε.

Οι μέρες ήταν γιορτινές και και ο κόσμος πολύς.

Όταν έφυγε και ο τελευταίος πελάτης και το κατάστημα έκλεισε, αυτή σωριάστηκε από την κούραση σε μια καρέκλα βγάζοντας τα παπούτσια της και τρίβοντας τα πονεμένα από την ορθοστασία και την τρεχάλα πόδια της.

Είχε πια νυχτώσει για τα καλά, όταν αυτή πήρε τον δρόμο για το σπίτι της, περίμενε στήν στάση το λεωφορείο, στηριγμένη στον στύλο που στήριζε το κιόσκι.

Ενιωθε τα πόδια της να μην την κρατούν πια.

Με κόπο έφτασε στο σπίτι της Βάλιας και χτύπησε το κουδούνι.

-Έλα, έλα, πέρασε μέσα να κάτσεις λίγο της είπε η Βάλια

-Όχι βρέ Βάλια μου, της είπε, είμαι πτώμα, θέλω να πάω σπίτι να μαγειρέψω κάτι και να ξεραθώ, φώναξε τον μικρό μου να έρθει.

-Κοίτα, ετοιμάζω τραπέζι, έλα να φάμε, και φεύγεις μετά

Με τα πολλά εκείνη δέχθηκε. Εμεινε και έφαγαν όλοι μαζί.
Η ώρα πλησίαζε δώδεκα, ή νέα χρονιά ήταν πρό τών πυλών. Έκανε να φύγει φωνάζοντας τον μικρό της, που έπαιζε με ένα αυτοκινητάκι πάνω στο χαλί του σαλονιού.

-Οοοοοχι δεν θα φύγεις τώρα, να αλλάξει πρώτα ο χρόνος της είπαν και την ξαναέκατσαν πάλι στήν πολυθρόνα πού καθόταν.

Ο χρόνος άλλαξε και από διάφορες μεριές της πόλης άρχισαν να ανεβαίνουν στον νυχτερινό ουρανό πολύχρωμα πυροτεχνήματα.

Ευχήθηκαν τα χρόνια πολλά την καλή χρονιά, και εκείνη κρατώντας τις σακούλες με τα πράγματα που της είχε ψωνίσει η Βάλια από το πρωί με το ένα χέρι, και τον μικρό της από το άλλο βγήκε στον δρόμο και άρχισε να περπατά προς το σπίτι της.

Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε λίγο πιο πέρα μπροστά σε μία γειτονική πολυκατοικία

Από μέσα βγήκε ένας κύριος ντυμένος Αϊ Βασίλης, πήγε στο πόρτ παγκαζ του αυτοκινήτου έβγαλε από μέσα ένα σάκο, τον πήρε στον ώμο, κλείνοντας συνχρόνος το καπό του πορτ παγκαζ.

Μία γυναίκα βγήκε από την είσοδο, και του είπε γελώντας, Καλά ε, είσαι τέλειος, θα πάθουν την πλάκα τους τα μικρά.

-Ναι ναι τής απάντησε εκείνος, πάμε τώρα.

Ο θόρυβος από το κλείσιμο του καπό έκανε τον μικρό να γυρίσει.

Με ένα δυνατό τράβηγμα έφυγε από το χέρι της και άρχισε να τρέχει φωνάζοντας προς τον "Αϊ Βασίλη". με τα χέρια απλωμένα στα πλάγια σχηματίζοντας την πιο μεγάλη αγκαλιά που μπορούσε να κάνει.

Είχε ακούσει τόσα πολλά για αυτόν και δεν τον είχε δει ποτέ, και τώρα νάτος ολοζώντανος μπροστά του, και αυτός, ο τόσο μικρός, με όλη του την δύναμη να τρέχει προς αυτόν φωνάζοντας τό όνομά του.

Εκείνη σάστισε, Εμεινε για μια στιγμή και μετά άφησε κάτω τις σακούλες και άρχισε να τρέχει πίσω του.

Το ίδιο σαστισμένη έμειναν να κοιτούν τον μικρό να τρέχει προς αυτούς φωνάζοντας, και ή γυναίκα με τον "Αϊ Βασίλη".

Εκείνος έσκυψε και τον σήκωσε στήν αγκαλιά του.

-Καλή χλονιά Αϊ Βασίλη, του είπε και του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο πάνω από τα άσπρα ψεύτικα γένια.

Ένα φιλί με τόση αγάπη, και τόση ζεστασιά που μόνο τα παιδιά μπορούν πλέων να δίνουν.

Εκείνος ένιωσε ένα ρίγος να τον διαπερνά, ένα αίσθημα που ποτέ δεν είχε ξανανιώσει.

Τα μάτια του άγνωστου παιδιού που εντελώς ξαφνικά βρέθηκε στήν αγκαλιά του και το φιλί που εκείνο του έδωσε τα ένιωσε να του τρυπούν την καρδιά. σχεδών έτρεμε.

Η γυναίκα δίπλα του κοιτούσε αποσβολωμένη την σκηνή.

-Θα έλθεις, και από εμένα Αϊ Βασίλη, θα μου φέλεις δώλο? Ήμουν καλό παιζάκι φέτος, δεν στενοχώρησα εγώ την μαμά μου, άλλοι την έκαναν να κλαίει, του είπε, όχι εγώ.

Με αυτά τα λόγια ο "Αϊ Βασίλης" βγήκε από τον λήθαργο.

-Ναι, του είπε, θα έρθω, μόνο θύμισέ μου που μένεις, γιατί γέρασα πια και δεν θυμάμαι καλά.

-Να εκεί Αι Βασίλη του είπε απλώνοντας το χέρι του ο μικρός δείχνοντας το παράθυρο του δώματος που έμεναν.

Εκείνος γύρισε και κοίταξε, Ήταν το μοναδικό παράθυρο που ήταν σκοτεινό.

Χωρίς φωτάκια να αναβοσβήνουν, χωρίς ευφάνταστες διακοσμήσεις, χωρίς τίποτα. μόνο σκοτάδι.

Εκείνη έχει φτάσει πια, κατακόκκινη από ντροπή και κάνει να πάρει τον μικρό στήν αγκαλιά της.

-Μην ανησυχείτε, της είπε μισό λεπτό ακόμα, και γυρίζοντας προς τον μικρό τον ρωτά, και τι θέλεις να σου φέρω?

-Ένα μπλέ τλενάκι σαν αυτό της βιτλίνας, του είπε και του έδειξε την βιτρίνα ενός καταστήματος παιχνιδιών που υπήρχε εκεί κοντά.

-Χμμμ, έκανε ο Αϊ Βασίλης, εντάξει, θα το έχεις, του είπε, αύριο το πρωί θα στο φέρω, αλλά να μου υποσχεθείς ότι θα είσαι φρόνιμος και ότι θα ακούς την μαμά σου, σύμφωνοι? είπε του μικρού. και τώρα πήγαινε για ύπνο είπε του μικρού, και τον άφησε κάτω, δίνοντάς του ένα φιλί στο μάγουλο.

Εκείνη πήρε, κατακόκκινη σαν πατζάρι, τον μικρό από το χέρι και έκανε να ζητήσει συγγνώμη, από τον άγνωστο για την αναστάτωση, εκείνος όμως τής χτύπησε μαλακά το μπράτσο.

