Οικολογία με αρνητικό πρόσημο

Φωνάζουν οι οικολόγοι για διάφορα.

για το περιβάλλον για τα τρόφιμα για το νερό για το νέφος, αλλά ας το δούμε από μια άλλη οπτική γωνία, αυτήν των συμφερόντων, και θα δείτε ότι έχει κάποια βάση η αντιοικολογική συμπεριφορά τους.

Ας αρχίσουμε με τα δάση. Τι θέλουν και φωνάζουν οι οικολόγοι?

Κατ' αρχή ένα καμένο δάσος δεν ξανακαίγεται, οπότε αν το αφήσουμε έτσι δεν πρόκειται να έχουμε νέες φωτιές, αφήστε που το μαύρο είναι της μόδας και θα φορεθεί πολύ εφέτος.

Αν δε, τα τσιμεντάρουμε κι' ολας, τότε είμαστε διπλά ασφαλείς.

Όσο για το οξυγόνο, τα φαρμακεία είναι γεμάτα.

Για το νέφος της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, γιατί διαμαρτύρονται?

Δεν καταλαβαίνουν πόσο χρήσιμο είναι?

Μπορεί να λειτουργήσει σαν τα γυαλιά ηλίου πάνω από την πόλη κάνοντας σκιά παντού, μετά τα ευεργετικά του συστατικά θα λύσουν το ασφαλιστικό, αφού δεν θα υπάρχουν πια συνταξιούχοι, εκτός της οικονομίας που μας προσφέρει γιατί δεν έχουμε την ανάγκη πλέων να αγοράζουμε τσιγάρα αφού ο καπνός υπάρχει στην ατμόσφαιρα και αναπνέοντας καπνίζουμε συγχρόνως

Γκρινιάζουν επίσης για τα μολυσμένα νερά, να δύο παραδείγματα που τους διαψεύδουν πλήρως

Ο ποταμός Ασωπός, πέφτουν λέει λύματα από τις βιομηχανίες και το νερό έχει γίνει κόκκινο.

Ε! και λοιπόν? Ας το εκμεταλλευτούμε τουριστικά, πως δηλαδή η Κίνα έχει τον κίτρινο ποταμό? εμείς θα έχουμε τον κόκκινο, ως τουριστική ατραξιόν της περιοχής.

Όσο για την υδροδότηση αυτής της περιφέρειας, ας χρησιμοποιήσουν εμφιαλωμένο, να φάνε και οι νερουλάδες λίγο ψωμί.

Η λίμνη Κορόνια, όχι μόνο να μην προστατευτεί και να μην πειραχτεί αλλά απεναντίας να αποξηρανθεί το συντομότερο και να χρησιμοποιηθεί για καλλιέργειες, γιατί με τόσα λιπάσματα και τόσες ουσίες που έχουν κατακαθίσει στον πυθμένα της το κάθε στάχυ, μεταλλαγμένο οπωσδήποτε, θα είναι μεγάλο σαν την φασολιά του Τζακ και δύο τρία από αυτά τα στάχυα θα μπορούν να θρέψουν όλοι την χώρα, με το στάρι που θα παράγετε από αυτά, οπότε η υπόλοιπη παραγωγή μπορεί να εξάγεται και να φέρει συνάλλαγμα.

Όσο για τα συντηρητικά (τα Ε) που γίνεται πολύς ντόρος.

Με αυτά μέσα στις τροφές αυτό που θα γίνει, θα είναι να μην λιώνουν οι νεκροί, από τα πολλά συντηρητικά, όποτε λύνουμε και το πρόβλημα των νεκροταφείων.

Τους νεκρούς δεν θα χρειάζεται πια να τους θάβουμε αφού δεν θα λιώνουν αλλά μπορούμε να τους βρούμε άλλες χρήσεις, για παράδειγμα μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε για οδοδείκτες, να τους στίσουμε στις γωνίες και με το ένα χέρι να κρατούν το όνομα της οδού ή της περιοχής και με το άλλο χέρι να δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει ο ενδιαφερόμενος, η σαν γραμματοκιβώτια, η για στύλους στις πινακίδες της τροχαίας, στα φανάρια κτλ.

Ρε μπας και τα συμφέροντα έχουν δίκαιο τελικά?

