Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Πολυτεχνείο

Η μαύρη μερσεντές ανέβαινε την λεωφόρο Συγγρού με ταχύτητα κατευθυνόμενη στο κέντρο. Μέσα ένας κουστουμαρισμένος κύριος οδηγούσε και συνχρόνος από το κινητό του κανόνιζε όσες εκκρεμότητες είχαν μείνει από την δουλειά του.
-Και τι με νοιάζει εμένα αν αυτή έμεινε έγκυος?? Εγώ θα πληρώσω την εγκυμοσύνη της??
-.......
-Τι θα πει τι να κάνεις?? Τους έχω γραμμένους τους νόμους, να την μεταθέσεις στο υποκατάστημά μας στην Παιανία.
-......
-Αυτό θέλω και εγώ, να εξαναγκαστεί σε παραίτηση, να γλυτώσουμε και την αποζημίωση.
-......
-Α και που 'σε, δες αν υπάρχουν άτομα να συμπληρώνουν τριετία. Να τους απολύσεις, και να προσλάβεις νέους. Να μην ανέβει το κόστος της μισθοδοσίας. Κατάλαβες??
-......
-Ο.Κ. Κλείνω τώρα γιατί φτάνω
-Είχε πλησιάσει αρκετά στήν οδό Πατησίων. Όλοι οι δρόμοι ήταν κλεισμένοι για την γιορτή.
Πλησίασε σε ένα μεγάλο πάρκινγκ όσο κοντύτερα στο πολυτεχνείο του ήταν επιτρεπτό, έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στον παρκαδόρος, άφησε μέσα στο αυτοκίνητο το σακάκι και την γραβάτα, αγόρασε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο από ένα ανθοπωλείο και τράβηξε για την πύλη.
Ο κόσμος όλο και πύκνωνε καθώς πλησίαζε στην πύλη του ιδρύματος, μουσική συνθήματα γέμιζαν τον αέρα καθώς πλησίαζε.
Κάποιοι που στέκονταν κοντά στά κάγκελα τον είδαν. Άνθρωποι απλοί, χωρίς φανταχτερά ρούχα χωρίς εντυπωσιακά αυτοκίνητα, και χωρίς γεμάτα πορτοφόλια.
-Κοίτα. Ο.......... Τον θυμάστε??? είπε ο ένας.
-Ναι βέβαια, είπαν οι άλλοι δυό. Θυμόμαστε ακόμα το ξύλο που φάγαμε για να τον γλυτώσουμε,όταν τον είχαν αρπάξει οι μπάτσοι και τον βάραγαν.
-Ναι, και κοίτα τον τώρα. Τα ξεπούλησε όλα για το χρήμα.
-Δεν είναι όλοι ιδεολόγοι αγωνιστές σαν και εσάς, είπε ο τρίτος της παρέας κοροϊδευτικά στους άλλους δυό.
Και οι τρείς κούνησαν το κεφάλι.
Τον έβλεπαν να πλησιάζει, ώσπου ο ένας της παρέας δεν άντεξε.
-Θα πάω να του μιλήσω, είπε στους άλλους δυό
-Ναι, και σιγά μην και καταδεχθεί να σου μιλήσει, απάντησαν οι άλλοι δυό.
Έφυγε από την παρέα και τον πλησίασε.
-Ρε.............. τι κάνεις???
Γύρισε και κοίταξε τον άσημο άνθρωπο με τα φτωχικά ρούχα που του μίλησε.
-Παρακαλώ??
-Τι κάνεις?? Καλά??
-Δεν θυμάμαι να σας γνωρίζω κύριε, αποκρίθηκε και έκανε να προχωρήσει. Ο άλλος τον έπιασε από το μπράτσο.
-Δεν με γνωρίζεις ρε κάθαρμα?? Κοίτα καλά. Δεν με γνωρίζεις?? Τόσο πολύ σε τύφλωσε το χρήμα ρε ξεπουλημένε?? Εγώ και ο ....... δεν σε γλιτώσαμε από τους μπάτσους που σε βαράγανε με τα γκλοπ το πρωινό της μέρας που μπήκε το τανκς μέσα?? Στην ΕΣΑ κατέληξα ρε, κουτσάθηκα από το ξύλο για εσένα ρε και εσύ δεν με γνωρίζεις?? Α, να χαθείς καθίκι, του είπε και, ο άνθρωπος με τα φτωχικά ρούχα, έφυγε.
Εκείνος τίναξε το πουκάμισό του με το χέρι και πλησίασε το "κεφάλι".
Άφησε το τριαντάφυλλο εκεί μαζί με τα άλλα τριαντάφυλλα την ίδια στιγμή πού μια τηλεοπτική κάμερα γύριζε προς το μέρος του και κάποια φλας άστραφταν.
Έφυγε, Πήγε περπατώντας μέχρι το πάρκινγκ που έχε αφήσει το αυτοκίνητό του.
Ζήτησε από τον παρκαδόρο να του το φέρει
Ο παρκαδόρος χάθηκε στον διάδρομο που οδηγούσε στα υπόγεια, και επέστρεψε οδηγώντας την μαύρη μερσεντές.
Από μια αδέξια όμως κίνηση ο καθρέφτης του αυτοκινήτου βρήκε στον τοίχο αφήνοντας μια γρατζουνιά πάνω του.
Εκείνος έγινε έξαλλος και φώναζε του παρκαδόρου, την ώρα που ο νεαρός του ζητούσε συγγνώμη και του έλεγε ότι ήταν διατεθειμένος να πληρώσει τον γρατζουνισμένο καθρέφτη.
-Τι?? να πληρώσεις την ζημιά?? Όλος σου ο μισθός δεν φτάνει ρε άχρηστο για να αγοράσεις ένα τέτοιο καθρέφτη, τι νομίζεις ότι είναι?? Κουλούρι??
-Ο προϊστάμενος του πάρκινγκ άκουσε την φασαρία και τώρα ζητούσε να μάθει τι συνέβαινε.
-Να τον απολύσεις τούτη την στιγμή, απαίτησε. Τι, σας φέρνουμε εδώ τα αυτοκίνητά μας, σας πληρώνουμε χρυσούς, για να μας τα γρατζουνάει το κάθε Αλβανάκι που έχετε μαζέψει εδώ μέσα?? Να τον απολύσεις τώρα.
Ο προϊστάμενος του πάρκινγκ, πήρε τα στοιχεία του, και του υποσχέθηκε ότι θα επικοινωνήσει το συντομότερο μαζί του την ώρα που κοιτούσε αγριεμένος τον κάτωχρο, και με σκυμμένο κεφάλι, υπάλληλο.
Πήρε το αυτοκίνητο και άρχισε να οδηγεί γρήγορα με κατεύθυνση την Βούλα.
Το κινητό του χτύπησε και πάλι.
-Ναι
-.......
-Α ωραία, βρες καμιά δεκαριά Αλβανούς, δως τους από ένα εικοσάρι την ημέρα, και πολλά τους είναι, και κάνε την δουλειά.
-.......
-Άλλο κάτι??? Ο.Κ, έλα γειά
Έκλεισε το τηλέφωνο και πάτησε και άλλο γκάζι να περάσει το φανάρι που είχε ανάψει κίτρινο Δεν πρόλαβε και πέρασε το φανάρι με κόκκινο ενώ ένα αυτοκίνητο που είχε ξεκινήσει από τον κάθετο δρόμο φρέναρε απότομα.
Αυτά είναι για τους πληβείους, μουρμούρισε καθώς χανόταν στο βάθος του δρόμου