-Καλή χρονιά, την είπε, και σας παρακαλώ μην τον μαλώσετε.

-Καλή χρονιά αποκρίθηκε και αφού πήρε στά χέρια της τις σακούλες με τα ψώνια που είχε παρατήσει πιο πέρα τράβηξε για το σπίτι.

Κοίταξε τον μικρό που περπατούσε δίπλα της, και έκανε να τον μαλώσει, την κοίταξε και αυτός, με μάτια που ξεχείλιζαν από ευτυχία και την έκανε να μην μπορέσει να βγάλει κουβέντα.

Εφτασε σπίτι, ξέντυσε τον μικρό και τον έβαλε στήν κούνια του, τον φίλησε στο μάγουλο και τον σκέπασε με την κουβερτούλα του.

-Μαμά, αύριο θα έρθει ο Αϊ Βασίλης της είπε με μάτια γεμάτα ανυπομονησία, μου το είπε θα έρθει.

Εκείνη τον χαΐδεψε στο κεφαλάκι, του χαμογέλασε και έσβησε το φως

-Κοιμίσου τώρα, είπε και πήγε στο σαλόνι, τι μέρα θεέ μου, μονολόγησε.

Κάθισε στον καναπέ, άναψε ένα τσιγάρο. Η κούραση την είχε πια κυριεύσει. Δεν μπορούσε πια να κρατήσει τα μάτια της ανοιχτά. Σηκώθηκε και πήγε για ύπνο.

Ξημέρωσε, η επόμενη μέρα.

Ο μικρός της είχε ξυπνήσει και την φώναζε όρθιος στήν κούνια του.

Εκείνη άνοιξε τα μάτια και έμεινε για λίγο καθιστή στο κρεβάτι.

Κοίταξε το ρολόι της 09.45, σηκώθηκε και μετά την τουαλέτα έντυσε τον μικρό και τον άφησε να τριγυρινά στο σπίτι.

Αυτός πήγε κατευθείαν στο παράθυρο, ο “Αϊ Βασίλης” του είχε υποσχεθεί ότι θα έρθει, και ήθελε να τον δει.

Εκείνη έφτιαξε έναν καφέ, έκαστε μπροστά στήν τηλεόραση, άναψε ένα τσιγάρο και έβλεπε τα εορταστικά προγράμματα των καναλιών πίνοντας τον καφέ της, τραβώντας γεμάτες ρουφηξιές από το τσιγάρο.

Γύρισε το κεφάλι της προς τον μικρό της.

Αυτός σκαρφαλωμένος με τα γόνατα, στο μπράτσο τού καναπέ είχε κολλήσει την μύτη στο τζάμι και κοιτούσε προς τον δρόμο.

Αυτή σκεφτόταν. Έπρεπε, να βρεί μια καλή δικαιολογία, γιατί δεν ήρθε ο Αϊ Βασίλης.

Δεν έπρεπε να στενοχωρηθεί το παιδί από μια κούφια υπόσχεση, όχι δεν έπρεπε.

Σηκώθηκε και πήγε στήν κουζίνα, έπρεπε να μαγειρέψει κάτι να φάνε, άνοιξε το ψυγείο και άρχισε να βγάζει διάφορα από μέσα.

Ο ήχος του κουδουνιού έσπασε την ησυχία του σπιτιού.

Ο μικρός κατέβηκε από το μπράτσο του καναπέ και άνοιξε την πόρτα.

Γούρλωσε τα μάτια, και ξεφώνισε. Ο Αϊ Βασίλης και ο βοηθός του!!!!!!!!

Μπροστά στήν ανοιχτή πόρτα στεκόταν εκείνος, ο χθεσινός άντρας ντυμένος Αϊ Βασίλης, κρατώντας τον σάκο του, και δίπλα η χθεσινή κυρία ντυμένη ξωτικό.

Εκείνη πήγε από την κουζίνα στο σαλόνι και έμεινε. Δεν πίστευε στά μάτια της.

Ο μικρός πήρε τόν Αϊ Βασίλη από το χέρι τον έβαλε μέσα στο σπίτι, γονάτισαν γύρω από το τραπεζάκι του σαλονιού, ο Άγιος έβαλε το χέρι μέσα στον σάκο και έβγαλε ένα πακέτο με πολύχρωμο περιτύλιγμα, το έδωσε του μικρού.

-Τό Δώρο σου.

-Ευχαλιστώ Άγιε Βασίλη, δεν κρατιόταν από την ανυπομονησία και έσκισε το περιτύλιγμα.

Το τρενάκι της βιτρίνας. Τα μάτια του έλαμψαν, κοιτούσε μια το κουτί και μια τον Αϊ Βασίλη που του είχε φέρει το δώρο που αγαπούσε με μια μοναδική χαρά.

Το ξωτικό έβαλε το χέρι μέσα στο σάκο, έβγαλε ένα ακόμα πακέτο και πήγε σε εκείνη, που είχε μείνει ακίνητη με το στόμα ανοιχτό.

-Αυτό για εσένα, της είπε και της έδωσε το πακέτο

-Ευχαριστώ, απάντησε, κοκκινίζοντας

-Για να δούμε και τι άλλο έχει ο σάκος για εσάς, είπε ο Αϊ Βασίλης και έβγαλε από τον σάκο

τρία ακόμα πακέτα που από μέσα τους έβγαινε η μυρωδιά φρεσκοψημένου πρωτοχρονιάτικου γεύματος, τα άφησε στο τραπεζάκι.

-Ώρα να φεύγουμε είπε ο Αϊ Βασίλης, ο μικρός πήγε προς αυτούς και ενώθηκαν και οι τρείς σε μια ζεστή αγκαλιά γεμάτη αγάπη.

Σηκώθηκαν και πήγαν προς αυτή, που έμενε με το πακέτο στά χέρια ακίνητη, κατακόκκινη και αμίλητη.

-Καλή χρονιά, της είπε ο Άγιος φιλώντας την στο μάγουλο

-Καλή χρονιά της είπε το ξωτικό φιλώντας την και αυτό.

Έφυγαν, η πόρτα έκλεισε πίσω τους και αυτή έμεινε να κοιτά τον μικρό της που κρατώντας αγκαλιά το κουτί λαμποκοπούσε από ευτυχία.

Χαμογέλασε και ένα δάκρυ που δεν μπόρεσε να κρατήσει κύλησε στο μάγουλό της.

Πρώτη φορά έβλεπε τον μικρό της τόσο ευτυχισμένο.

.......Μπήκαν στο σπίτι τους, εκείνος άφησε τα κλειδιά του μαγαζιού με τα παιχνίδια πάνω στο τραπέζι και τράβηξε το μαξιλάρι που τον έκανε να μοιάζει χοντρό κάτω από την κόκκινη στολή.

Εκείνη έβγαλε το σκουφί του ξωτικού και έλυσε τα μαλλιά της που έπεσαν ελεύθερα στους ώμους της.

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, χαμογέλασαν.

Αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν.

Καλή χρονιά να έχουμε.......