Χχχχχχμμμμμμμμμμμ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Και το δούλεμα πάει σύννεφο

Την επόμενη μέρα από το συμβάν στα Ζωνιανά, άκουγα ραδιόφωνο την ώρα που οδηγούσα.

Έλεγε λοιπόν, ο δημοσιογράφος της ΝΕΤ 105.8, ότι αυτό είναι το πιο σοβαρό συμβάν αλλά έχουν γίνει και άλλα, όσες φορές η αστυνομία έκανε κίνηση να πάει προς το συγκεκριμένο χωριό.

Είπε μάλιστα και για "άβατο" και για "παραπολιτική κάλυψη" των κουμπουροφόρων.
Μετά από λίγα λεπτά σε τηλεφωνική επικοινωνία με βουλευτή του νησιού ακούστηκε η λέξη "αδιαφορήσαμε". (αν θέλουμε σε πιστεύουμε κέ βουλευτά)
Ακούστηκαν, και άλλα όπως για παράδειγμα ότι πολιτικοί κατηγόρησαν την αστυνομία ότι "δεν κάνει την δουλειά της" και η αστυνομία να ανταπαντά ότι "δεν μας αφήνετε".
Όταν μετά, το βράδυ γύρισα σπίτι, άρχισα να συγκεντρώνω στο μυαλό μου όλα αυτά που συμβαίνουν σε αυτή την χώρα από την αδιαφορία των πολιτικών.
Πρώτα ας δούμε το θέμα αστυνόμευση.
Δεν είναι δυνατό μια περιοχή της χώρας, να βρίσκετε επί χρόνια κάτω από την κυριαρχία των κάθε λογής παρανόμων, να τελεί υπό τον νόμο των ντεσπεράντος της περιοχής και η αστυνομία να μην επεμβαίνει με αποφασιστικότητα και δυναμισμό για την επιβολή του νόμου.
Δεν είναι δυνατόν καμιά κατοσταριά κουκουλοφόροι, να κάνουν κάθε τόσο την Αθήνα μαντάρα και η αστυνομία να μην τους έχει ακόμα μαντρώσει.
Δεν είναι δυνατόν να κάνεις επί ώρες βόλτα στην Αθήνα και να μην βλέπεις ούτε ΈΝΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ. έτσι για δείγμα, και πόσα άλλα που δεν μου 'ρχονται τώρα.
Να πούμε για το περιβάλλον?
Δεν είδαμε τα αποτελέσματα της θεόπνευστης πολιτικής τους στην Πελοπόννησο φέτος?
Να μιλήσουμε για δημόσια έργα?
Ποιό δημόσιο έργο έχει τελειώσει σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμά του και έχει κοστίσει όσο ο αρχικός του προϋπολογισμός?
Να πιάσουμε το μετρό, τον προαστιακό, τους εθνικούς δρόμους, τους σιδηροδρόμους, από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει.
Για τι άλλο να μιλήσουμε? για υγεία? για παιδεία για εξωτερική πολιτική? για οικονομία? για τι?
Από που να αρχίσεις και που να τελειώσει κανείς.
Και ενώ από την μια χάνονται ανθρώπινες ζωές κάθε μέρα, και δισεκατομμύρια ευρώ χαλιούνται στον γάμο του καραγκιοζη, (αλήθεια, έμαθε κανείς που πραγματικά πάνε αυτά τα χρήματα?) αυτοί οι κύριοι εθνοσωτήρες τι κάνουν? με τι ασχολούνται?
Κάθε τέσσερα χρόνια ψηφίζουμε ανθρώπους για να αδιαφορούν? και ρωτώ, αυτή η αδιαφορία είναι τσάμπα η είναι αγορασμένη?
Και όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιοι απ' αυτούς νομίζουν ότι έχουν και κληρονομικό δικαίωμα στην καρέκλα, και παρουσιάζεται και το φαινόμενο τής διαδοχής, από τους γιους και τις κόρες αυτών των κυρίων.
Όμως επειδή εγώ είμαι κακός θα θυμηθώ κάτι που έχε πει παλαιότερα ό τότε πρόεδρος της βουλής ο κος Κακλαμάνης.
Είχε πει λοιπόν ότι πολλοί βουλευτές χαλούν στην προεκλογική τους εκστρατεία τόσα χρήματα όσα βγάζουν από την βουλευτική αποζημίωση στα τέσσερα χρόνια της βουλευτικής τους θητείας.
Από όλα τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς πόσο πολύ νοιάζονται όλοι αυτοί οι κύριοι για εμάς.

