Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Άνθρωποι και ναυάγια

Κυριακή πρωί. Ένα φθινοπωρινό Κυριακάτικο πρωινό από αυτά που σε προκαλούν να βγεις έξω, να περπατήσει, να μυρίσεις μυρωδιές χορτασμένου από νερό χώμα, να απολαύσεις την λιακάδα, το γαλανό του ουρανού με στολίδια, λίγα άσπρα σύννεφα να μένουν ακίνητα.
Βγήκε με αργά βήματα από το σπίτι κρατώντας ένα βιβλίο "ΜΕΓΆΛΑ ΝΑΥΆΓΙΑ". Άρχισε να περπατά στον δρόμο με προορισμό το γνωστό γι' αυτόν καφέ. Οι διαβάτες λιγοστοί, να περπατούν αργά ολόγυρα απολαμβάνοντας την πρωινή τους βόλτα. Όλοι ελαφρά ντυμένοι, έδειχνε να είναι μια ζεστή μέρα.
Αυτός όμως ένιωθε αυτό το αλλόκοτο κρύο να του περονιάζει τα κόκαλα, να τον κάνει να μαζεύεται, και να τρίβει τα ξυλιασμένα χέρια του. Μόνο αυτός φαινόταν να το νιώθει??? Γιατί άραγε???
Η χιλιοπερπατιμένη διαδρομή όλο και έφτανε στο τέλος της, δεν πρόσεχε τριγύρω,τις εικόνες που προσπερνούσε, τις είχε δει άλλωστε τόσες φορές.
Τι να είχε αλλάξει σε τόσο λίγο διάστημα που να είναι άξιο προσοχής??? Μάλλον τίποτε.
Έφτασε στην πλατεία με τα πολλά τραπεζάκια, διάλεξε ένα και κάθισε, παράγγειλε μια ζεστή σοκολάτα, επιθυμία που έκανε τον σερβιτόρο να απορήσει, σχηματίζοντας στο πρόσωπό του μια γκριμάτσα την ίδια στιγμή που του απαντούσε, "Αμέσως".
Κοίταξε γύρω του. Η φύση είχε φορέσει τα καφεκόκκινα χρώματα του φθινοπώρου λιγοστές παρέες, τα περισσότερα τραπεζάκια άδεια, κοιμούνται ακόμη από την έξοδο του Σαββάτου οι άνθρωποι.
Μα αυτή η κοπέλα τον κοιτάζει, ναι τον κοιτάζει. Γιατί όμως?? Δεν την ξέρει, δεν θυμάται να την ξέρει.
Κοιτάζει τον εαυτό του. Δεν έχει τίποτε παράξενο επάνω του που να προσελκύει την προσοχή, και όμως τον κοίταζε. Τι έβλεπε??
Κοίταξε πάλι προς το μέρος που την είχε δει, η καρέκλα ήταν άδεια, είχε φύγει. Όμορφη ήταν. Μπορεί και όνειρο.
Ο σερβιτόρος άφησε την κούπα με την ζεστή σοκολάτα λέγοντας το συνηθισμένο "Ορίστε", πήρε τα χρήματα πού του έδωσε και εξαφανίστηκε στο εσωτερικό του καταστήματος.
Άρπαξε την κούπα με τα δυο χέρια, θέλοντας περισσότερο να τα ζεστάνει. Τράβηξε μια γερή γουλιά από το ζεστό ρόφιμα προσπαθώντας να διώξει το κρύο που ένοιωθε. Άφησε την κούπα πάλι στο τραπεζάκι, κοίταξε γύρο.
Ήταν μόνος.
Άνοιξε το βιβλίο, άρχισε διαβάζει, ώσπου στην πρώτη φωτογραφία ναυαγισμένου πλοίου στάθηκε, άρχισε να την κοιτά με επιμονή. Η ψυχή του βρέθηκε σε μια περίεργη έκσταση, θα έλεγε κανείς ότι ενόθηκε με την ψυχή του βυθισμένου πλοίου της φωτογραφίας, έβλεπε εικόνες της αλλοτινής του ζωής.
Το είδε περήφανο, γεμάτο ζωή με τις τσιμηνιέρες του να καπνίζουν ,έτοιμο να φύγει για άλλους τόπους, μεταφέροντας εμπορεύματα, ανθρώπους και αισθήματα, χαρές, λύπες, προσμονή αγωνία, αγάπη, μέχρι που εκείνο το λάθος, το μοναδικό λάθος το έκανε να στέκει εκεί ανήμπορο κουφάρι καθισμένο στην άμμο με την μοναξιά του βυθού να γεμίζει τα αμπάρια του ποιος ξέρει πόσα χρόνια τώρα, και για πόσα χρόνια ακόμα.
Η ελπίδα για ένα χέρι να το σώσει από το μαρτύριο του, τραβώντας το και πάλι στην επιφάνεια να επουλώσει τις πληγές του, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία να οργώσει περήφανο πάλι την θάλασσα να αργοσβήνει, μαζί με αυτό το ίδιο που λίγο λίγο η αρμύρα το κατατρώει το εξαφανίζει, ίδια όπως εξαφανίστηκε από τις μνήμες των ανθρώπων.
Και από πάνω του το βάρος της θάλασσας.
Αβάσταχτο βάρος.
Ίδιο σαν αυτό που πιέζει την ανθρώπινη ψυχή