Καλή χρονιά

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2008

Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία μέρος Α

Ξημέρωνε. Οι πρώτες ηλιαχτίδες άρχισαν να μπαίνουν από τις γρίλιες των παντζουριών μέσα στο δωμάτιο διαλύοντας σιγά σιγά το σκοτάδι.
Η μέρα άρχιζε σιγά σιγά να παίρνει την θέση της νύχτας.
Άνοιξε τα μάτια της, τεντώθηκε και κάθισε στο κρεβάτι τυλιγμένη με την κουβέρτα.
Κοίταξε το ρολόι της.
08.45, σηκώθηκε σιγά σιγά και πήγε στο μπάνιο, έριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπο της και αφού τελείωσε και με τα δόντια της βγήκε τουρτουρίζοντας και άρχισε να ντύνετε.
Εφτιαξε έναν καφέ και κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας να τον πιεί
Άναψε ένα τσιγάρο τραβώντας και το τασάκι κοντά της.
Τα καλοριφέρ μόλις είχαν ανάψει και δεν είχαν προλάβει να ζεστάνουν το μικρό δώμα στο οποίο έμενε μαζί με τον μικρό της γιό, που κοιμόταν ακόμα μέσα στήν κούνια που βρησκόταν δίπλα στο κρεβάτι της, μέσα στήν μικρή κρεβατοκάμαρα, που για να ανοίξει την ντουλάπα έπρεπε να μετακινήσει την κούνια, για να ξαπλώσει πήγαινε από το κάτω μέρος του κρεβατιού γιατί δεν χωρούσε με τίποτε από το πλάι.
Στο σαλόνι της, που χωριζόταν με ένα πάσο από την κουζίνα υπήρχε μόνο ένας παλιός κίτρινος καναπές, ένα σπαστό τραπεζάκι που πάνω του είχε μια τηλεόραση και ένα ραδιοκασετόφωνο, Μπροστά από τον καναπέ υπήρχε ένα τραπεζάκι σαλονιού με ένα βάζο επάνω μέσα στο οποίο υπήρχαν μερικά αποξηραμένα λουλούδια.
Αν έβαζε μια καρέκλα ακόμα δεν θα χωρούσε η ίδια, μέσα στο σαλόνι, τόσο μεγάλο ήταν.
Οι τοίχοι βαμμένοι όλοι άσπροι με περίεργα “σχέδια” που είχαν γίνει γιατί την τελευταία φορά το σπίτι το είχε βάψει μόνη της, και επειδή ήταν η πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο, είχε αυτό το αποτέλεσμα.
Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές "το σπίτι των ανέμων" όπως το αποκαλούσε η ίδια, επειδή όταν φυσούσε δυνατά ο αέρας περνούσε από τα παλιά κουφώματα δημιουργώντας ένα σφύριγμα.
Είχε κάνει αρκετές πατέντες για να το σταματήσει, αλλά αυτό επέμενε να υπάρχει.
Κοίταξε για μια ακόμα φορά το ρολόι της 09.30, σηκώθηκε βιαστικά, έβαλε νερό να ζεστάνει στο μικρό κουζινάκι, ήπιε την τελευταία γουλιά από τον καφέ της έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι και πήγε στήν κρεβατοκάμαρα.
Ανέβηκε γονατιστή πάνω στο κρεβάτι της και έσκηψε στήν κούνια.
Χαΐδεψε το μικρό της, στο κεφάλι.
-Έλα, ξύπνα, η μαμά πρέπει να πάει στήν δουλειά της και εσύ στήν Βάλια, έλα ξύπνα...
Ο μικρός άνοιξε τα μάτια του, τεντώθηκε, χασμουρήθικε και αυτή, τον σήκωσε από την κούνια, τον έβαλε όρθιο στο κρεβάτι και αφού κατέβηκε πρώτα αυτή τον πήρε αγκαλιά και τον πήγε στήν τουαλέτα.
-Να πλύνουμε την μουρίτσα και τα δοντάκια, να μην μας δει η θεία Βάλια βρόμικους, του είπε πλένοντας του το πρόσωπο.
Αφού τελείωσαν, βγήκαν από την τουαλέτα, βάζοντας τον όρθιο πάνω στο κρεβάτι του έβαλε τα ρούχα του.
-Και τώρα το γάλα μας, του είπε αφήνοντας τον στήν ίδια καρέκλα που πριν λίγο καθόταν η ίδια.
Ετοίμασε το γάλα του μικρού της το έβαλε στο μπιμπερόν και πήρε το μικρό αγκαλιά, και έβαλε το μπιμπερόν στο στόμα του μικρού.
Αυτός άρχισε να τραβά λαίμαργα το γάλα, μέχρι που το μπουκάλι άδειασε.
Άφησε το μπιμπερόν στο τραπέζι και τον μικρό πάνω στήν καρέκλα, έφερε από την κρεμάστρα, που είχε πίσω από την πόρτα τα μπουφάν, φόρεσε το δικό της, φόρεσε και το μπουφάν τού παιδιού, τον πήρε στή αγκαλιά της και βγήκαν στο δρόμο.
Έκανε κρύο, αυτό όμως δεν εμπόδισε τους ανθρώπους για να βγουν για τα τελευταία τους ψώνια και τα παιδιά, παρέες παρέες μέσα στά ζεστά τους ρούχα, με τρίγωνα στά χέρια να γυρνούν από σπίτι σε σπίτι, τραγουδώντας "αρχιμηνιά και αρχιχρονιά...."
Αυτή όμως δεν είχε χρόνο γιά γιορτές, και τάχυνε το βήμα της.
Εφτασε στήν πολυκατοικία που έμενε η Βάλια, μπήκε στο ασανσέρ, και έφτασε στο 4ο όροφο.
Χτύπησε το κουδούνι.
Μια κοπέλα, που φαινόταν φρεσκοξηπνημένη, φορώντας μια λευκή φόρμα με καφέ αρκουδάκια, άνοιξε την πόρτα.
Μόλις τους είδε άνοιξε την αγκαλιά της και ένα πλατύ χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της.
-Καλός τον μου, καλός τον μου έκανε και τον πήρε στήν αγκαλιά της.
-Καλημέλα θεια Βάλια, της είπε ο μικρός.
-Καλημέρα γλυκέ μου του είπε εκείνη δίνοντας του ένα φιλάκι στά μαλλιά.
-Θα έρθεις μέσα? είπε η Βάλια, γυρίζοντας προς την πόρτα, σε εκείνη.
-Όχι βρέ Βάλια μου, πρέπει να πάω στήν δουλειά, και μάλλον θα έχει κίνηση. Ας έχω λίγη ώρα μπροστά μου, μην αργήσω.
-Καλά της είπε η Βάλια. Εγώ σε λίγο θά βγω για ψώνια, θές να σου πάρω κάτι.
Είπε στήν Βάλια να της ψωνίσει δυό πράγματα, φίλησε τον μικρό της και έφυγε βιαστικά για την στάση του λεωφορείου.

Εφτασε, και στάθηκε να περιμένει και αυτή το λεωφορείο μαζί με άλλους ανθρώπους.

Κούμπωσε το μπουφάν της, έκανε κρύο.

Τόσο κρύο όσο και στο χωριό που πρωτοείδε τον κόσμο, μεγάλωσε, πήγε σχολείο, είχε τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, και που προσπάθησε, αφού τελείωσε το σχολείο να βρεί την πρώτη της δουλειά.

Εκεί στήν κοντινή πόλη, έψαξε, ρώτησε αλλά τίποτε.

Ένας δυό μάλιστα της ζήτησαν ανταλλάγματα.