Όσο για το που βρίσκουν κόμματα και πολιτικοί τα χρήματα, αυτά που με τόσο ελαφρά τη καρδία χαλάνε δεξιά και αριστερά,

Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ .

Τελικά ή μόνη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν στην Ελλάδα και στους πολίτες της αυτοί οι κύριοι είναι να παραιτηθούν ΟΛΟΙ, και να σηκωθούν να φύγουν από την χώρα, όσο γρηγορότερα, τόσο καλύτερα για όλους μας.

Ταξιδιώτης

Το όνομά μου είναι Ταξιδιώτης.
Εγώ και ο αδερφός μου ο μικρότερος, γεννηθήκαμε στην γη, έναν μικρό γαλάζιο πλανήτη, που περιστρέφεται γύρο από ένα αστέρι, τον Ήλιο
Υπάρχουν και άλλοι πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από αυτό το αστέρι
Ο πλανήτης που γεννήθηκα είναι τρίτος πιο κοντινός σε αυτό το αστέρι.
Έτσι τουλάχιστον πρέπει να είναι ακόμα, έτσι ήταν όταν έφυγα από εκεί, για το ταξίδι που ήμουν ταγμένος να κάνω μαζί με τον αδερφό μου που με ακολουθεί λίγο πιο πίσω.
Σε αυτό το πλανήτη κατοικούν οι δημιουργοί μας, αυτοί που μας έδωσαν ζωή και μας έταξαν σε αυτό το ατελείωτο όσο και θαυμαστό, γεμάτο γνώσεις, ταξίδι.
Έχουμε δει πάρα πολλά υπέροχα όσο και τρομακτικά πράγματα, που ή φύση έχει φτιάξει.
Κάθε τόσο, εγώ και ό αδερφός μου, βλέπουμε, μαθαίνουμε καινούργια πράγματα, και αυτές τις γνώσεις τις μεταδίδουμε στους δημιουργούς μας στον μικρό γαλάζιο πλανήτη,
Είδαμε τον κόσμο του κόκκινου Άρη, τούς αστεροειδείς, ακανόνιστες πέτρες που δέν κατάφεραν να ενωθούν και να φτιάξουν έναν ακόμα υπέροχο κόσμο, τον θαυμαστό όλο χρώματα κόσμο του Δία, όπου και είδαμε τα δαχτυλίδια του, που ποτέ ανθρώπου μάτι δέν είχε ξαναδεί, τον εκπληκτικό κόσμο τού Κρόνου, με τα θαυμάσια δαχτυλίδια, και τα εκπληκτικά χρώματά του που μαγεύουν το μάτι και δύσκολα αποχωρίζεται αυτήν την εικόνα.
Είδαμε τον κόσμο του ουρανού του Ποσειδώνα, του μικρού Πλούτωνα, των δορυφόρων τους.
Μάθαμε πολλά σε αυτό το ταξίδι και μαζί μας μάθανε και οι δημιουργοί μας πράγματα υπέροχα που δέν θα μπορούσαν να ήξεραν αν δέν είχαν στείλει εμένα και τον αδερφό μου να εξερευνήσουμε, να δούμε να μάθουμε και να μεταδώσουμε τις γνώσεις μας σε αυτούς.
Μετά το κενό, το απέραντο κενό, μέχρι τον επόμενο σταθμό του ταξιδιού μου που τώρα πλησιάζω,
το νέφος του Όορτ, ένα μέρος που μόνο στην θεωρία γνώριζαν οι δημιουργοί μου, που ποτέ δέν είχαν δεί, και δέν ήξεραν τα μαγευτικά πράγματα που κρύβει, και που εγώ ετοιμάζομαι τώρα να ανακαλύψω.
Μια περιοχή γεμάτη νέες γνώσεις, νέες εικόνες, άγνωστες μέχρι τώρα καθώς είμαι ο πρώτος ταξιδιώτης που φτάνω εδώ, τόσο μακριά από τον μικρό γαλάζιο πλανήτη απ' όπου ξεκίνησα
Ετοιμάζομαι να μάθω και ετοιμάζω τις κεραίες μου για να μεταδώσω τις γνώσεις που θα πάρω, μετά από 6000 χρόνια απέραντου κενού, σκοταδιού που με συνόδευε στο μοναχικό ταξίδι μου, μέχρι εδώ
Πλησιάζω τον επόμενο σταθμό μου.
Γυρίζω και βλέπω πίσω καθώς τακτοποιώ την κεραία μου, βλέπω τον Ήλιο σαν μια μικρή κουκκίδα και ξέρω ότι ο μικρός γαλάζιος πλανήτης απ' όπου ξεκίνησα βρίσκεται κάπου εκεί, στην θαλπωρή της ζεστής αγκαλιάς του, και πάνω του βρίσκονται, κατοικούν οι δημιουργοί μου.
Θα είναι άραγε εκεί? Θα με περιμένουν? Οι γνώσεις που θα στείλω θα βρουν άραγε κάποιον να μάθει τα καινούργια θαυμαστά πράγματα που έχω να τους πω?
Θα βρουν κάποιον??????????

