Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

Χρυσομαλλούσα της πόλης

Ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ περπατούσε στο κέντρο της πόλης, τυλιγμένος στο ζεστό πανωφόρι του, πλησίαζε προς τον σταθμό του μετρό του κέντρου. Φυσούσε ένας δυνατός παγωμένος αέρας που έφερνε σταγόνες βροχής. Περπατούσε γρήγορα, βιαζόταν να φτάσει σπίτι του και να αφεθεί στην γλυκιά θαλπωρή του. Ξαφνικά σαν να άκουσε μια σιγανή φωνή πίσω του να του ζητά συγγνώμη. Σταμάτησε το γρήγορο βήμα του, γύρισε να δει ποιος είναι. Μπροστά του τώρα, στεκόταν μια μικρόσωμη, αδύνατη, αδύναμη κοπέλα που έλεγες ότι με το παραμικρό τράνταγμα θα έσπαγε σε κομμάτια. Τα μακριά ξανθά μαλλιά της, λες και ήταν από χρυσάφι φτιαγμένα και τα καθαρά γυαλιστερά της μάτια τα είχε καρφωμένα επάνω του. Φορούσε ένα παλιό ξεφτισμένο τζιν παντελόνι που σε κάποιες μεριές άφηνε να φανούν τα λεπτά κοκαλιάρικα πόδια της, τα παπούτσια της παλιά και αυτά κάποιας φτηνής μάρκας, σκισμένα αθλητικά. Προσπαθούσε να αντιμετωπίσει την κακοκαιρία , τυλιγμένη σε ένα παλιό ξεφτισμένο στρατιωτικό μπουφάν, που μπορεί και να το είχε βρει πεταμένο σε κάποιον κάδο απορριμμάτων.

-Συγγνώμη, του είπε με την λεπτή τρεμάμενη φωνή της, μήπως έχετε λίγα ψιλά??? Αυτός την κοίταξε ερευνητικά για μία ακόμα φορά, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, η κοπέλα έστεκε εκεί τρέμοντας σε κάθε ριπή του ανέμου ανήμπορη να αντιδράσει, με το κεφάλι τώρα κατεβασμένο και τα μάτια καρφωμένα στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο.

-Πότε έφαγες τελευταία φορά σαν άνθρωπος??? την ρώτησε χωρίς να πάρει καμιά απάντηση, αυτή έστεκε εκεί αμίλητη, τρέμοντας από το κρύο.

Την έπιασε μαλακά από την παλάμη και την οδήγησε σε ένα εστιατόριο που εκείνη την ώρα ήταν ανοικτό, την έβαλε να καθίσει σε ένα τραπεζάκι και πήγε να παραγγείλει. Σε λίγο μπροστά της ήταν μια ζεστή σούπα, και ένα μεγάλο ποτήρι χυμός, εκείνη χωρίς να χάσει καιρό άρχισε να τρώει λαίμαργα, τέλος με ένα μεγάλο κομμάτι ψωμί σκούπισε το πιάτο της θέλοντας να γευτεί και την τελευταία σταγόνα σούπας, μετά ήπιε τον χυμό σχεδόν μονορούφι περιμένοντας με τα χείλια κολλημένα στο ποτήρι, να στραγγίσει καλά για να μην χάσει ούτε ρανίδα από το πολύτιμο υγρό.

Είχε σταματήσει πια να τρέμει και είχε ξαναπάρει το χρώμα που έχει κάθε ζωντανός άνθρωπος. Της παράγγειλε κάτι ακόμα σε πακέτο πλήρωσε και σηκώθηκαν να φύγουν. Με ένα μικρό κομμάτι σελοτέιπ κόλλησε πάνω στο πακέτο με τα φαγητά ένα δεκάευρο, και της έδωσε την σακούλα, προχώρησαν προς της έξοδο, Βγήκαν έξω, εκείνος σήκωσε το χέρι και της χάιδεψε τα μαλλιά.

-Βρες τον δρόμο σου, μην χαθείς, μπορείς να τον βρεις Απλά προσπάθησε. Βρες τον, εκείνη τέντωσε τα πόδια στάθηκε στις μύτες των ποδιών της και του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο, και εξαφανίστηκε στο βάθος τού δρόμου χωρίς να πει κουβέντα.

Εκείνος στάθηκε εκεί να την κοιτάζει καθώς απομακρυνόταν, η φιγούρα της όλο μίκραινε, χανόταν από τα μάτια του καθώς την τύλιγε το πέπλο της νύχτας, που όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο μουντό, όλο και πιο μαύρο.