Θέλεις δουλειά? αν έρθεις το Σάββατο το βράδυ σπίτι μου, έλα την Δευτέρα να πιάσεις δουλειά.

Δεν δέχθηκε. Δεν ήταν τό στυλ της. Δεν ήθελε έτσι.

Με αρκετό κόπο, βρήκε δουλειά σαν πωλήτρια σε ένα σούπερ μάρκετ στη κοντινή πόλη, αλλά ο ιδιοκτήτης είχε άλλα σχέδια για αυτήν.

Κάποια στιγμή αυτός, ο ιδιοκτήτης, ένας χοντρός φαλακρός 55αρης, της ρίχτηκε στήν αποθήκη του καταστήματος, και το αποτέλεσμα ήταν αυτός να βρεθεί με ένα μεγάλο καρούμπαλο στο κεφάλι και αυτή άνεργη, "λόγο πλεωνάζοντος προσωπικού"

Αποφάσισε να φύγει. αφού δεν μπορούσε να κάνει κάτι εκεί, θα ερχόταν στήν Αθήνα.

Πήρε τηλέφωνο, την ξαδέρφη της την Βάλια, που τώρα της κρατούσε τό μικρό της.

Η Βάλια της είπε ότι ευχαρίστος να την φιλοξενούσε και θα την βοηθούσε να βρεί δουλειά.

-Έλα εσύ και μην ανησυχείς, μα σήμερα μα αύριο κάτι θα βρεθεί, της είπε, και να μετά από λίγες μέρες να είναι στο σπίτι της Βάλιας και να ψάχνουν μαζί τις εφημερίδες, να παίρνουν τηλέφωνα, και πότε μόνη της πότε μαζί με την Βάλια να τρέχουν σε γραφεία καταστήματα, σε διάφορους εργοδότες.Τελικά την προσέλαβαν πωλήτρια σε ένα κατάστημα καλλυντικών.

Εμεναν στο ίδιο σπίτι με την Βάλια και μοιράζονταν τα έξοδα του σπιτιού.

Ήταν οι ωραίες εποχές γι' αυτήν.

Κάποια στιγμή, σε ένα πάρτι που τις είχαν καλέσει, αυτή γνώρισε τόν Μήτσο, όμορφος, γεροδεμένος αυτός, όμορφη και αυτή δεν άργησαν να ξεκινήσουν να είναι μαζί, τόσο μαζί που πια έμεναν και στο ίδιο σπίτι, περνούσαν πολύ όμορφα μαζί, βόλτες, εκδρομές, διακοπές, έκαναν μαζί με τόν Μήτσο της πολλά πράγματα, και ήταν πολύ ευτυχισμένη. και οι μέρες κυλούσαν όμορφα.

Και εκεί έγινε οτι έγινε. Εμεινε έγκυος.

Μετά το αρχικό σοκ, αποφάσισαν να παντρευτούν. “Αφού αγαπιόμαστε, τι τώρα τι αργότερα.”, της είχε πεί εκείνος ο Μήτσος.

Όσο περνούσαν οι μήνες και αυτή φούσκωνε σαν αερόστατο, ένιωθε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. έβλεπε τον Μήτσο της αλλαγμένο, η διαίσθηση της την προειδοποιούσε, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ένας αδιόρατος φόβος άρχισε να την κυριεύει, αλλά δεν είπε τίποτε.

Και τα κακά άρχισαν.

Το πρώτο κακό, ήρθε από την δουλειά της, αντί για άδεια εγκυμοσύνης της ήρθε απόλυση, με τον γνωστό ηλίθιο λόγο που έχουν εφεύρει οι εργοδότες όταν κάποιος υπάλληλος γίνεται ακριβότερος απ' ότι θα ήθελαν, "πλεονάζον προσωπικό"

Το επόμενο κακό, ήταν, ότι όταν πήγε στο μαιευτήριο να γεννήσει το μωρό της ο Μήτσος της ήταν μαζί της, όταν ήταν να βγει και να πάει σπίτι μαζί με το μωρό, αντί γιά Μήτσο, στο νοσοκομείο πήγε να την πάρει η Βάλια, και σύντομα διαπίστωσε ότι Μήτσος δεν υπήρχε πλέων.

Της είχε μόνο αφήσει ένα γράμμα που της εξηγούσε γιατί δεν μπορούσαν να είναι μαζί πιά.

Το νόημα της όλης επιστολής συμπυκνωνόταν στήν παρακάτω φράση.

Η μαμά μου, και ο μπαμπάς μου δεν με αφήνουν να σε παντρευτώ.

Εμ βέβαια, η ξακουστή οικογένεια Χατζιπαπασαβατοκυριακοπουλομπαστουνοβλαχου,πως θα μπορούσε να δεχθεί μια κοινή θνητή μέσα στους κόλπους της? Τι θά έλεγε ο κύκλος τους?

Το τρίτο κακό ήρθε όταν έμαθε ό πατέρας της στο χωριό τα καθέκαστα. Δεν ήθελε να την ξέρει. "Μην τολμήσεις να πατήσεις το πόδι σου στο χωριό εσύ και το μπάσταρδο γιατί θα στο κόψω από την ρίζα. Εγώ δεν έχω πια κόρη", της φώναξε από το τηλέφωνο πριν της το κλείσει.

Έτσι έμεινε μόνη, με το μωρό της.

Ξανάρχισε να μένει στο σπίτι της Βάλιας όπως παλιά, ξαναβρήκε μια δουλειά σε ένα πολυκατάστημα στο τμήμα δώρων, και φρόντιζαν πότε αυτή πότε η Βάλια και πότε ό Μήτσος της Βάλιας να είναι σπίτι με το μωρό.

Τότε ήταν που έπλασαν με την Βάλια και την ιστορία "Ο σύζυγος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό" μόνο και μόνο για να μην την κοιτούν παράξενα οι διάφοροι όταν τους έλεγε ότι έχει και ένα παιδί.

Τέλος ο Μήστος της Βάλιας, την ζήτησε σε γάμο, οπότε δεν μπορούσε να μένει πια μαζί με την Βάλια.

Έπιασε ένα σπιτάκι, το επίπλωσε με κάτι παλιά έπιπλα που της χάρισε η Βάλια και ό Μήτσος της, και άρχισε πλέων να ζει σε αυτό το σπίτι, που βρησκόταν στην ταράτσα μιας κοντινής πολυκατοικίας. Το σπίτι τών ανέμων όπως έλεγε και η ίδια.

Και τί ζωή να κάνει με τα 750 ευρώ καθαρά από τα οποία 400 πήγαιναν για το σπίτι και για κάθε λογής λογαριασμούς.

Καλά που είχε και τα παιδιά, την Βάλια και τόν Μήτσο της που της κρατούσαν τόν μικρό

όταν αυτή έπρεπε να πάει γιά δουλειά, και πού συχνά την καλούσαν να φάνε μαζί.

Καλά που υπήρχαν και αυτοί, που σε όποια δύσκολη στιγμή ήταν κοντά της, και ένιωθε άσχημα που δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να τους το ανταποδόσει.

Τέλος Α' μέρους

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2007

Ανάμνηση μιάς παλιάς πρωτοχρονιάς

Είναι οι μέρες τέτοιες, οι τελευταίες του χρόνου, που λες και το απαιτούν, σε βάζουν σε μια διαδικασία αναδρομών.