Όταν η σιωπή θα σκεπάσει τίς κραυγές

Ας προσέχουμε ώστε ποτέ να μήν γίνει η γή ένας σιωπηλός πλανήτης.

The wall on which the prophets wrote is cracking at the seams

Upon the instruments of death the sun light brightly gleams.

When every man is torn apart with nightmares and with dreams will no one lay the laurel wreath as silence drowns the screams.

Between the iron gates of fate the seeds of time were sown, and watered by the deets of those who know and who are known.

Knowledge is a deadly friend when no one sets the rules the fate of all mankind i see is in the hands of fools.

Confusion will be my epitaph as i crawl a cracked and broken path if we make it we can all sit back and laugh, but i fear tomorrow i'll be crying.

Ιαπωνικά

Το κάστρο Κομίσου ήταν ένα μεγαλόπρεπο κάστρο στην κορυφή ενός λόφου περιτριγυρισμένο από ένα πευκοδάσος που εκτεινόταν μέχρι τους πρόποδες του λόφου που ήταν χτισμένο.

Από την βόρεια πλευρά του, μπορούσε κανείς να δει την απέραντη καταπράσινη πεδιάδα που απλωνόταν μπροστά του, ενώ από την νότια και την δυτική πλευρά, ο λόφος κατηφόριζε και κατέληγε σε μια ήσυχη παραλία, απ' όπου ξεκινούσε το απέραντο γαλάζιο όπου απλωνόταν μέχρι τον ορίζοντα, εκεί που ο ουρανός ακουμπά την θάλασσα και τα δύο γαλάζια ενώνονται σε μια ένωση εκπληκτικής ομορφιάς

Μέσα στο κάστρο, πίσω από τα χοντρά τοίχοι, υπήρχαν μεγαλόπρεπα κτίρια, περικυκλωμένα από πανέμορφους κήπους όπου κυριαρχούσαν οι κερασιές, ενώ παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια προσεκτικά τακτοποιημένα, συμπλήρωναν με την παρουσία τους την ομορφιά που απλωνόταν στο χώρο

Περίτεχνα διακοσμημένα πλακόστρωτα διέσχιζαν τους κήπους, δίνοντας την ευκαιρία σε όποιων ήθελε να τους περιδιαβεί και να τους θαυμάσει.

Στο κάστρο συνήθως επικρατούσε ηρεμία, όχι όμως τις τελευταίες μέρες.

Ο Κύριος του κάστρου, ο άρχοντας Σασαχάρα, ετοιμαζόταν να παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του την πριγκίπισσα Ιτσι, κόρη του άρχοντα Ισίντο, κυρίου του γειτονικού με αυτόν βασιλείου.

Οι ετοιμασίες για την γιορτή βρίσκοταν στο αποκορύφωμά τους καθώς η μέρα του γάμου δεν ήταν μακριά.