Όταν πλέων χάθηκε πια από τα μάτια του γύρισε και συνέχισε τον δρόμο του, κατέβηκε την σκάλα του μετρό βρέθηκε στην αποβάθρα,κάθισε σε ένα κάθισμα περιμένοντας το τρένο, που θα τον μετέφερε ξανά στον κόσμο του. Το μυαλό του γύρισε ξανά σε αυτήν την άγνωστη χρυσομαλλούσα, έφερε στο νου του τα μάτια της που κοιτούσαν κάτι μακρινό απροσδιόριστο παγιδευμένα λες σε κάποια σχισμή της ζωής. Ποιος ξέρει, ποιο χέρι, ποιας κακιάς μοίρας, την είχε αρπάξει και την είχε κρεμάσει σε αυτό το σκουριασμένο καρφί αυτού του ξεφτισμένου τοίχου, παιχνίδι του άγριου ανέμου, κάτι σαν αχυρένια κούκλα, να στριφογυρίζει έρμαιο των ορέξεών του πότε πάνω πότε κάτω, να μπερδεύετε όλο και περισσότερο, και ποιος ξέρει αν κάποτε θα βρεθεί ένα άλλο χέρι να εμπιστευθεί να την ξεμπλέξει, να την απαλλάξει από το βασανιστήριό της, να την τυλίξει με το αραχνοΰφαντο μυρωμένο πέπλο της ώρας να την σηκώσει ψηλά, στην αγκαλιά του Ζέφυρου, και αυτός να την ταξιδέψει απαλά πάνω από χιονοσκέπαστες κορυφές, και πυκνά μεγάλα δάση, να την φέρει στην Ιθάκη της, που τώρα τα κάλλη της αναπολεί και κλαίγοντας ιστορεί στον εαυτό της καθώς ο άγριος άνεμος την που την χτυπά αλύπητα την μπλέκει όλο και περισσότερο στο καρφί που είναι κρεμασμένη, και την ματιά της παγιδευμένη σε αυτή την μια σχισμή της ζωής

19 σχόλια:

genna είπε...

πονεμένη, τρυφερή διήγηση...

καλημέρα τρυφερέ Αλέξη,

ήρθα με όρεξη να πάρω τη συνταγή,

μου κόπηκε η όρεξη...

τόσο πόνο η ματια της...

skouliki είπε...

δεν ηταν αναγκη να μιλησεις για μενα βρε

marionettie είπε...

Εμένα πάλι μου άρεσε πάρα πολύ! Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα οι λυπητερές ιστορίες, που συνήθως είναι και οι πιο αληθινές, με άγγιζαν πολύ περισσότερο από τις χαρούμενες. Ίσως γιατί νιώθω πως τις χαρούμενες στιγμές τις ζούμε, ενώ τις λυπητερές τις κρατάμε να τις γράψουμε πιο εύκολα. Όταν μια ιστορία είναι πολύ χαρούμενη, μου φαίνεται κάπως ψεύτικη. Και δεν εννοώ να μην έχει αισιοδοξία, ελπίδα ή ότι άλλο, φυσικά και όχι. Πάντως, Αλέξη, έχει βελτιωθεί πάρα πολύ ο τρόπος που γράφεις, πραγματικά. Μένει πάντα απλός και όμορφος, αλλά διαλέγεις τις κατάληλες λέξεις και το κείμενο έχει μια συνοχή και τρέχει πολύ ομαλά. Ευχαριστώ για την όμορφη ιστορία! Και παλιά είχα μια κούκλα που τη φώναζα Χρυσαμαλλούσα, ευνόητο το γιατί...Θα ρωτήσω τη μαμά μου αν την έχουμε κρατήσει! Μάκια πολλά, Χρύσα

ράγες είπε...

Αχ! Είναι πολύ συγκινητικό! Είμαι που είμαι... τώρα θα καταρρεύσω τελείως!
Είναι και το μετρό, οι αποβάθρες και ξέρεις εγώ συγκινούμαι!!
Άντε σε φιλώ! Καλημέρα

Νανά Τσούμα είπε...

βρε συ με πήραν τα ζουμια πάλι.....
Ποτε με το καλό θα τα συμμαζέψεις και θα τα εκδόσεις;;;;Εχω μεσον σε Καστανιώτη, Κέδρο, Θυμάρι, Ελληνικά Γράμματα, Πατάκη, Λιβάνη και Μεταίχμιο....διάλεξε!!!!

Roadartist είπε...

Πανεμορφο.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Πόσα τέτοια κορμιά απροστάτευτα σέρνονται τα πρωϊνά στην Ομόνοια.... κλαίει η ψυχή μου...

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Kaveiros είπε...

Μπορει την Ιθακη της να βρει*
αρκει να το πιστεψει*να πισυεψει στουςανθρωπους*δηλαδη,να πιστεψει στον εαυτο της*τοσο απλα,μα τοσο μα τοσο δυσκολα...

βασίλης είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο γεμάτο από την ευαισθησία σου. Το χάρηκα πραγματικά. Η Χρυσομαλλούσα σαν νέκφραση μοπυ θύμισε παραμύθι που το έκανες τόσο αληθινό τόσο προσεγίσιμο. Καλό ΣΚ Αλέξη

Alexis B είπε...

Genna > Αστα, τί να πείς.
Η δυστυχεία σε όλη της την μεγαλοπρέπεια

skouliki > Μα τί λές τώρα???
Αν δέν μιλίσω για τους διάσημους!!!!