Αρχίζει κανείς να σκέφτετε πως πέρασε και τούτη ή χρονιά, πότε ήταν πάλι Χριστούγεννα, και Πρωτοχρονιά του 2007, πότε ήρθε Πάσχα, πότε γυρίσαμε απ' τις καλοκαιρινές μας διακοπές, και για πότε ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε το 2007, και να μείνει μέσα μας, σαν ανάμνηση από τα γεγονότα, που έχουμε να θυμόμαστε από αυτό.

Εγώ όπως ήταν φυσικό, δεν μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση και άρχισα τις διαδρομές στο παρελθόν.

Η μνήμη μου σταμάτησε αρκετά χρόνια πριν όταν υπήρχε ακόμα εκείνη η θεοτρελοπαρέα, που μπορούσες από αυτήν να τα περιμένεις όλα.

Μια παρέα φίλων που όπως η μοίρα θέλησε να μας φέρει κοντά, όταν έκρινε, ότι αυτή η παρέα έκλεισε τόν κύκλο της (?) μάς σκόρπισε στά τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χαμένοι, οι περισσότεροι μέσα στήν θάλασσα των υποχρεώσεων που η σύγχρονη ζωή επιβάλει (?) να έχουμε.

Θυμίθηκα μια από τις Πρωτοχρονιές που θα μείνει αλησμόνητη σε όσους την έζησαν από κοντά και σε αυτό το post θα μοιραστώ μαζί σας.

Ήταν λοιπών Πρωτοχρονιά του 1994.

Μας είχαν καλέσει στο σπίτι ενός από την παρέα, του Γιώργου του ψηλού, όπου οι γονείς του έκαναν μια συγκέντρωση εν όψη της ελεύσεως του νέου χρόνου, και ήμασταν καλεσμένοι όλοι η παρέα.

-Να φέρεις και τα παιδιά, του είχε πει η μητέρα του, η κυρά Άρτεμη, χωρίς η κακομοίρα να ήξερε τη την περίμενε.

Όλοι στήν παρέα γνωρίζαμε το κουσούρι της οικογένειας, ότι ήταν λίγο προληπτικοί σε κάποια πράγματα, και ΙΔΙΑΊΤΕΡΑ με το ποδαρικό την Πρωτοχρονιάς, τόσο πολύ που λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου, έβγαζαν από το σπίτι τα μικρά τότε παιδιά του μεγαλύτερου αδερφού και τα ξαναέβαζαν μέσα, επιβάλλοντας στά παιδιά να ξαναμπούν με το δεξί και να ευχηθούν το "Καλή χρονιά" δυνατά και καθαρά, στους παππούδες τους

Μέχρι να τελειώσει η όλη ιεροτελεστία, απαγορευόταν στον οποιονδήποτε να μπεί στο σπίτι.

Ο γιός τους ό Γιώργης δεν τα πίστευε αυτά τα πράγματα αλλά τι να κάνει?

Εμείς οι υπόλοιποι δεν μας πήγαινε να αφήσουμε την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.

Έπρεπε σώνει και καλά να σκαρώσουμε την βρομοδουλειά μας.

Να σκαρώσουμε μια φάρσα που, όπως και πολλές άλλες θα έμεναν ιστορικές.

Μπήκαν λοιπών σε εφαρμογή τα διαβολικά σχέδια μας και ενημερώθηκε και ο Γιώργης ο οποίος μόλις άκουσε τι σκαρώναμε, τον έπιασε νευρικό γέλιο και σταματημό δεν είχε.

Διαβάστε λοιπών τι κάναμε, ώστε να μπορέσετε να το επαναλάβετε και εσείς, που θα διαβάσετε αυτό το post. (χιχιχιχιχιχιχιχι)

Βρήκαμε ένα μαύρο κουστούμι που ήταν στά μέτρα του δεύτερου πιο ψηλού στήν παρέα, και τον ντύσαμε, με αυτό.

Μετά βρήκαμε από τα αποκριάτικα που ήταν σε στοκ μια πλαστική μουτσούνα με το πρόσωπο του Μητσοτάκη, υπήρχαν πολλές τότε λόγο τής επικαιρότητας του έν λόγο πολιτικού και του την φορέσαμε.

Κάναμε αρκετές πρόβες με το τικ του ώμου και την φωνή ώστε να είναι όσο το δυνατό παρόμοια, και το σατανικό σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή.

Η ώρα ήταν 12 και κάτι ψιλά, ο νέος χρόνος ήταν στα πρώτα του δευτερόλεπτα, ο κυρ Μένιος, ο πατέρας του Γιώργου είχε ανοίξει την σαμπάνια, ο Γιώργος την σέρβιρε στά ποτήρια των καλεσμένων, και ενώ οι ευχές έδειναν και έπαιρναν, ό κυρ Μένιος ετοιμαζόταν για την καθιερωμένη τελετή του ποδαρικού.

Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι.

-Αρτεμη πήγαινε να ανοίξεις και μην αφήσεις να μπεί μέσα κανένας μέχρι να φέρω τα παιδιά, της φώναξε ό κυρ Μένιος.

Εκείνη πήγε άνοιξε και το θέαμα του μασκαρεμένου φίλου μας σε Μητσοτάκη της πάγωσε το αίμα.

-Μένιο τρέχααααααα, φώναξε ή μάλλων τσίριξε έντρομη

Ο κύρ Μένιος πλησιάζει την ανοιχτή πόρτα και με το που βλέπει τον επισκέπτη σαστίζει και ένα "Χριστός και Παναγία" του φεύγει από το στόμα.

-Καλησπέρα, ήρθα να σας κάνω ποδαρικό, τους λέει το αντίγραφο του Μητσοτάκη, με φωνή που πλησίαζε την πραγματική, και κουνώντας τον ώμο, στους κάτωχρους γονείς του Γιώργου.

-Μην κλείσετε πίσω έρχετε και ή Μαρίκα με τα ξεροτήγανα, συνεχίζει, και περνά το κατόφι του σπιτιού με το αριστερό, και μπαίνει μέσα.

Καί ενώ οι γονείς του Γιώργου έχουν μείνει σαν αγάλματα μπροστά στην ανοιχτή πόρτα, μια να κοιτούν πρός τα έξω, μια μεταξύ τους και μία το αντίγραφο του κατά τα άλλα συμπαθούς Έλληνα πολιτικού, μέσα στο σαλόνι έγινε χαμός.

Τα γέλια πρέπει να ακουστήκανε αρκετά οικοδομικά τετράγωνα μακριά.

Κάποιος μάλιστα που εκείνη την ώρα διάλεξε να πιεί σαμπάνια πνήγικε, και οι διπλανοί του τον χτυπούσαν στην πλάτη γελώντας ενώ αυτός γελούσε και έβηχε και παραλίγω να μας μείνει, την ίδια ώρα που, το αντίγραφο χαιρετούσε έναν προς έναν τους υπόλοιπους καλεσμένους, και αυτοί κατακόκκινοι σαν παντζάρια του αντεύχονταν.

Πιάσαμε και κάποιους που έφτυναν στο κόρφο τους και σταυροκοπιούνταν, μετά την χαιρετούρα

Το σίγουρο πάντως είναι πώς κάποιοι είχαν χρόνια να γελάσουν τόσο, και έτσι.