Εξαιρετικά αφιερωμένο σε...... κάθε είδους ξεπουλημένο

16 σχόλια:

Alexis B είπε...

Καλημέρα σε όλους
Καθυστεριμένη ανάρτηση, ναι, αλλά σκεφτόμουν αρκετά τι να αναρτήσω, ώστε να μήν αφορά μόνο μιά μέρα γιορτής.
Με αυτή την ανάρτηση, για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα δεν ενοω με κανέναν τρόπο κάποιον συγκεκριμένα.
Ολοι έχουμε στο μυαλό μας κάποιον η κάποιους που ξεπούλησαν ήθη αξίες, φιλία οικογένεια ιδέες κτλ, προκριμένου να γίνουν κάτι, συχνότερα οικονομικά, ισχυρότερο.
Σε αυτούς λοιπόν πάει ας αφιερόσουμε την ανάρτηση αυτή, ας αναλογιστούμε την κατάντια τους και ας ευχηθούμε να μήν γίνουμε όμοιοί τους
Καλό Σ/Κυριακο να έχετε

skouliki είπε...

δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα ...η κοινωνικη συμπεριφορα και η ευαισθησια μας εχου ν χαθει προπολου..

δν βαριεσαι θα γυρισει ο τροχοςς θαααααα παρει μερσεντες και ο φτωχος

αααααααα και κοιμησου πηγε 3

Kaveiros είπε...

Εκεί που κρεμάγαν οι οπλαρχηγοί τα όπλα, τώρα κρεμάνε οι γύφτοι τα νταούλια....

κόκκινο μπαλόνι είπε...