Πληροφορίες για το βιντεάκι: Πρόκειται για το Α/Τ ΠΑΤΡΊΣ το οποίο βυθίστηκε την νύχτα της 20ης Νοεμβρίου το 1868 στην θέση Κούνδουρος.
Το καράβι με 400 επιβάτες είχε σαλπάρει από τον Πειραιά και περιπλέοντας την Κέα κατευθυνόταν προς Σύρο
Το πλοίο άνηκε στην ναυτιλιακή εταιρεία «Ελληνική Ατμοπλοΐα»
Χαρακτηριστικό του πλοίου οι τεράστιες προωθητικές ρόδες που το έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ποταμόπλοιο.
Χαρακτηριστικά στο άρθρο της εφημερίδας Αστήρ των Κυκλάδων της 2ας Μαρτίου του 1868 αναφέρεται για το ναυάγιο: «Το δυστύχημα τούτο κατετάραξε τους συμπολίτας ημών και ελύπησε βαθέως τους ενδιαφερομένους Κυρίους Μετόχους και τους ομογενείς, ουχί ήττον άκρως κατέθλιψε και κατεπίκρανε και άλγος ανίατον επροξένησε εις την καρδίαν των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρίας και εις τον Πλοίαρχον αυτόν και τους άλλους Πλοιάρχους, όσοι τυχαίως ευρέθησαν ταξιδεύοντες με το ατμόπλοιον εκείνο, ερχόμενοι από τας πατρίδας αυτών, εις άς ήσαν εν αδεία προ ημερών».

Βιβλιογραφία:( και για περισσότερες πληροφορίες )

http://www.keawest.gr/viewtopic.php?t=72&sid=e4f8c1e7ff6ae37004232660b9225803

15 σχόλια:

KitsosMitsos είπε...

Το να ασχολείται κανείς με τα ναυάγια περιέχει μια δόση νοσταλγίας.
Όταν όμως ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ναυάγιο, τότε τα πράγματα αλλάζουν...
Καλημέρα

Kaveiros είπε...

"Σπασμένο καράβι, να'μαι πέρα βαθειά,
έτσι να'μαι..."

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Μια βιαστικη καλησπερα! Θα περασω αλλη ωρα να διαβασω τα τελευταια ποστ σου με ανεση ( για να μπορεσω να σου αφησω και σχολια )! :-)

skouliki είπε...

ισως η ζωη να κρυβει τους ποθους της σε ενα ναυγιο και αυτος που κουμανταρει να καθοριζει και τους ερωτες

καλησπερα καλο σκ

vrakas kostas είπε...

Καλησπερα Αλεξη.
Κι εγω ναυαγησα προσφατα,αλλα..στην στερια!
Καλα να εισαι και παντα ομορφες αναρτησεις να μας χαριζεις.
Καλο ΣΚ φιλε μου.

MenieK είπε...

αβάσταχτο...

Alexis B είπε...