Ο Γιώργος, ο φίλος μας δε, είχε πέσει κάτω κατακόκκινος από τα γέλια κρατώντας με το ένα χέρι την κοιλιά του ενώ με το άλλο χτυπούσε το πάτωμα.

Αφού ξεμασκαρέψαμε τον ηθοποιό μας και συνεφέραμε τους γονείς του Γιώργου, περάσαμε μια βραδιά χάρμα.

Ήταν ίσως το μοναδικό σπίτι που το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, και ενώ ήταν προγραμματισμένο και είχαν γίνει οι σχετικές ετοιμασίες, δεν παίχτηκαν χαρτιά, αλλά λέγονταν και ακούγονταν διάφορα φαιδρά και αστεία και το γέλιο πήγε σύννεφο.

Στό τέλος της βραδιάς οι καλεσμένοι έφυγαν κατακόκκινοι από τα γέλια, χαιρετούσαν και έλεγαν ότι πέρασαν μοναδικά και ότι με τόσα γέλια αποκλείετε να μην πάει καλά ο χρόνος.

Όσο για τον κυρ Μένιο.........

-Βρέ κωλόπαιδα, θέλετε ξύλο, πολύ ξύλο. Τί μου σκαρώσατε βρε???

-Αλλά χαλάλι σας βρέ καλά περάσαμε, σε καλό να μας βγουν τα τόσα γέλια.

Του ευχηθήκαμε, και φύγαμε όπως και οι υπόλοιποι χαχανίζοντας μέχρι τα σπίτια μας, ενώ για αρκετό καιρό το θυμόμασταν και ξεραινόμασταν στά γέλια, στην διάρκεια των συνάξεων του τρελοκομείου,

Ακόμα και τώρα, πολλά χρόνια μετά, που αυτή η παρέα έχει διαλυθεί, ακόμα και τώρα το θυμάμαι και γελάω μόνος μου.

Ας είναι καλά αυτοί οι άνθρωποι όπου και αν βρήσκονται.

Ας είναι καλά

Να είστε και εσείς καλά, όλοι τόσο εσείς όσο και οι αγαπημένοι σας άνθρωποι.

Καλή χρονιά να έχουμε με υγεία χαρές γέλια χρώματα, και ευτυχία.

Κ Α Λ Η Χ Ρ Ο Ν Ι Α

Ε Υ Τ Υ Χ Ι Σ Μ Ε Ν Ο Κ ΑΙ Χ Α Ρ Ο Υ Μ Ε Ν Ο

Τ Ο

2008

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2007

Χριστούγεννα

Το ξυπνητήρι χτύπησε, με ένα παλιομοδίτικο ντριιιιιιιιιιιιιν.

Αυτός άνοιξε τα μάτια, κουλουριασμένος με την χοντρή κουβέρτα, κοίταξε την ώρα.

05.45, σηκώθηκε και φόρεσε τις παντόφλες του, με τον ύπνο να κυριαρχεί ακόμα στο κορμί του.

Πήγε στην τουαλέτα, έριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπό του, και κατόπιν πήρε την οδοντόβουρτσα του και βάλθηκε να καθαρίζει τα δόντια του.

Βγήκε, φόρεσε τα ρούχα που από βραδύς είχε κρεμάσει με την κρεμάστρα από το χερούλι της ντουλάπας του και πήγε στήν κουζίνα.

Κοίταξε το ρολόι του, τον έπαιρνε η ώρα να φτιάξει έναν καφέ και να τον πιεί.

Ανοιξε το ραδιόφωνο, να το έχει για παρέα.

Από αυτό ακούγονταν γιορτινά χριστουγεννιάτικα τραγούδια, και ευχές για καλά χριστούγεννα για τους ακροατές.

Κάθισε με τον καφέ του στο χέρι και ένα τσιγάρο αναμμένο στο άλλο.

Γύρισε και κοίταξε το ρολόι του, 06.15 και ημερομηνία 25/12.

Χαμογέλασε πικρά.

Άλλες μέρες θα είχε πεταχτεί σαν ελατήριο πάνω για να πάει στήν δουλειά του, αλλά τώρα δεν κουνήθηκε από τον καναπέ του.

Οταν τελείωσε τον καφέ του, σηκώθηκε πήρε τα κλειδιά του και κατέβηκε κάτω στην πιλοτή που ήταν παρκαρισμένο το αυτοκίνητό του.

Μπήκε μέσα, έβαλε μπροστά, και βγήκε στο δρόμο.

Οι δρόμοι, απ' όπου πέρναγε άδειοι, τα ελάχιστα αυτοκίνητα που συναντούσε ήταν φορτωμένα με διάφορα πράγματα, ένδειξη ότι εφευγαν για να περάσουν την μέρα αυτή κάπου μακριά από την Αθήνα, μαζί με δικάτους αγαπημένα πρόσωπα.

Έφτασε στην δουλειά.

Ευχήθηκε σε όσους δούλευαν αυτή την μέρα, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπήκε στο γραφείο

του, έφτιαξε στά γρήγορα ένα καφέ και τράβηξε μια γερή ρουφηξιά.

Ξεκίνησε με τις προκαταρκτικές εργασίες, και αφού τα ετοίμασε όλα, έδωσε εντολή να ξεκινήσει η παραγωγή.

Το βουητό των μηχανημάτων, σκέπασε ότι γιορτινό υπήρχε τριγύρο μεταρέποντας αυτή την μέρα σαν μια μέρα σαν όλες τις άλλες.

Αυτός χώθηκε στήν δουλειά του, όπως όλες τις προηγούμενες μέρες.

Τίποτε δεν θύμιζε ότι ήταν χριστούγεννα, εκτώς από το δενδράκι που ο ίδιος είχε φέρει και είχε βάλει πάνω σε ένα ψυγείο και το οποίο με τα λαμπιόνια του να αναβοσβήνουν προσπαθούσε, αλλά μάλλων μάταια, να δείξει ότι αυτή η μέρα είχε κάτι ξεχωριστό.

Εκείνος έτρεχε πότε στους πάγκους πότε στόν υπολογιστή, και πότε στο γραφείο όπου συμπλήρωνε διάφορα χαρτιά και καταστάσεις.

Συχνά πυκνά κατέβαινε και στόν χώρο που ήταν η γραμμή παραγωγής για να δει ότι όλα πάνε καλά, και ανέβαινε πάλι στο γραφείο, ξεκουφαμένος από τον θόρυβο.

Σε μια μικρή ανάπαυλα της δουλειάς, άναψε ένα τσιγάρο και παίρνοντας την κούπα με τον κρύο πια καφέ στά χέρια πλησίασε το ψυγείο που πάνω του ήταν το μικρό χριστουγεννιάτικο δενδράκι, το οποίο με τα στολίδια του, και τα λαμπάκια του να αναβοσβήνουν, προσπαθούσε να τονίσει την διαφορετικότητα της μέρας αυτής.

Εκείνος του χαμογέλασε.

-Άδικα προσπαθείς κακόμοιρο, του είπε, εδώ μέσα τίποτε δεν αλλάζει, καλύτερα κοιμίσου, μην κουράζεσαι άδικα, είπε στο δένδρακι και τράβηξε το φις από την πρίζα.