Καταπληκτικό κείμενο Αλέξη!!!
Και αν είναι να γράφεις κείμενα σαν αυτά που γράφεις συνήθως, τότε δεν πειράζει αν δεν είναι τόσο συχνές οι αναρτήσεις σου!
Σ'ευχαριστούμε και για το κείμενο και για το υπέροχο τραγούδι!

Νανά Τσούμα είπε...

Καλημερα Αλεκάκι...πολύ ωραια και τα δυο ...και τουτο και το προηγούμενο....θα τα διαβάσω πολύ σύντομα...έχω το ΟΚ σου έτσι δεν ειναι;;;;
Φιλια

MenieK είπε...

δεν έχω λόγια...

Alexis B είπε...

skouliki > Λυπάμαι πολύ που θα το πώ, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Ισως και πολύ χειρότερη

Kaveiros > η οι πουλμουράδες τα dior σακάκια

Κόκκινο μπαλόνι > Σε ευχαριστώ πολύ. Θα ήθελα να έχω χρόνο για να αναρτώ συχνότερα αλλά δυστιχώς....

Νανα > Φυσικά και το έχεις το Ο.Κ μου

meniek > Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι δεν θέλει λόγια. Έργα θέλει προς την σωστή κατεύθηνση.
Μερικές πέτρες ίσως εκεί που πρέπει.......

skouliki είπε...

κριμα ομως διοτι ειμαστε κατα το 1/3 και εμεις υπευθυνοι γι αολο αυτο
καλημερ α

genna είπε...

Αλέξη

Καλημέρα!

Μάκιαααααααααααα!!!!!!!!!!








τι να πω για το κείμενο?
γράφεις όμορφα για την αθλιότητα

Ενεσούλα είπε...

Πολύ αληθινό, αν και φανταστική ιστορία.
Ανατριχιαστικά αληθινό θα έλεγα!
Φιλιά και καλό μήνα.
Κάνε και καμιά πιο χαρούμενη ανάρτηση βρε, Χριστούγεννα έρχονται!

Σοφια είπε...

Έχεις γράψει ποτέ κάτι που δεν είναι καλό;
Καλό βράδυ Αλέξη μου!

prophet81 είπε...

Πόσο κοντά τελικά είναι το φανταστικό με το πραγματικό ε? Εύχομαι η λέξη χαρτογιακάς να μη δείχνει ποτέ τη φωτογραφία μου από δίπλα!
Καλημέρα...

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα
Ολο και καλυτερεύεις τα κείμενα σου.
Σε κάθε περίπτωση το συγκεκριμμένο ταιριάζει και με την εικόνα που είδα γνωρίζοντας σε από κοντά.

Γιάννης

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Νάξερες πόσοι τέτοιοι υπάρχουν και κυκλοφορούν γύρω μας Αλεξάκο!
Υπάρχουν όμως ακόμα και κάποιοι από τους άλλους... που έχουν ακόμα αξίες και ιδανικά και γι αυτά παλεύουν! Ευτυχώς λέμε! Welcome back!
Φιλιά φιλαράκι

maria λεμονατη! είπε...

ξεπουλησαμε ξεπουλησαμε τωρα δε μας εμεινε τιποτα

Alexis B είπε...

skouliki > Συμφωνώ απόλυτα

gena > σε ευχαριστώ που έρχεσαι
ΜΜΜΜΜΜΜΜακια

Ενεσούλα > Φανταστική ιστορία???
Είσαι σίγουρη πώς δεν έχεις ακούσει κάτι ανάλογο η ίσως χειρότερο??
Χαρούμενη ανάρτηση μου λές να κάνω, γιατί έρχονται Χριστούγεννα.
Πώς, χωρίς κάτι χαρούμενο να με εμπνεύσει

Καλός το Σοφάκι, καιρό είχα να σε δώ από εδώ.
Χαιρομαι που ήρθες, να είσαι καλά

prophet81 > Η απάντηση μου είναι αυτή. Το άν δίπλα στην λέξη χαρτογιακάς, στα λεξικά, υπάρχει η φωτογραφία σου, από εσένα και μόνο θα εξαρτιθεί

Γιάννη > Πραγματικά χάρηκα για την γνωριμία, και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Ελπίζω να σε ξαναδώ, όταν ξανάρθεις.

Χειμωνιάτικη λιακάδα > Αμ δέν ξέρω.
Δεν τα έχω ακούσει δεί και ακόμα τα ακούω. Αστα

Μαρία λεμονάτη > Που είσαι εσύ καλέ??
Πάλι στα Παρίσια τριγυρνάς???