Kistosmitsos > Και πώς μοιάζουν μεταξύ τους!!!!!!

Kaveiros > Και ποσοι απο τους ανθρώπους δεν έχουν,η είναι, ενα "σπασμένο καράβι"....

Λιακάδα > Καλό Σ/Κ να έχεις, και όποτε μπορείς πέρνα

Skouliki > Το θέμα είναι να μήν τρομάξει κανείς από την μορφή του ναυαγίου αλλα να έχει την υπομονή να ψάξει για τους "θυσαυρούς" που κρύβει

Vrakas Kostas > Πολλές φορές τα ναυάγεια στην στεριά είναι χειρότερα από της Θάλασσας
Πρόσεχε φίλε.

meniek > Σίγουρα είναι.

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Σκεψεις ομορφα δοσμενες ! Αλεξη μου καλε, παντα τετοια να μας χαριζεις..! Το σημερινο σου κειμενο μιλαει ..
Αλλα δεν ειπαμε οχι τετοια μελαγχολικα?

kokkinogouli είπε...

μελαγχολία, μελαγχολία, αλλά κάθε φορά που διαβάζω το Postάκι σου με αγγίζει αυτή η ζεστή σοκολάτα! Είμαι λίγο ρηχή;
Καλησπέρα σας

Alexis B είπε...

Λιακάδα > τί να πώ?? Αφου μου ήρθε έτσι?? Τί να κάνω??

kokkinogouli > ζεστή σοκολάτα με φρέσκια μηλόπητα??

kokkinogouli είπε...

κλείσαμε.Μέρα,ώρα και τόπο πες και έφτασα! Δεν χειμωνιάζει κιόλας ρε γαμώτο!Όχι πως είναι και απαραίτητο, απλά για τη δικαιολογία...;)
Καλησπέρα από το μακρινό Μεταξουργείο που ο χρόνος περνάει αργααααααααά, πολύ αργααααααααααά

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Kαλημέρα,Αλεκάκι.
Δε θα σε λέει μόνο η κυρία Νανά έτσι,δεν κατάλαβα δηλαδή!
:)
Έχω την εντύπωση πως η γνωστή παραλία
"το ναυάγιο" στη Ζάκυνθο,έχει πάρει το όνομά της από ένα παρόμοιο ναυάγιο - όλα τα ναυάγια θα μου πεις,ίδια είναι.
Σχετικά με τα ανθρώπινα ναυάγια-ράκη,θυμήθηκα το "απόψε,σήμερα και χθες..."του Βέγγου,που όταν το πρωτάκουσα γέλασα μεν με τον τρόπο που το λέει ο ηθοποιός,όμως προσέχοντας τα λόγια μια θλίψη δε μπορώ να πω ότι δε μου ήρθε!
Και,ξέρω το φάρμακο,ναι,μια ζεστή σοκολάτα αλλά είναι ξημέρωμα τώρα και νυστάζω,θα φτιάξω αργότερα!
Πάντως όλοι μας έχουμε αισθανθεί κατά καιρούς ναυάγια,λόγοι υπάρχουν πάντα,δόξα τω Θεώ,κανείς δεν είναι άτρωτος.Εγώ τουλάχιστον,μετράω αρκετά
ρήγματα - η σοκολάτα αποτελεί μέρος του καλαφατίσματος.
:(
(για προχθές,άργησα πάρα πολύ να γυρίσω,ήταν πολύ δύσκολο να τηλεφωνήσω...)
Καλημέρα κι ένα χάδι στον κύριο γάτο σου!

Alexis B είπε...

kokkinogouli > Μήν με προκαλείς.
ΜΗΝ ΜΕ (ΣΛΟΥΡΠ ΜΗΛΟΠΙΤΑ) ΠΡΟΚΑΛΕΊΣ!!!!!!!!!!!

Alexis B είπε...

6:53??????!!!!!!!!
ΤΊ ΏΡΑ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΉ ΚΑΛΈ???????
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!! ΔΕΝ ΠΆΜΕ ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!
(ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ)

Roadartist είπε...

πολύ όμορφο το ποστ..
Έχουνε ένα μυστήριο τα ναυάγια..Ομορφο κ το κείμενο, και το βίντεο!!!!!