Τα φωτάκια έσβησαν, και εκείνος χάθηκε σε σκέψεις παλαιότερων χριστουγέννων, τότε που αυτή ή μέρα ήταν πολύ διαφορετική από τις άλλες.

Το χτύπημα του τηλεφώνου τον επανέφερε στήν πραγματικότητα, και ξανα 'ρχισε πάλι να κάνει ότι και την προηγούμενη ώρα.

Πρώτα στόν πάγκο, μετά στά χαρτιά, να συμπληρώνει καταστάσεις και μετά στόν υπολογιστή να ενημερώνει τα αρχεία.

Η ώρα πέρασε, μεσημέριασε πια, πλησίαζε η ώρα να κλείσουν, και να φύγουν να πάνε σπίτια τους.

Έπιασε και κοίταξε το κινητό του, είχε αρκετές απαντήσεις στά χρόνια πολλά που είχε στείλει αλλά καμιά πρόσκληση, όχι ότι περίμενε, αλλά ενδόμυχα πίστευε ότι όλο και κάποιος θα τον καλούσε, αλλά τίποτα.

Κοίταξε τις ευχές, ήταν απαντήσεις από κάποιους απ' όσους είχε στείλει sms,

Σιγά μην το θυμούνταν να στείλουν πρώτοι, σκέφτηκε.

Η δουλειά τελείωσε, κλείδωσε το γραφείο του και έριξε μια τελευταία ματιά πριν φύγει για να σιγουρευτεί ότι δεν είχε ξεχαστεί τίποτε,και βγήκε έξω, χαιρέτισε τους υπόλοιπους που δούλευαν μαζί και μπήκε στο αυτοκίνητο του, για να γυρίσει σπίτι του.

Κοίταξε το ρολόι του. 16.30, πάει και αυτή η μέρα αναστέναξε, έβαλε μπροστά την μηχανή, και ξεκίνησε

Οι δρόμοι είχαν αρχίσει να ζωντανεύουν, αλλά η κίνηση ήταν ακόμα λιγοστή

Δεν άργησε να φτάσει σπίτι του, έβαλε το αυτοκίνητο στήν πιλοτή και ανέβηκε στο διαμέρισμά του.

Γδύθηκε και μπήκε στο μπάνιο. Το ζεστό νερό άρχισε να πέφτει πάνω στο κορμί του παρασύροντας μαζί του και την κούραση που του έχε φορτώσει η μέρα.

Βγήκε έξω φόρεσε μια φόρμα, έφτιαξε ένα τσάι και άραξε στόν καναπέ του.

Γύρισε και κοίταξε τον υπολογιστή του, πήγε μέχρι αυτόν και τον άνοιξε.

Οι διαδικτυακοί του φίλοι του εύχονταν με ευχές ζεστές από καρδιάς, τα χρόνια πολλά

-Με συγκινήσατε βρέ καθάρματα, σας ευχαριστώ όλους να είστε κάλα σιγομουρμούρισε και βάλθηκε να απαντάει σε όλους είτε ομαδικά είτε ατομικά σε έναν έναν.

-Να είστε όλοι καλά, πολύ καλά, πάντα καλά, σιγομουρμούρισε πάλι.

Άνθρωποι που δεν τους ήξερε, που δεν τους είχε δει ποτέ του, που δεν είχε ζήσει τίποτε με αυτούς τον θυμίθηκαν, ενώ κάποιοι άλλοι.........

Ακούμπησε το δάχτυλο του στή οθόνη του υπολογιστή περνώντας το πάνω από τα ονόματα με τα οποία υπέγραφαν όλοι αυτοι πού του είχαν στείλει ευχές, σαν να ήθελε να στείλει ένα χάδι σε όλους.

Ακούστηκε το χτύπημα του τηλεφώνου.

-Ναι, απάντησε

-Τί ναι βρέ κουρούπελο, το Email που σου έστειλα δεν το είδες?

-Πιό email απάντησε.

-Αυτό πού σε προσκαλούσα, να έρθεις να φάμε, όλοι μαζί σήμερα τό βράδυ.

Θα έρθεις τελικά? πεινάμε ρεεεεεεεε!!!!!!!

Αυτό ήταν, Ερχομεεεεεεεεε ήταν η απάντηση

-Τσακίδιααααααααααααα γιατί άμα αργήσεις η γαλοπούλα δεν θα τρώγετε και θα φάμε εσένα, του είπε η φωνή του καλύτερου του φίλου.

Ντύθηκε και κουτρουβαλώντας στίς σκάλες βρέθηκε στήν πιλοτή και άρχισε να οδηγεί προς το σπίτι του καλού του φίλου.

Σταμάτησε στόν δρόμο και πήρε κάτι να τους πάει, δεν μπορούσε να πάει με άδεια χέρια, δεν του πήγαινε.

Στό κινητό του ήρθε ένα sms.

Το άνοιξε και διάβασε μια και μόνη λέξη

Σερβήραμεεεεεεεεεεεε.

Μπήκε πάλι στο αυτοκίνητο και έφτασε στο σπίτι του φίλου του, πάρκαρε και κατέβηκε

μπήκε μέσα στήν είσοδο, ανέβηκε τις σκάλες, και χτύπησε το κουδούνι.

Του άνοιξε εκείνος, στο τραπέζι ήταν μαζεμένοι η οικογένεια του φίλου του και μερικοί ακόμα καλεσμένοι.

-Άντε ρε χριστιανέ μου του είπαν έλα κάτσε.

Κάθισε στο τραπέζι, χαμογελώντας.

Αυτή η μέρα τελικά ήταν ξεχωριστή και για αυτόν, αν και στο τέλος της, είχε το κάτι διαφορετικό.

Ήταν σίγουρος πώς θα περνούσε πολύ ζεστά, και πολύ ωραία.



Υ.Γ. Το τραγούδι αφιερόνετε, σε όσους με τιμάτε με τίς επισκέψεις σας, φανερούς και κρυφούς επισκέπτες

Τα όνειρά σας ευχές μου.