Τα πάντα διακοσμούνταν

Οι κήποι, οι διάδρομοι, οι αυλές τα κτίρια, ενώ μια εντυπωσιακή τέντα στηνόταν, στο χώρο όπου θα γινόταν η τελετή και θα ακολουθούσε ή γιορτή, παντού κρεμούσαν χρωματιστά φαναράκια από χαρτί, γιρλάντες, και διάφορα στολίδια.

Ήθελαν όλοι ο αγαπημένος τους άρχοντας να έχει τον πιο εντυπωσιακό γάμο που έγινε ποτέ σε αυτό το κάστρο.

Και ημέρα του γάμου ήρθε.

Το κάστρο πιο όμορφο από ποτέ ήταν έτοιμο για την γιορτή, ο άρχοντας Σασαχάρα φορώντας τα, απαραίτητα για την περίσταση ρούχα, καθόταν σε ένα σκαμπό στο κέντρο μιας μικρής εξέδρας που είχε στηθεί κάτω από την τέντα, δεξιά και αριστερά του κάθονταν οι αξιωματούχοι του κάστρου, και κάποιοι στενοί συγγενείς, και αγαπητοί φίλοι.

Όλοι οι καλεσμένοι είχαν φτάσει και όλοι περίμεναν την πριγκίπισσα Ιτσι με την συνοδεία της για να αρχίσει η τελετή, ο άρχοντας Σασαχάρα, ιδιαίτερα ευδιάθετος και χαρούμενος αστειευόταν με όλους και απαντούσε στα πειράγματα συγγενών και φίλων, επιτέλους, το όνειρό του, να παντρευτεί την αγαπημένη του γινόταν πραγματικότητα και τίποτα δεν φαινόταν να μπορεί να σκιάσει την χαρά του, η συνοδεία που είχε στείλει για να προϋπαντήσουν την πριγκίπισσα και την συνοδεία της είχε φύγει από πολύ ώρα.

Έχουν αργήσει, σχολίασε ένας από τους αξιωματούχους.

Δεν θα είναι μακριά, απάντησε ένας άλλος, όπου και νά' ναι θα φανούν, δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την φράση τους και μία ομάδα ιππέων φάνηκαν από μακριά, να πλησιάζουν το κάστρο.

Μπήκαν μέσα, σταμάτησαν στον χώρο της γιορτής και όλοι κοίταζαν με απορία.

Ήταν ή φρουρά που είχε στείλει για να προϋπαντήσουν την καλή του, αλλά μόνοι, ο επικεφαλής ξεπέζεψε γρήγορα και πλησίασε στην εξέδρα, γονάτισε μπροστά στον άρχοντα σύμφωνα με το εθιμοτυπικό, και ανέφερε στον άρχοντα Σασαχάρα.

Η πριγκίπισσα δεν θα έρθει.

Τα πάντα πάγωσαν, η γιορτή σταμάτησε και όλοι κοιτούσαν παγωμένοι τον επικεφαλής της φρουράς, που ανέφερε.

Της έγινε μια άλλη πρόταση από τον άρχοντα Κομιγιάσου, και αυτή άκουσε τις συμβουλές των συγγενών και των φιλενάδων της ότι, επειδή ο άρχοντας Κομιγιάσου, είναι πιο ισχυρός, πιο πλούσιος και πιο δοξασμένος, ή ζωή μαζί του θα ήταν πιο ευτυχισμένη.

Τα πάντα σταμάτησαν, ο άρχοντας σηκώθηκε από το σκαμπό που καθόταν και χάθηκε μέσα σε ένα από τα κτίρια που περιέβαλαν την αυλή με αργά βήματα, οι καλεσμένοι άρχισαν να φεύγουν σιγά σιγά, και οι βαριές πόρτες του κάστρου έκλεισαν πίσω από τους τελευταίους καθώς αυτοί απομακρύνονταν.

Τα στολίδια, τα πολύχρωμα φαναράκια, και οι γιρλάντες άρχισαν να ξεκρεμιούνται,και το κάστρο να ξαναπαίρνει την πρότερη μορφή του, όμως, δεν ήταν ίδιο με πριν.

Η θλίψη είχε πάρει την θέση της μέσα από τα βαριά τοίχοι και το κάστρο τώρα έμενε βουβό, με τις βαριές πόρτες ερμητικά κλειστές να ρίχνει την σκιά του τριγύρω.