Μarionettie > Καλός την και πάλι.
Σε ευχαριστώ πού έρχεσε

Ραγες > Χαιρομαι πού για μιά ακόμα φορά σού άρεσε

Νανα > Μου βάζεις ιδέες, Τρελλές ιδέες!!!!!!!!

Φυρδην Μίγδην > Δίκαιο, και αναρωτιέσαι, γιατι να συμβαίνει???

Roadartist > Σε ευχαριστώ πολύ.

Kaveiros > Να ξεκολίσει την ματιά της από εκεί, να σκεφτεί, και θα δεί ότι η ζωή συνεχίζετε, προχορά μπροστά αλλά μπορεί να την προλάβει

Βασίλης > Πόσα παραμύθια, ίδια και απαράλαχτα, σαν αυτά πού ακούγαμε μικροί, δεν συμβαίνουν πραγματικά γύρω μας????
Πόσα δέν ακούμε στα νέα.....

Σας ευχαριστώ όλους που με επισκευθήκατε.
Να πώ επείσης ότι λόγο βλάβης δέν έχω internet γι'αυτό δέν μπορώ να σας επισκευθώ.
Μόλις αποκατασταθεί η ζημειά θα τα πούμε
(Σας γράφω από ένα φιλικό σπίτι, και δεν μπορώ να καταχραστώ άλλο την φιλοξενεία τους.
Καλό και χαρούμενο Σ/Κ)

anamella είπε...

Αλέξη είναι υπέροχη η εγγραφή σου !!!!!!
Μελαγχολικό το κείμενο αλλά ωραίο !!!!!
Καλό Σ/Κ

Γλυκο-Κερασο-Ζouzouna είπε...

Εντάξει, το διάβασα.....

Freedula είπε...

Είναι αυτό που λέμε να σου καεί το dvd, να σου κοπει το internet κλπ; Τι έκανες πάλι Αλεξ; :Ρ

Γλυκό κείμενο, μα σκεφτόμουν πόσοι από μας θα μπορούσαμε να χαρίσουμε σε όλα αυτα τα πλάσματα φαντάσματα μιας στιγμής ευτυχία και δεν το κάνουμε. Τύψεις νιώθω, αλήθεια. Καλησπέρα

Γλυκο-Κερασο-Ζouzouna είπε...

Kαλή πρωταπριλιά μικρέ Αλέξη !!! και καλό μήνα

Radio Marconi είπε...

Ωραία η ιστορία, έλα όμως που νοιώθω και εγώ ενοχές!!!!
(Υπάρχει τρόπος να τις γειώσω?)

Καλό μήνα!

koulpa είπε...

Όμορφη ιστορία.. δε καταφέρνουμε συχνά να το κάνουμε..
Καλησπέρα και καλό μήνα:):)

MenieK είπε...

πόσοι περνούμε από μπροστά, πόσοι βλέπουμε, πόσοι μπορούμε να εκφράσουμε αυτό που βλέπουμε?

Alexis B είπε...

Anamella > Ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά

Γλυκοκερασσοζουζούνα > Α! ωραία περνώ στό επόμενο

Freedula > Δεν έκανα τίποτα ο έρμος, ξαφνικά άνοιξα το μηχάνημα και τίποτε ουμφ!!!!!

Ραδιο Μαρκόνι > Τρόπος να γειώσεις τίς τύψεις. Χμμμ
Μήν μένεις αμέτοχος στό πρόβλημα.
Δεν θα πώ εγώ πώς.
Ο κάθε ένας μας ας κάνει αυτό το λίγο κάτι που πρέπει

Koulpa > Μιά όμορφη ιστορία?????
Και πόσες άσχημες????
Αστα, πραγματικά λοιπάμαι, αλλά δεν ξέρω ποιούς και τί!!!!!

meniek > Με τό να βλέπουμε και να λοιπόμαστε δεν γίνετε τίποτε

Να είστε όλοι καλά, σας ευχαριστώ για τίς επίσκέψεις σας

disa είπε...

168MOTEL,臻愛,依蝶,東楓,桂林,水漾,開漳聖王廟,天池檜谷,長青祠,仙溪,不老溫泉,城隍廟,皮影戲,荖濃溪,觀音山,中山公園,壽天宮,寶來溫泉,石洞溫泉,月世界,太陽谷,大世界,靖王墓,橋頭糖廠,大瀑布,大鬼湖,小鬼湖內門,南海紫竹寺,錫安山,雞冠山,新養女湖,旗山老街,文物館,運動公園,穎達生態農場,歷史展示區,鵝鑾鼻,高爾夫球場,保力林場,四重溪,森林遊樂區,台鳳高爾夫球,蛤板灣沙灘,沙馬基島,社頂自然公園,八大森林樂園,佳樂水,龍鑾潭,白水泉瀑布,曹公祠,竹林,岩玄華山文化院,桃源溫泉,鳳儀書院,世紀大峽谷,海洋生物館,森林遊樂區,關山落日,南灣海水浴場,後壁湖,烏石鼻海岸線,海灣風景區,國家步道,阿里史冷泉,頭城老街,澳花瀑布,石觀音寺,大溪漁港,東澳灣,溫泉公園