ALEXIS B

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2007

Πρός τα Χριστούγεννα

Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν, η πόλη είχε στολιστεί από καιρό μάλιστα.
Όλα ήταν φωτεινά και χρωματιστά στολίδια είχαν τοποθετηθεί παντού. Δρόμοι και πλατείες είχαν στολιστεί, και τα βράδια φωτίζονταν με χρωματιστά φώτα.
Στό κέντρο της πόλης ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δένδρο ήταν τοποθετημένο στήν μέση της πλατείας και, την νύχτα, φωτιζόταν από εκατοντάδες πολύχρωμα λαμπιόνια.
Όλα τα καταστήματα ήταν διακοσμημένα με περίτεχνα στολίδια, και από παντού ακούγονταν τα σχετικά τραγούδια.
Αυτός ανοιξε την πόρτα του σπιτιού του και βγήκε έξω. Έκανε κρύο, και κούμπωσε το μπουφάν του.
Περπατούσε χαλαρά στό δρόμο, έναν δρόμο γεμάτο από ανθρώπους, άντρες γυναίκες, παιδιά, άλλοι κρατούσαν σακούλες με διάφορα πράγματα, άλλοι κοιτούσαν τις βιτρίνες και άλλοι μπαινόβγαιναν στα καταστήματα που ήταν γεμάτα κόσμο.
Σταμάτησε στο ΑΤΜ της τράπεζας και πήρε κάποια χρήματα.
Πλήρωσε κάποιους λογαριασμούς και μπήκε σε ένα κατάστημα και αυτός.
Ήθελε να αγοράσει κάποια δώρα για τα ανίψια του, τί όμως να τους πάρει?
Είχαν μεγαλώσει πια και τα πράγματα που ήθελαν δεν ήταν τα ίδια όπως παλιά.
Τα είχε ψαρέψει όμως και ήξερε τί ήθελαν.
Αγόρασε τα δώρα
Θα πάθουν τα μικρά όταν τα δουν, σκέφτικε και χαμογέλασε με νόημα.
Περνώντας από ένα βιβλιοπωλείο, σταμάτησε στήν βιτρίνα, μπήκε μέσα.
Αγόρασε ένα λεύκωμα που το είχε βάλει στο μάτι από καιρό.
Του άρεσαν τα λευκώματα και είχε αρκετά.
Εξασκούν το μάτι και δίνουν ιδέες, είχε πει σε κάποιο πωλητή σε ένα βιβλιοπωλείο, παλαιότερα που είχαν πιάσει την κουβέντα.
Ξαναβγήκε έξω στόν δρόμο και συνέχισε να περπατάει.
Είχε να πάρει κάτι ακόμα για μια καλή του φίλη που έμενε μακριά.
Θα της πάρω κάτι μικρό και ανθεκτικό, για να μπορεί να μεταφερθεί με το ταχυδρομείο χωρίς να καταστραφεί, αλλά και ωραίο.
Της διάλεξε κάτι, χωρίς πολύ κόπο, ήξερε ότι αυτή δεν θα δώσει βάση τόσο στό δώρο, όσο στήν χειρονομία.
Περνώντας έξω από ένα κατάστημα με ρούχα, είδε ένα σετάκι που του άρεσε και μπήκε μέσα.
Μετά από λίγο βγήκε κρατώντας στο χέρι την σακούλα με τα ρούχα.
Αισθανόταν τυχερός γιατί, όπως είπε η πωλήτρια που τον εξυπηρέτησε ήταν το τελευταίο σετάκι στό νούμερό του.

Είχε τελειώσει με τα ψώνια του και άρχισε να περπατά προς το σπίτι του.

Πέρασε από ένα καφέ με αρκετό κόσμο, του άρεσε η ατμόσφαιρα και αποφάσισε να κάτσει να πάρει έναν καφέ.

Κάθισε σε ένα τραπεζάκι, παράγγιλε και έβγαλε από την σακούλα το λεύκωμα, άρχισε να το ξεφυλλίζει κοιτώντας με προσοχή τις φωτογραφίες και διαβάζοντας τις λεζάντες.

Ήπιε τον καφέ του, και σηκώθηκε, έκανε νόημα στήν σερβιτόρα, και αφού πλήρωσε, ξεκίνησε για το σπίτι του.
Είχε απομακρυνθεί πολύ από αυτό και προτίμησε να γυρίσει με το λεωφορείο.
Έβγαλε ένα εισιτήριο από την τσέπη του και στάθηκε στήν στάση να περιμένει μαζί με άλλους.
Το λεωφορείο έφτασε, ήταν γεμάτο, μπήκε μέσα και στριμώχτηκε μαζί με τους άλλους.
Από παντού ακούγονταν τριξίματα από σακούλες, οι γιορτές ήταν κοντά και όλοι οι άνθρωποι ψώνιζαν πράγματα που προορίζονταν για δώρα, είτε για άλλους ή για τους εαυτούς τους.
Ούτος η άλλος ο 13ος μισθός ήταν μια ευκαιρία για λίγη κρεπάλη.
Εφτασε στό σπίτι, τακτοποίησε τα πράγματα που είχε πάρει.
Κοίταξε γύρω του το σπίτι ήταν αστόλιστο, με την δουλειά του και τα διάφορα που είχε να κάνει, δεν είχε βρεί την ευκαιρία, τον χρόνο να το κάνει.
Αποφάσισε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για αυτό.
Κατέβηκε στήν αποθήκη και βρήκε το πλαστικό χριστουγεννιάτικο δένδρο τυλιγμένο σε σελοφάν.
Το πήρε και το ανέβασε στό διαμέρισμα του, έφερε και μια κούτα με στολίδια.
Είδε ότι δεν ήταν αρκετά και βγήκε να αγοράσει μερικά ακόμα.
Γύρισε σπίτι του με τα καινούρια στολίδια που είχε πάρει και αφού έκανε πρώτα ένα καλό καθάρισμα στό σπίτι βάλθηκε να στολίζει το δέντρο και μετά όπου μπορούσε να κρεμάσει στολίδια Τελείωσε το στόλισμα και κάθισε στόν καναπέ και κοιτούσε ολόγυρα.
Στήν γωνία, δίπλα στό παράθυρο είχε βάλει το στολισμένο δένδρο, πάνω στήν κουρτίνα είχε κρεμάσει μπαλίτσες και φιόγκους από χρωματιστή φαρδιά κορδέλα, στα καρφιά των κάδρων είχε κρεμάσει μπαλίτσες, καμπανούλες και άλλα πολύχρωμα στολίδια.
Είχε διακοσμήσει ακόμα και ένα δενδράκι που κοσμούσε το μπαλόνι του με λίγες μπαλίτσες και φωτάκια που τα είχε βάλει ανάμεσα στά κλαδάκια του.
Το φως είχε αρχίσει σιγά σιγά να χάνετε.
Με όλα αυτά που είχε κάνει είχε περάσει η ώρα και δεν το είχε καταλάβει.
Κατάλαβε ότι πεινούσε, δεν είχε βάλει τίποτε στό στόμα του.
Ετοίμασε κάτι πρόχειρο να γευματίσει, δεν είχε κέφι για πολλά πολλά.
Οταν τελείωσε πήγε στο τηλέφωνο.
Κανόνισε την μέρα που θα πήγαινε να δώσει τα δώρα στά ανίψια του, δυστιχώς δεν ήταν η μέρα των χριστουγέννων, θα έφευγαν, ήταν καλεσμένοι αλλού και έτσι κανόνισε μια άλλη μέρα.
Είχε πια σκοτινιάσει για τα καλά.
Τα φωτάκια από τα διπλανά σπίτια άρχισαν να αναβοσβήνουν βάφοντας την νύχτα με μια μεγάλη παλέτα χρωμάτων, βγήκε και αυτός και έβαλε τα φωτάκια, που είχε βάλει στό δένδρο του μπαλκονιού του στό ρεύμα, αυτά άρχισαν να αναβοσβήνουν προσθέτοντας και αυτά το χρωματιστό φως τους στήν πολύχρωμα φωτισμένη γειτονιά.
Άναψε και τα φωτάκια του πλαστικού χριστουγεννιάτικου δένδρου του, έσβησε τα μεγάλα φώτα, αφήνοντας μόνο ένα μικρό πορτατίφ, έβαλε ένα ποτό και κάθισε πάλι στόν καναπέ.
Πάτησε το κουμπί στό τηλεκοντρόλ του cd και σήκωσε το ποτήρι στόν αέρα.
-Στήν υγειά σου μεγάλε, μονολόγησε και ήπιε μια γουλιά.
Στήν υγειά σου........