Ο καιρός πέρασε, οι πόρτες του κάστρου παρέμεναν κλειστές, και μέσα επικρατούσε σιωπή, οι κήποι είχαν ρημάξει απεριποίητοι, ενώ οι κερασιές, είχαν απλώσει τα κλαριά τους τα οποία είχαν πλέων μπλεχτεί μεταξύ τους δημιουργώντας ένα απροσπέλαστο τοίχο, το γρασίδι είχε μεγαλώσει και απειλούσε να πνίξει τα πάντα γύρω, τα πλακόστρωτα είχαν χορταριάσει

Το τοίχος που περιέβαλε το κάστρο είχε μαυρίσει και μαζί με αυτόν και τα κτίρια, και έστεκε εκεί, ρίχνοντας την βαριά σκιά του στην πεδιάδα αγνοώντας την ομορφιά που το περιέβαλε.

Μέσα στό καστρο ο άρχοντας, περιμένει μια γιορτή που δέν πρόκειτε να αρχίσει, και μια φωνή σαν ψίθυρος απλωνόταν στους σκοτεινούς διαδρόμους και στα ανήλιαγα δωμάτια

Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ...............

Υ.Γ. Όσοι από εσάς που διαβάσατε αυτό το κείμενο, αναγνωρίσατε τους εαυτούς σας, αναλογιστείτε απλά τη κακό έχετε κάνει στον ίδιο σας τον εαυτό, και πόσες χαρές έχετε χάσει περιμένοντας κάτι που πέρασε.

Υπέρ Υγείας

Σήμερα το απόγευμα άκουσα κάτι από το ραδιόφωνο το όποιο το άκουγα με τρόμο.
Το άκουσα από την Ραδιοεφημερίδα στην ΝΕΤ 105.8, και ή είδηση μεταδόθηκε περίπου στις 19.50.
Έλεγε τα παρακάτω.(Δεν έχω συγκρατήσει ακριβός τα λόγια αλλά δεν αλλοιώνω το νόημα)
" 2000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο γιατί από τα νοσοκομεία μας λείπουν 150 κρεβάτια εντατικής θεραπείας, ενώ πολλά από αυτά υπάρχουν σαν εξοπλισμός αλλά δεν λειτουργούν λόγο έλλειψης προσωπικού......."
Ήταν κάτι που είχα ξανα 'κουσει και παλαιότερα αλλά πραγματικά το άκουσμα τόσων ανθρώπων που χάνονται απ' αυτή την έλλειψη είναι τρομακτικό.
Επίσης ή εκφωνήτρια είπε ότι δεν είναι κάτι επίσημα καταγεγραμμένο αλλά είναι εκτιμήσεις, αλλά και πάλι, και 1500 άτομα να είναι το νούμερο παραμένει τρομακτικά μεγάλο, άσε που οι εκτιμήσεις μπορεί να είναι "μετριοπαθείς" όπως συχνά λέγονται, και στην πραγματικότητα να είναι περισσότεροι.
Όσο για τον κο υπουργό, απλά χρησιμοποίησε την περπατημένη.
Έκανε δηλαδή, ότι και οι προκάτοχοι του.
Χρησιμοποίησε εκείνη την μαγική λέξη που λύνει αυτομάτως ΟΛΑ τα προβλήματα σε αυτή την χώρα

Είπε ΘΑ

Και το πρόβλημα το έλυσε
Ας δούμε όμως μία άλλη διάσταση του προβλήματος.
Λόγο του μεγάλου αριθμού τροχαίων ατυχημάτων, ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς που χρειάζονται κρεβάτι σε μια τέτοια μονάδα είναι νέοι άνθρωποι.
Σε μία χώρα λοιπόν με υπογεννητικότητα, γερασμένη πληθυσμιακά, μπορούμε να χάνουμε νέους ειδικά ανθρώπους για πλάκα?
2000 άνθρωποι κύριοι εθνοπατέρες είναι μια κωμόπολη, το καταλαβαίνετε αυτό?
Η μήπως επειδή, όταν πάθει κάποιος απ' εσάς κάτι του βρίσκουν ΑΜΕΣΩΣ κρεβάτι σε εντατική, και επειδή εγώ είμαι ΚΑΚΟΣ θα συνεχίσω λέγοντας, Ποιος ξέρει ποιόν ανθρωπάκο πέταξαν κακή κακός από την εντατική για να βολέψουν εσένα βρε πολιτικάντη μην και χάσει η Βενετιά βελόνι. ΣΚΑΣΙΛΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ
Και πώς γίνεται ρε βολευτάδες σε μια χώρα με κοντά 1.500.000 δημόσιους υπαλλήλους να μιλάμε για έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού και γιατρών στα νοσοκομεία και ΕΙΔΙΚΑ σε τόσο κρίσιμους τομείς?
Η απάντηση είναι απλή
Πρέπει να βολευτούν πρώτα όλοι αυτοί που μας ψηφίζουν για να βγούμε βουλευτές, να βολευτούν σε ένα γραφειάκι και μετά βλέπουμε για τα υπόλοιπα.
Επί δεκαετίες αυτήν την πολιτική ακολουθούσατε και φτιάξατε ένα δημόσιο τομέα κατ' εικόνα και ομοίωση σας, και μια χώρα που πάει από το κακό στο χειρότερο.
Όσο για χρήματα για τις αναγκαίες προσλήψεις υπάρχουν η δεν υπάρχουν?
Για το παρκινκ κάτω από την βουλή υπήρχαν χρήματα να το φτιάξετε.
Για τις 300 μερσεντές πάλι βρέθηκαν χρήματα.
Για τις αυξήσεις στην βουλευτική σας αποζημίωση πάλι βρέθηκαν χρήματα.
Γενικότερα, για ότι αφορά στην καλοπέρασή σας, κύριοι λεφτά υπάρχουν.
Και αν δεν υπάρχουν βρίσκονται
ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΝ 160 ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ (να' χουμε και καβάντζα ) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ?
Και εσείς ρε μεγαλοδημοσιογράφοι των καναλιών και των εφημερίδων που είστε να ξεσηκώσετε τον τόπο?
Αλλά τι? Με λεπτομέρειες θα ασχολείστε? η δεν αφήνει το αφεντικό?
Και κάτι ακόμα.
Πάλι από την ΝΕΤ 105,8 στην μεσημβρινή ραδιοεφημερίδα έγινε λόγος για την εσωκομματική προεκλογική εκστρατεία του κου Βενιζέλου.
Ο ίδιος δήλωσε ότι χρήματα έχει πάρει μόνο τα 70.000 επιχορήγηση του κόμματος για τους υποψήφιους. (Αν άκουσα λάθος διορθώστε με, αλλά δεν νομίζω να κουφάθηκα ξαφνικά)
Και άλλα τόσα Σκανδαλίδης, και άλλα τόσα ο Παπανδρέου
ΔΗΛΑΔΗ 210.000 στο γάμο του καραγκιόζη, και ας ψοφάει ο κόσμος στα νοσοκομεία
Και μετά έχω άδικο που με τον τρόπο μου ΑΠΕΧΩ από την εκλογική διαδικασία.
Είναι το δικό μου ΟΧΙ στόν εμπαιγμό και την κοροϊδία

Μαγειρεύω

Λοιπόν.
Παίρνουμε τέσσερις χοιρινές μπριζόλες και τις τοποθετούμε σε ένα ταψί.
Σε ένα μπρίκι βάζουμε μια κανονική συσκευασία μέλι και το ζεσταίνουμε μέχρι να νερώσει.
Ρίχνουμε μέσα στο μπρίκι μια χουφτα τριμμένους σπόρους κόλιανδρου και μια μεζούρα λικέρ disaronno.
Περιχύνουμε τις μπριζόλες με το μίγμα, και τις αφήνουμε να μαριναριστούν στο ψυγείο, για δύο με τρεις ώρες.
Κατόπιν παίρνουμε το ταψάκι, όπως είναι και το τοποθετούμε στο φούρνο της κουζίνας στους 150-180 βαθμούς μέχρι να ψηθούν καλά. (περίπου 1 ώρα)
Συνοδεύονται καταπληκτικά με ένα πιλαφάκι, σαλάτα ντομάτα, και ποικιλία τυριών.
Άντε και καλή όρεξη